บทที่ 5 หลิวซือซือ: เธอคือสายฝนทันเวลาจริงๆ

"ท่อน้ำตันแล้วน้ำไม่ไหลเหรอ?"

"โอเค เข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมส่งเบอร์นิติบุคคลไปให้"

"เอาแบบนี้ไหม เดี๋ยวผมแวะไปดูก่อน ถ้าซ่อมไม่ได้ค่อยเรียกนิติฯ"

"อืม"

หลังวางสาย จางหยางก็หยิบผ้าขนหนูมาซับเหงื่อตามร่างกายอย่างลวกๆ สวมเสื้อกล้ามรัดรูป ก่อนจะหยิบกุญแจแล้วเดินไปหานาจา

อันที่จริงผู้หญิงก็มีความหื่นกระหายไม่ต่างจากผู้ชายนักหรอก เพียงแต่ภายนอกพวกเธอจะดูสงวนท่าทีก็เท่านั้น เมื่อถึงคราวที่ผู้ชายต้องโชว์เรือนร่าง ก็ไม่เห็นจะต้องมามัวขวยเขิน

สายตาของผู้หญิงเวลาจ้องมองซิกซ์แพ็ก กล้ามเนื้อข้างลำตัว และวีเชปของผู้ชาย ก็ไม่ได้ร้อนแรงน้อยไปกว่าตอนที่ผู้ชายดูต้ามีมี่ในภาพยนตร์เรื่องเกาะระทึกขวัญเลย

"ติ๊งต่อง"

จางหยางมาถึงหน้าประตูห้อง 802 แล้วกดกริ่ง พร้อมกับส่งเสียงเรียก "นาจา ผมเองนะ"

ประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว นาจาปรากฏตัวด้วยใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง ทว่ายังคงความสวยสะพรั่ง เธออยู่ในชุดนอนที่ห่อหุ้มเรือนร่างไว้อย่างมิดชิด

"รุ่น... รุ่นพี่?!"

ขณะที่นาจากำลังจะทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง หัวใจของเธอกลับเต้นผิดจังหวะเมื่อสายตาปะทะเข้ากับท่อนบนของจางหยางที่สวมเพียงเสื้อกล้ามรัดรูป

เธอเผลอจ้องมองกล้ามอกกำยำที่แฝงความดุดันของชายหนุ่มอย่างลืมตัว รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูจนแทบไหม้ ถึงขั้นเผลอลอบกลืนน้ำลายลงคอ

เสียงกลืนน้ำลายนั้นดังฟังชัด ส่งผลให้ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอ

ทว่าจางหยางกลับทำเหมือนไม่สังเกตเห็นความเขินอายของเธอ เขาส่งยิ้มให้พร้อมเอ่ยว่า "เมื่อกี้ผมออกกำลังกายอยู่น่ะ เลยไม่ได้รับสาย ขอโทษทีนะ"

นาจารีบหลบตาด้วยความรู้สึกผิดในใจ ก่อนจะแสร้งตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ไม่เป็นไรค่ะ"

ตอนแรกที่โทรไม่ติดเธอรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยจริงๆ แต่ตอนนี้ได้มาเห็นหุ่นแซ่บๆ แบบนี้ ถือว่าไม่ขาดทุนเลย

"ที่คุณบอกว่าท่อน้ำตัน อาการมันเป็นยังไงบ้าง?" จางหยางไม่อ้อมค้อมและเข้าเรื่องทันที

นาจานำทางเขาไปยังห้องน้ำพลางอธิบาย "ฉันกะจะอาบน้ำ แต่น้ำไม่ไหลเลยค่ะ"

"ผู้จัดการของฉันบอกว่าจ่ายค่าน้ำค่าไฟตรงเวลาตลอด ฉันเลยคิดว่าท่อน้ำน่าจะพังน่ะค่ะ"

