ตอนที่ 51 ลับหรือราก?

ตอนที่ 51 ลับหรือราก?

โคโนฮะเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยผู้มีความสามารถมาโดยตลอด

ดินน้ำแบบไหน ก็หล่อเลี้ยงผู้คนแบบนั้น

และโคโนฮะก็ครอบครองผืนดินที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในโลกนินจา

บนผืนดินแห่งนี้ ได้รวบรวมตระกูลชั้นยอดจำนวนมากเอาไว้

ในช่วงก่อตั้งหมู่บ้าน ยังมีสองตำนานอย่างเซ็นจู ฮาชิรามะ และอุจิวะ มาดาระอยู่พร้อมกัน

ในยุคนั้น ถ้าจะพูดว่าโคโนฮะไร้เทียมทาน ก็ไม่เกินจริงเลย

ถ้าฮาชิรามะมีความทะเยอทะยานมากกว่านี้สักหน่อย เพียงแค่เขาหรือมาดาระคนใดคนหนึ่งลงมือ ก็คงกวาดล้างทั้งโลกนินจาได้ไม่ยาก

และเรื่องวุ่นวายหลังจากนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น

แต่น่าเสียดาย ความขัดแย้งระหว่างฮาชิรามะกับมาดาระนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้

และก็หลังจากที่สองตำนานจากโลกนี้ไปแล้ว สงครามนินจาครั้งใหญ่จึงได้ปะทุขึ้น

ถึงอย่างนั้น ต่อให้สงครามนินจาจะเริ่มขึ้น สถานะความแข็งแกร่งอันดับหนึ่งของโคโนฮะก็ยังไม่เคยถูกสั่นคลอน

จนกระทั่ง…การปรากฏตัวของ “กลุ่มผู้นำโคโนฮะ”

บางครั้งชิบะก็อดคิดไม่ได้ ว่ากลุ่มผู้นำโคโนฮะนี่เป็นสายลับที่หมู่บ้านอื่นส่งมาแทรกซึมหรือเปล่า

เพราะทุกครั้งที่โคโนฮะมีอัจฉริยะปรากฏตัว ก็มักจะถูกกำจัดไปในที่สุด

บางคนฆ่าตัวตาย บางคนออกจากหมู่บ้าน บางคนกลายเป็นนินจาทรยศ

จนถึงตอนนี้ กำลังรบระดับสุดยอดที่โคโนฮะสามารถใช้งานได้จริง ก็เหลือเพียงนามิคาเสะ มินาโตะคนเดียว

หมู่บ้านที่เคยแข็งแกร่งที่สุด กลับกลายเป็นฝ่ายที่ตกอันดับท้าย

ไม่ว่าจะเป็นโอโรจิมารุ หรือแม้แต่ตระกูลอุจิวะ ก็ล้วนไม่ได้รับความไว้วางใจจากผู้บริหารระดับสูง

ความเสื่อมถอยของหมู่บ้านหนึ่ง ไม่เคยเกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล

และต้นเหตุของทุกอย่าง ก็คือความเน่าเฟะของผู้ที่อยู่เบื้องบน

ทันทีที่ชิบะกับอิทาจิเข้ามา สายตาของทั้งสี่คนก็หันมาจับจ้องพวกเขาทันที

“เด็กสองคนนี้ก็คืออัจฉริยะของอุจิวะในรุ่นนี้สินะ”

“ลูกชายของอุจิวะ ฟุงาคุ… กับอุจิวะที่มองไม่เห็นคนนั้น”

แม้เรื่องการศึกษาในโรงเรียนนินจาจะไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของมิโตคาโดะ โฮมุระกับอุทาทาเนะ โคฮารุ แต่พวกเขาก็รู้เรื่องของชิบะกับอิทาจิเป็นอย่างดี

ครั้งก่อนที่ใช้เรื่องดวงตาของชิบะมาเป็นข้ออ้างกดดันตระกูลอุจิวะ ก็เป็นผลจากการหารือของคนทั้งสี่

