ตอนที่ 96 เดินหน้า

ตอนที่ 96 เดินหน้า

“นี่มัน…”

“หมายความว่า ดันโซถูกพวกคุโมะงาคุเระจับตัวไปง่ายๆ แบบนั้นเลยงั้นเหรอ?”

หลังจากฟังคำอธิบายของฮิอาชิแล้ว คุชินะถึงกับสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า

ดันโซ แกเป็นสายลับของคุโมะงาคุเระหรือไง!?

บางทีเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันโง่เกินไป คุชินะจึงได้แต่กุมหน้าผากอย่างหมดคำพูด

ผู้บริหารระดับสูงของหมู่บ้านตัวเอง…โง่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

สถานการณ์ของศัตรูเป็นยังไง คนที่สู้กับพวกนั้นทุกวันในแนวหน้าต้องรู้ดีที่สุดอยู่แล้ว

แต่ตอนที่ทุกคนในแนวหน้าพยายามห้ามไม่ให้ดันโซไป เขากลับยังดื้อดึงจะไปให้ได้ สมองมีปัญหาหรือยังไงกัน?

ทำไมถึงไม่ยอมฟังความคิดเห็นของนินจาแนวหน้าบ้าง?

ตอนวางแผนเล่นงานนินจาของหมู่บ้านตัวเอง ฉลาดเป็นกรด วางแผนเป็นชั้นๆ แต่พอจะไปแย่งผลงาน กลับโดนจับง่ายๆ แบบนั้น?

สีหน้าของคุชินะมืดครึ้มด้วยความโกรธ

เมื่อเห็นแบบนั้น ฮิอาชิก็ถามขึ้น

“งั้นพวกเราจะไปช่วยท่านดันโซไหม?”

“ช่วย? แค่ยังไม่ตายก็นับว่าโชคดีแล้ว ยังจะให้ฉันไปช่วยเขาอีกเหรอ!”

คุชินะพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา ต่อให้ช่วยกลับมาได้ ก็ยังต้องมีเรื่องต้องสะสางกับเขาอยู่ดี

การเปลี่ยนเส้นทางขนส่งเสบียง และใช้คุโมะงาคุเระเป็นมีดฆ่าคน จนทำให้โคโนฮะสูญเสียโจนินสามคน และเกะนินอีกหลายสิบคน

เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดเล็กๆ ต่อให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นในฐานะโฮคาเงะอยากปกป้องเขา ดันโซก็คงต้องจ่ายราคาไม่น้อย

“เรื่องของดันโซ ก็ให้ตาเฒ่าซารุโทบิไปปวดหัวเอาเองเถอะ พวกเขาสองคนก็ชอบคลุกคลีกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“ตอนนี้ สิ่งที่พวกเราต้องทำ คือบดขยี้แนวหน้าของคุโมะงาคุเระ!”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฮิอาชิก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที

มีร่างสถิตหางของฝั่งตัวเองอยู่ในแนวหน้า มันทำให้รู้สึกมั่นใจอย่างมาก

ก่อนหน้านี้ เป้าหมายของพวกเขาแค่ต้องต้านการบุกของคุโมะงาคุเระให้ได้ แต่ตอนนี้ เป้าหมายกลายเป็น “ทำลายพวกมัน” ไปแล้ว

“สงคราม ในที่สุดก็กำลังจะจบลงแล้วสินะ”

ฮิอาชิสูดลมหายใจลึก

…

ตัดมาทางอีกด้าน

แนวหน้าของคุโมะงาคุเระ

กองทัพนินจาจำนวนมหาศาลถูกไรคาเงะรวบรวมมายังแนวหน้า

นินจาคุโมะงาคุเระหลายพันคน เพียงแค่เสียงตะโกนก็สะเทือนหูจนแทบแตก

ยิ่งไปกว่านั้น พวกนี้ล้วนเป็นนินจาชั้นหัวกะทิที่คุโมะงาคุเระสะสมกำลังมาหลายปีจากการขยายกำลังทางทหาร

แม้นี่จะยังไม่ใช่กำลังทั้งหมดของคุโมะงาคุเระ แต่ในสายตาของไรคาเงะ แค่เท่านี้ก็เหลือเฟือที่จะทำลายแนวหน้าของโคโนฮะที่มีตระกูลฮิวงะเป็นกำลังหลัก

และที่สำคัญยิ่งกว่า ครั้งนี้ ไรคาเงะพา คิลเลอร์บี ร่างสถิตแปดหางมาด้วย

“บี รอบนี้นายเป็นคนเปิดฉาก!”