เมื่อฟังที่นาจาพูด จางหยางจึงลองหมุนวาล์วฝักบัวดูก็พบว่าไม่มีน้ำไหลออกมาจริงๆ

เขาเดินไปที่อ่างล้างหน้าข้างๆ และลองเปิดก๊อกน้ำ ก็พบว่าน้ำไม่ไหลเช่นกัน

"ฉันรู้สึกว่ามันน่าจะตันหนักพอสมควรเลยนะคะ" นาจาพูดยืนกอดอกพิงกรอบประตู

สายตาของเธอยังคงแอบเหลือบไปมองกล้ามแขนและซิกซ์แพ็กของจางหยางอย่างเผลอไผล

แต่ด้วยความกลัวว่าเขาจะจับได้ เธอจึงรีบเสตามองไปทางอื่นราวกับคนมีชนักติดหลัง

จางหยางไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินออกจากห้องน้ำ ตรงไปที่ห้องครัวแล้วลองเปิดก๊อกน้ำดู ซึ่งก็ไม่มีน้ำไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

"เป็นอย่างที่คิดจริงๆ"

จางหยางหัวเราะหึๆ ในใจ เขาหันหลังเดินตรงออกไปข้างนอก ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของนาจา ชายหนุ่มเปิดประตูช่องท่องานระบบแล้วเอื้อมมือไปหมุนวาล์วน้ำหลัก

"ซ่า!"

เพียงชั่วอึดใจ เสียงน้ำไหลก็ดังแว่วมาจากห้องน้ำด้านใน

"น้ำมาแล้ว!" นาจาร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

"อืม" จางหยางเดินกลับมาหานาจา แววตาของเขาแฝงความหยอกล้อขณะเอ่ยว่า "วาล์วน้ำหลักยังไม่ได้เปิดน่ะ อาการหนักจริงๆ ด้วยแหละ ต่อให้คุณรื้อท่อน้ำทั้งบ้านทิ้ง น้ำก็คงไม่ไหลหรอก"

นาจาหน้าแดงก่ำอีกครั้ง "..."

ครั้งแรกรู้สึกเขินอาย แต่ครั้งนี้เป็นเพราะความอับอายขายหน้าล้วนๆ

มีหรือที่เธอจะฟังน้ำเสียงหยอกล้อของเขาไม่ออก?

"รุ่นน้องครับ เรื่องเรียบร้อยแล้ว งั้นผมขอตัวกลับไปอาบน้ำก่อนนะ"

จางหยางรู้จักพอดี เขาเลือกที่จะหยุดบทสนทนาไว้แค่นี้แล้วขอตัวกลับอย่างเด็ดขาด

ความจริงแล้วเขามีวิธีที่จะจีบนาจาต่อได้อีกตั้งหลายวิธี อย่างเช่นแกล้งทำเป็นลืมกุญแจไว้ในห้อง แล้วต้องรอนิติบุคคลมาเปิดประตูให้

ระหว่างรอ เขาก็อาจจะขอเข้าไปหลบในห้องของเธอก่อน ชายหญิงอยู่กันตามลำพังในห้องแคบๆ บรรยากาศเป็นใจจะตายไป

แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำแบบนั้น

ยังมีเวลาอีกถมเถายังไงล่ะ!

"การที่นาจามาขอความช่วยเหลือจากเรา มันช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่งได้"

จางหยางนอนแช่น้ำในอ่างพลางครุ่นคิดอย่างจริงจัง

นาจาเป็นคนในวงการบันเทิง ดังนั้นการช่วยเธอแก้ปัญหาก็นับเป็นโอกาสในการดึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่สมุดคู่มือโอกาสกลับไม่ได้แจ้งเตือนเรื่องนี้

นี่หมายความว่า สมุดคู่มือโอกาสอาจจะล่วงรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าเขาสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ด้วยตัวเอง หรือไม่ก็ ตามเส้นทางเดิมแล้ว นาจาคงไม่ได้เจอกับปัญหาที่เธอแก้ไม่ตกแบบนี้