พวกเขารู้ดีถึงความสามารถของเด็กสองคนนี้ ถ้าจะจบจากโรงเรียนนินจา นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย ปัญหาที่แท้จริงคือพวกเขาจะไปอยู่ฝ่ายไหน

ถ้าวัดกันแค่พลังต่อสู้ ไม่มีข้อสงสัยเลยว่าชิบะเหนือกว่าอิทาจิ

แต่อิทาจิมีสิ่งหนึ่งที่ชิบะไม่มี นั่นคือสถานะบางอย่าง… และเนตรวงแหวนหนึ่งคู่

อุจิวะที่ยังไม่เปิดเนตรวงแหวน กับอุจิวะที่เปิดแล้ว ถือเป็นคนละระดับกันโดยสิ้นเชิง

ตอนนี้ชิบะอาจเหนือกว่าอิทาจิ แต่ถ้าอิทาจิเปิดเนตรวงแหวนขึ้นมา สถานการณ์อาจพลิกกลับก็ได้

ฮิรุเซ็นกับดันโซมองชิบะและอิทาจิอย่างเงียบๆ ประกายในดวงตาที่ร้อนแรงนั้นปิดไม่มิด

และในขณะที่ทั้งสองกำลังจะพูด

ปัง!

ประตูสำนักงานถูกผลักเปิดออกกะทันหัน บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด ปรากฏตัวขึ้นในพิธีจบการศึกษานี้

“คะ… คุณพ่อ?”

อิทาจิมองไปที่อุจิวะ ฟุงาคุ ซึ่งยืนอยู่ตรงประตูด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นแบบนั้น ฮิรุเซ็นกับดันโซก็ขมวดคิ้วขึ้นพร้อมกัน

“ฟุงาคุ ตอนนี้นายควรอยู่แนวหน้าคิริงาคุเระไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”

ฟุงาคุยักไหล่เล็กน้อย

“แนวหน้าคิริงาคุเระตอนนี้สงบดี เดิมทีผมต้องออกเดินทางตั้งแต่เมื่อวาน แต่ได้ยินว่าอิทาจิกับชิบะยื่นคำร้องขอจบก่อนกำหนด ก็เลยอยากมาดูหน่อย”

“ท่านโฮคาเงะ ท่านดันโซ ผมขอร่วมฟังได้ไหม?”

แม้ฮิรุเซ็นกับดันโซจะไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ

เพราะอุจิวะ ฟุงาคุคือหัวหน้าตระกูลอุจิวะ และยังเป็นพ่อของอิทาจิด้วย

“มีใครอยู่ไหม จัดที่นั่งให้เขาฟังอยู่ด้านข้าง”

ทันใดนั้น นินจาหน่วยลับคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจัดเก้าอี้อีกตัวไว้ข้างโต๊ะยาว

เดิมทีฟุงาคุไม่ได้ตั้งใจจะมา แต่หลังจากเหตุการณ์ตึงเครียดในพิธีไว้อาลัย

ในเมื่อการกระทำของชิบะเป็นสิ่งที่เขาอนุญาตโดยปริยาย เขาก็มีหน้าที่ต้องดูให้แน่ใจว่าเด็กคนนี้จะสามารถจบการศึกษาได้ตามเจตจำนงของตัวเอง

การปกป้องคนในตระกูล คือหน้าที่ของหัวหน้าตระกูลเสมอ

เมื่อฟุงาคุนั่งลงแล้ว ฮิรุเซ็นจึงเก็บสีหน้ากลับไป ก่อนจะมองไปที่ชิบะกับอิทาจิ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

“เด็กจากตระกูลอุจิวะทั้งสอง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเธอคืออนาคตของโคโนฮะ เป็นผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งไฟ”

“การจบจากโรงเรียนนินจา หมายความว่าพวกเธอจะกลายเป็นนินจาที่ต้องรับภาระของหมู่บ้านด้วยตัวเอง”

“ไม่ว่าจะเป็นภารกิจหรือสงคราม ก็อาจต้องเผชิญอันตรายที่คาดไม่ถึงได้ทุกเมื่อ”

“ถึงอย่างนั้น พวกเธอก็ยังยืนยันจะจบการศึกษาใช่ไหม?”