เมื่อได้ยินแบบนั้น คิลเลอร์บีก็ชะงักไปเล็กน้อย

“พี่ใหญ่ ตอนสงครามมีกฎว่าทั้งสองฝ่ายจะไม่ใช้ร่างสถิตหางไม่ใช่เหรอ?”

“สงครามขนาดใหญ่อย่างนี้ โคโนฮะต้องรู้แน่!”

ครั้งนี้คิลเลอร์บีดูจริงจังผิดปกติ ไม่ได้แร็ปท่อนแปลกๆ ต่อหน้าไรคาเงะเหมือนทุกที เพราะเขารู้ดีว่าการให้เขาลงสนามหมายความว่ายังไง

แต่ไรคาเงะไม่สนเรื่องนั้นเลย

“สู้กันมาถึงขั้นนี้แล้ว ใครจะไปสนกฎพวกนั้น!”

“ตอนที่ข่าวว่านายใช้พลังแปดหางส่งไปถึงโคโนฮะ แนวหน้าของพวกมันก็คงถูกพวกเราบุกทะลวงไปแล้ว!”

และตอนนั้น โคโนฮะยังถือไพ่ร่างสถิตสองหาง ยูงิโตะเอาไว้

คุโมะงาคุเระก็ไม่จำเป็นต้องสู้กับโคโนฮะจนถึงที่สุด

ถึงเวลานั้นก็แค่ยอมแพ้ แล้วลงนามสนธิสัญญาสันติภาพกับโคโนฮะในฐานะฝ่ายที่แพ้สงคราม

และใช้ดันโซเป็นตัวต่อรอง เพื่อลดจำนวนค่าชดเชยให้ได้มากที่สุด ถึงตอนนั้น ร่างสถิตเก้าหางก็จะไม่มีเหตุผลต้องออกมาสู้

ในสถานการณ์แบบนั้น ถึงคุโมะงาคุเระจะแพ้สงคราม แต่ก็ยังสามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงให้แนวหน้าของโคโนฮะได้

ต่อให้สุดท้ายจะลงนามสนธิสัญญาสันติภาพ ฝ่ายไหนเสียหายมากกว่ากัน ก็ยังพูดยาก

นี่แหละสไตล์ของไรคาเงะ ต่อให้แพ้ ก็ต้องกัดเนื้อศัตรูให้หลุดไปสักชิ้น

“สรุปก็คือ บี ตอนนั้นให้รอฟังคำสั่งจากฉัน!”

“ถ้าโคโนฮะจะต้านการบุกระลอกสุดท้ายของพวกเรา บริเวณแนวชายแดนแนวหน้าต้องเต็มไปด้วยกับดักแน่!”

“ภารกิจของนายง่ายมาก! ระเบิดกับดักพวกนั้นให้หมด แล้วบุกตรงเข้าไปที่ศูนย์กลางแนวหน้าของโคโนฮะ!”

“สงครามครั้งนี้ นายใช้พลังของร่างสถิตหางให้เต็มที่ไปเลย!”

“ฉันจะทำให้ตระกูลฮิวงะ กลายเป็นแค่ประวัติศาสตร์ของโคโนฮะ!”

“ให้โคโนฮะได้เห็นพลังของคุโมะงาคุเระซะบ้าง!”

…

เวลา ค่อยๆ ไหลผ่านไป

ตั้งแต่สงครามระหว่างโคโนฮะกับคุโมะงาคุเระปะทุขึ้น

แนวหน้าของทั้งสองฝ่ายไม่เคยเงียบสงบเท่านี้มาก่อน

ความเงียบนี้ เงียบจนน่าหวาดหวั่น นินจาของทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดี นี่เป็นเพียงความสงบสั้นๆ ก่อนพายุจะมาถึง

น่าเสียดาย ในฐานะนินจา พวกเขาไม่มีเวลาจะเพลิดเพลินกับมัน

มีเพียงเลือดและความตายเท่านั้น ที่จะเต้นรำไปกับความสงบนี้ได้

และแล้ว—

ความตายก็พัดผ่าน ราวกับสายลมที่ติดตามอยู่ข้างกาย

“นินจาคุโมะงาคุเระทุกคน!”