เมื่อลองทบทวนสถานการณ์ดู เขาก็รู้สึกว่าหากวันนี้ไม่ได้รับสมุดคู่มือโอกาสแห่งวงการบันเทิงมา ป่านนี้เขาก็คงกลับไปนอนที่หอพักแล้ว คงไม่ได้มาเจอนาจาที่อพาร์ตเมนต์ นับประสาอะไรกับการแลกเบอร์ติดต่อ จนทำให้เธอสามารถตามหาเขาได้เวลาที่มีปัญหา

ในเส้นเวลาเดิม นาจาอาจจะไม่เคยเจอปัญหานี้เลยด้วยซ้ำ

ในขณะเดียวกัน ระหว่างที่กำลังอาบน้ำ นาจาก็ส่งข้อความไปหาผู้จัดการส่วนตัวเพื่อเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "ที่หน้าประตูห้องของเธอมีใบแจ้งเตือนจากนิติบุคคลแปะอยู่นะ เขาเตือนให้เปิดวาล์วน้ำหลักก่อนใช้น้ำ"

นาจา "..."

ตอนที่กลับมาถึงห้องแล้วมัวแต่มองจางหยางเดินเข้าห้อง 801 ไป เธอเลยไม่ได้สังเกตประตูห้อง 802 ของตัวเองเลยสักนิด

เธอรีบอาบน้ำให้เสร็จ วิ่งไปที่หน้าประตู แล้วฉีกใบแจ้งเตือนนั้นทิ้งทันที

ถ้าจางหยางมาเห็นเข้า เธอคงได้อายม้วนจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่ๆ

แม้ว่าเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันวันนี้จะแสนสั้น แต่จางหยางก็ทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งไว้ในใจเธอ

ทว่าความประทับใจนี้กำลังจะกลายเป็นความทรงจำที่นาจาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

"ไม่นะ อย่านะ!"

เช้าวันรุ่งขึ้น นาจาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

เมื่อมองไปรอบๆ ตัว เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้า

ผู้ชายที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน กลับโผล่เข้ามาในความฝันของเธอซะงั้น

แม้ในฝันจะไม่ได้มีเรื่องราวอะไรลึกซึ้ง ซึ่งอาจเป็นเพราะเธออ่อนประสบการณ์ แต่มันก็น่ากลัวอยู่ดี

อีกด้านหนึ่งของกำแพง จางหยางหลับสนิทอย่างสบายใจตลอดทั้งคืน

เขาตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวอย่างเรียบร้อย แวะหาซาลาเปาทอดร้านเก่าแก่กินเป็นมื้อเช้า ก่อนจะนั่งรถไปที่หน้าบริษัท

ชายหนุ่มสวมหน้ากากอนามัย เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ และซื้อผ้าอนามัยหลากหลายยี่ห้อหลายขนาดตามคำแนะนำของพนักงาน

หลิวซือซือต้องการแค่ผ้าอนามัยผิวสัมผัสนุ่มแบบใช้กลางวัน ขนาดความยาวระหว่าง 240 ถึง 350 มิลลิเมตรเท่านั้น แต่เขาไม่โง่พอที่จะเจาะจงซื้อแค่แบบนั้นหรอก ไม่อย่างนั้นมันจะดูจงใจและน่าสงสัยเกินไป

พนักงานแคชเชียร์ดูเหมือนจะชินกับการที่ผู้ชายมาซื้อผ้าอนามัยแล้ว เธอคิดเงินให้จางหยางอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว โดยที่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด

จางหยางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหอบอุปกรณ์ประกอบฉากกลับไปที่บริษัท แล้วเข้าไปนั่งรอเวลาในห้องพักของตัวเองอย่างเงียบๆ

ในขณะเดียวกัน หลิวซือซือก็นั่งรถตู้ส่วนตัวกลับมาถึงบริษัท และตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของไช่อี้หนงทันที

ทั้งสองคนนั่งพูดคุยสัพเพเหระกันอยู่นาน ก่อนที่ไช่อี้หนงจะวกเข้าประเด็นหลัก "ซือซือ เธอไม่มีปัญหาใช่ไหมถ้าจะต้องประกบคู่กับเด็กใหม่?"