เมื่อฟุงาคุอยู่ในห้อง ขั้นตอนที่ควรมีจึงไม่อาจละเว้นได้

ชิบะกับอิทาจิมองหน้ากัน ก่อนจะตอบอย่างสงบ

“ครับ พวกเรายังคงเลือกที่จะจบการศึกษา”

ได้ยินแบบนั้น ฮิรุเซ็นก็ยิ้ม ก่อนจะหันไปมองอิทาจิ

“อุจิวะ อิทาจิ”

“ครับ ท่านโฮคาเงะ”

“ความสามารถของเธอ ทุกคนเห็นกันชัดเจน ในความคิดของฉัน หน่วยลับของฉัน ต้องการคนแบบเธอ”

“ตอนนี้ ในฐานะโฮคาเงะรุ่นที่สาม ฉันขอเชิญเธออย่างเป็นทางการ”

“เธอสนใจเข้าร่วมหน่วยลับของฉันไหม?”

หน่วยลับ คือหน่วยปฏิบัติการลับที่ขึ้นตรงต่อโฮคาเงะ และรับคำสั่งจากโฮคาเงะเพียงคนเดียวเท่านั้น

สำหรับนักเรียนโรงเรียนนินจา นี่ถือเป็นเกียรติสูงสุด

เพราะนั่นคือคำเชิญจากโฮคาเงะด้วยตัวเอง มันคือสิ่งที่พวกเขาใฝ่ฝัน

ถ้าอิทาจิไม่ได้พบกับชิบะ เขาคงตอบรับไปแล้ว

แต่น่าเสียดาย เพราะผีเสื้ออย่างชิบะ อนาคตของเขาจึงเปลี่ยนไป

“ผมคงต้องทำให้ท่านผิดหวังแล้ว ท่านโฮคาเงะ ตอนนี้ผมยังไม่มีความคิดจะเข้าหน่วยลับ”

อิทาจิไม่ได้อธิบายเหตุผล

ฮิรุเซ็นก็ไม่ได้ถาม เพราะมันไม่จำเป็น

การที่ฟุงาคุอยู่ตรงนี้ ทำให้หลายคำพูดไม่สามารถพูดออกมาได้

ส่วนดันโซก็เงียบไปทันที เขารู้ดีว่า อิทาจิกับเขาคงไม่มีวาสนาต่อกัน

“งั้นเหรอ หน่วยลับของฉันพลาดเธอไป ช่างน่าเสียดายจริงๆ”

ฮิรุเซ็นส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนจะไม่พูดเรื่องนี้ต่อ แล้วหันสายตาไปที่ชิบะ

“อุจิวะ ชิบะ หน่วยลับของฉัน ก็ต้องการเธอเหมือนกัน”

“เธอสนใจเข้าร่วมหน่วยลับของฉันไหม?”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นกว่าเมื่อตอนพูดกับอิทาจิอย่างเห็นได้ชัด

และในจังหวะนั้นเอง ดันโซก็เอ่ยขึ้น

“อุจิวะ ชิบะ หน่วยรากของฉัน ก็ต้องการเธอ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ฮิรุเซ็นก็ขมวดคิ้ว ก่อนจะมองดันโซด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ดันโซ… นายทำเกินไปแล้วหรือเปล่า?

ตามปกติแล้ว การคัดเลือกของหน่วยรากจะเกิดขึ้นหลังจากหน่วยลับเสมอ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่รากซึ่งต้องซ่อนอยู่ในความมืด จะโผล่ขึ้นมาเหนือพื้นดินได้แบบนี้?

(จบตอน)