ท่ามกลางเสียงฟ้าผ่าที่คำราม เสียงตะโกนของไรคาเงะราวกับจะสั่นสะเทือนผืนแผ่นดิน

ในวินาทีนั้น เขาปลดปล่อยพลังสายฟ้าออกมาจนถึงขีดสุด

จักระอันมหาศาลนั้น แม้แต่นินจาที่อยู่ใกล้เกินไปก็ยังต้องขาสั่น

จักระระดับเดียวกับสัตว์หาง ในฐานะศัตรู ไรคาเงะคือฝันร้าย แต่ในฐานะผู้นำหมู่บ้านของตนเอง จะมีอะไรปลุกขวัญกำลังใจได้มากไปกว่า

การที่ไรคาเงะนำทัพด้วยตัวเอง?

ไม่มี!

ดังนั้น ราวกับตอบรับเสียงคำรามของไรคาเงะ นินจาคุโมะงาคุเระทั้งหมดก็โห่ร้องตอบกลับด้วยเสียงที่บ้าคลั่งยิ่งกว่า

โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้โอ้!!!!

เสียงคำรามนั้น

ดังไปถึงแนวหน้าของโคโนฮะ…

การขยายกำลังทางทหารของคุโมะงาคุเระ ที่ว่าประชาชนทุกคนคือทหารนั้น ไม่ได้พูดเล่นเลย

“ตอนนี้ ถึงเวลาตัดสินแพ้ชนะกับนินจาของโคโนฮะแล้ว!”

“โคโนฮะไม่ใช่โคโนฮะแบบในอดีตอีกต่อไป!”

“เซ็นจูล่มสลาย อุจิวะโรยรา! ตอนนี้โคโนฮะไม่มีพลังพอจะต่อกรกับพวกเราอีกแล้ว!”

“วันนี้ คุโมะงาคุเระจะโค่นโคโนฮะ แล้วก้าวขึ้นเป็นหมู่บ้านที่แข็งแกร่งที่สุดในห้าประเทศ!”

โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊โอ๊!!!!

ทันทีที่ไรคาเงะพูดจบ นินจาคุโมะงาคุเระทั้งหมดก็คลั่งขึ้นมา ปลดปล่อยจักระออกมาอย่างสุดกำลัง

ปริมาณจักระอันน่าสะพรึงนั้น แม้อยู่ห่างกันมาก ก็ยังทำให้นินจาสายรับรู้ของโคโนฮะแนวหน้าหวาดหวั่น

ขวัญกำลังใจของคุโมะงาคุเระสูงจนน่ากลัว

ไรคาเงะจะพูดไหมว่าร่างสถิตสองหางถูกจับตัวไปแล้ว?

แน่นอนว่าไม่ สิ่งที่เขาต้องบอกกับนินจาของตัวเองมีแค่ประโยคเดียว

พวกเราจะต้องชนะ ตราบใดที่ชนะศึกนี้ได้ สุดท้ายจะแพ้สงครามแล้วมันจะยังไง?

“ตอนนี้ ถึงเวลาที่เกียรติของคุโมะงาคุเระจะเปล่งประกายแล้ว!”

“ทุกคน เดินหน้า!”

“เดินหน้า!”

“เดินหน้า!”

ทันทีที่คำว่า “เดินหน้า” ของไรคาเงะจบลง กองทัพนินจาคุโมะงาคุเระก็พุ่งทะยานบดขยี้ไปยังแนวหน้าของโคโนฮะราวกับกระแสน้ำหลาก

ในขณะนั้น นินจาแนวหน้าของโคโนฮะมองภาพตรงหน้าด้วยความตึงเครียด

เผชิญหน้ากับกองนินจาที่ดำทะมึนสุดสายตา ไม่มีใครไม่รู้สึกกดดัน

แต่ถ้าจะข้ามแนวหน้าเข้ามา พวกมันต้องผ่าน “เขตกับดัก” ที่น่ากลัวที่สุดด้านหน้าเสียก่อน

และในตอนนั้นเอง เสียงคำรามดุร้ายราวกับสัตว์ป่าก็ดังก้องไปทั่วสนามรบ

สิ่งที่ปรากฏขึ้นต่อมา คือหางสีแดงเลือด ราวกับกุหลาบโลหิตแห่งความตาย ที่เบ่งบานอยู่กลางสนามรบ

ก่อนที่นินจาโคโนฮะแนวหน้าจะทันได้เห็นว่ามันคืออะไร

มันก็พุ่งทะยานเข้าไปในเขตกับดักที่โคโนฮะเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วทันที!

(จบตอน)