หลิวซือซือยิ้มบางๆ "ทุกคนก็เคยเป็นเด็กใหม่กันทั้งนั้น ฉันไม่มีปัญหาหรอกค่ะ"

ด้วยนิสัยเผด็จการของไช่อี้หนง ต่อให้เธอมีปัญหาไปก็เปล่าประโยชน์ อีกอย่าง เธอเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพรรค์นี้อยู่แล้ว

"อืม" ไช่อี้หนงพอใจกับท่าทีของหลิวซือซือมาก อันที่จริงนี่ถือเป็นการทดสอบอำนาจในการควบคุมศิลปินของเธออย่างหนึ่ง

"ความจริงแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องคู่กับเด็กใหม่ก็ได้นะ" ไช่อี้หนงเอ่ยต่อ "ลองไปเกลี้ยกล่อมให้หูเกอมาเล่นเป็นพระเอกดูสิ"

หลิวซือซือรู้ทันทีว่านี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของไช่อี้หนง เธอยังไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้หูเกอมารับบทพระเอกสินะ

จังหวะที่เธอกำลังจะปฏิเสธอย่างสุภาพ จู่ๆ ก็รู้สึกหน่วงและปวดเกร็งที่ท้องน้อย ตามมาด้วยความรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลทะลักออกมา

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ เธอถึงกับร้องแย่แล้วในใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นพรวดพราด "พี่เค ฉันเข้าใจแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจะลองเกลี้ยกล่อมเขาดูอีกที พอดีฉันมีธุระด่วน ขอตัวกลับไปที่ห้องพักก่อนนะคะ"

เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการแล้ว ไช่อี้หนงก็ย่อมไม่มีปัญหาอะไร

หลิวซือซือรีบจ้ำอ้าวกลับมาที่ห้องพักของตัวเอง พุ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำ แล้วเอื้อมมือไปเปิดกล่องเก็บของข้างๆ ทว่ากลับพบแต่ความว่างเปล่า

"หมดเกลี้ยงเลย!" หลิวซือซือขมวดคิ้วมุ่นอย่างลืมตัว กำลังจะหยิบโทรศัพท์โทรเรียกผู้ช่วยส่วนตัวให้ไปซื้อมาให้ใหม่

แต่พออ้าปากจะสั่ง เธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งอนุญาตให้ผู้ช่วยหยุดงานไป

"ซวยอะไรแบบนี้เนี่ย!"

หลิวซือซือตระหนักได้ว่าเธอต้องทนกับความไม่สบายตัวนี้แล้วออกไปจัดการด้วยตัวเอง

ขืนเดินไปขอร้องให้คนแปลกหน้าแถวนี้ช่วยไปซื้อให้ก็คงไม่ได้

เธอสวมคอนแทคเลนส์ ใส่หน้ากากอนามัย และสวมหมวกแก๊ป แล้วเดินออกจากห้องพักส่วนตัว ก่อนจะเห็นใครบางคนกำลังเดินสวนทางมา

เป็นคนที่เธอรู้จัก จางหยางนั่นเอง!

"พี่ซือซือ!"

เมื่อเห็นหลิวซือซือ ใบหน้าของจางหยางก็ฉายแววประหลาดใจ

จากนั้น เขาก็ทำท่าลุกลี้ลุกลน รีบซ่อนถุงพลาสติกใสในมือไว้ด้านหลัง

แต่ท่าทางแบบนั้นกลับยิ่งดึงดูดความสนใจของหลิวซือซือให้เพ่งมองมากขึ้น

พอเห็นของที่อยู่ในถุง แววตาของหลิวซือซือก็เปลี่ยนเป็นลึกซึ้งทันที

นี่มันเหมือนมีคนส่งหมอนมาให้ตอนที่กำลังง่วงนอนพอดิบพอดี จางหยางคือสายฝนที่ตกลงมาได้อย่างทันเวลาจริงๆ

"อาหยาง นายซื้อของพวกนี้มาทำไมเหรอ?"