บทที่ 2: ประสบการณ์ข้ามมิติครั้งแรก
บทที่ 2: ประสบการณ์ข้ามมิติครั้งแรก
บทที่ 2: ประสบการณ์ข้ามมิติครั้งแรก
เพียงแค่คิด เจ้าหนูแฮมสเตอร์น้อยที่กำลังสาละวนกับการแทะอาหารก็ถูกช้อนขึ้นมาไว้ในมือของฟางหยวน จากนั้นเขาก็เปิดใช้งานพลังข้ามมิติไร้ขีดจำกัดกับมัน
จะเป็นแค่ภาพลวงตาหรือเรื่องจริง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับวินาทีนี้แหละ!
"ฟึ่บ!"
ทันทีที่ความคิดที่จะส่งเจ้าหนูแฮมสเตอร์ในมือไปยังโลกของ "โคโดคุ โนะ กูรูเมะ" แล่นเข้ามาในหัวของฟางหยวน เจ้าหนูแฮมสเตอร์ก็อันตรธานหายไปดื้อๆ!
ไม่มีเอฟเฟกต์ตระการตา ไม่มีประตูมิติมายาใดๆ เปิดออก เจ้าหนูแฮมสเตอร์เพียงแค่หายวับไปเฉยๆ
"เรื่องจริงงั้นสิ... ฮ่าฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!"
ความปีติยินดีอันล้นพ้นทำให้ฟางหยวนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งและไม่อาจควบคุมได้
พับผ่าสิ ใครที่กลั้นหัวเราะในเวลาแบบนี้ได้ก็ต้องเป็นยอดคนแล้ว
การเดินทางข้ามหมื่นสวรรค์และอนันตจักรวาล... พลังที่เคยมีอยู่แค่ในจินตนาการ บัดนี้เขาได้ครอบครองมันแล้วจริงๆ
เหตุการณ์นี้ช่างให้ความรู้สึกเหมือนกำลังหลุดเข้าไปในความฝันเสียจริง
ทว่า ฟางหยวนก็รู้ดีว่าตอนนี้นังไม่ใช่เวลาที่จะมาทำตัวประมาท
เพราะเขาเพียงแค่มีพลังข้ามหมื่นสวรรค์และอนันตจักรวาลเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไร้เทียมทานมาตั้งแต่เริ่มเสียหน่อย
หัวเราะก็ส่วนหัวเราะ แต่หลังจากนั้นเขาก็ยังต้องใช้ชีวิตต่อไป ทางที่ดีก็ควรทำตัวให้เป็นปกติเหมือนอย่างที่เคยเป็น
"ฟู่!"
ฟางหยวนพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา เขารออยู่ประมาณสิบนาที แล้วจึงตัดสินใจดึงตัวเจ้าหนูแฮมสเตอร์กลับมา
สำหรับการทดสอบครั้งแรก สิบนาทีก็เพียงพอแล้ว หากนานกว่านี้เจ้าหนูแฮมสเตอร์อาจจะโดนใครเหยียบเอาได้
ถึงยังไงซะ แม้ว่าเจ้านี่จะไม่ใช่หนูบ้าน แต่มันก็ยังมีคำว่า "หนู" อยู่ในชื่อ แถมมันยังไม่ได้ปราดเปรียวเหมือนหนูจริงๆ อีกด้วย
"ฟึ่บ!"
เมื่อนึกในใจว่าเจ้าหนูแฮมสเตอร์ควรจะข้ามมิติกลับมาจากโลกของ "โคโดคุ โนะ กูรูเมะ" วินาทีต่อมามันก็ปรากฏตัวขึ้นในกรงแฮมสเตอร์อีกครั้ง
"จี๊ด! จี๊ดๆ!"
"เยี่ยม! ปลอดภัยดีอย่างที่คิด ดูเหมือนว่าการเดินทางข้ามหมื่นสวรรค์จะไม่ได้สร้างอันตรายให้กับตัวผู้ข้ามมิติเองสินะ"
"อย่างน้อยก็ไม่มีอันตรายใดๆ ในโลกของ 'โคโดคุ โนะ กูรูเมะ' ล่ะนะ"
เมื่อมองดูเจ้าหนูแฮมสเตอร์ที่ยังคงกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง ฟางหยวนก็สามารถประเมินอันตรายของการข้ามมิติหมื่นสวรรค์ได้ในเบื้องต้น
อย่างไรก็ตาม การทดลองเพียงครั้งเดียวยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอมากนัก
เวลาแค่สิบนาทีจะไปพิสูจน์อะไรได้?
มันพิสูจน์ได้แค่ว่า แฮมสเตอร์จากโลกแห่งความเป็นจริงจะไม่ตายในทันทีที่เข้าไปในโลกของ "โคโดคุ โนะ กูรูเมะ" เท่านั้น
ส่วนหลังจากสิบนาทีจะเกิดอะไรขึ้นนั้น ยังคงต้องรอดูต่อไป
หลังจากปล่อยให้เจ้าหนูแฮมสเตอร์พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ฟางหยวนก็ส่งมันกลับไปยังโลกของ "โคโดคุ โนะ กูรูเมะ" อีกครั้ง
คราวนี้เขาให้มันอยู่ที่นั่นยี่สิบนาที แล้วฟางหยวนก็ดึงตัวเจ้าหนูแฮมสเตอร์กลับมาอีกครั้ง
จากนั้นก็เป็นการทดลองที่เรียบง่ายและซ้ำซาก โดยการขยายระยะเวลาการอยู่ในโลกนั้นให้นานขึ้นเรื่อยๆ เพื่อทดสอบขีดจำกัดว่ามันจะอยู่ได้นานแค่ไหน
ทดสอบไปทดสอบมา ฟางหยวนก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย
เขาจึงหาอะไรกินรองท้องง่ายๆ และถือโอกาสหยิบอาหารมาให้เจ้าหนูแฮมสเตอร์ด้วยเลย
แล้วเขาก็ทำการทดสอบต่อไป
ระยะเวลาที่อยู่ในอีกโลกหนึ่งค่อยๆ เพิ่มขึ้นจากครึ่งชั่วโมงไปจนถึงหนึ่งชั่วโมง
แต่ละครั้งที่เพิ่มเวลาจะอยู่ที่ประมาณสิบนาที ไม่ขาดไม่เกิน
เมื่อรวมกับเวลาพักระหว่างช่วงแล้ว สรุปได้ว่าเจ้าหนูแฮมสเตอร์ใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการอยู่ในโลกของ "โคโดคุ โนะ กูรูเมะ"
ส่วนฟางหยวนที่อยู่ในโลกความเป็นจริง ก็จวนจะได้เวลาเข้านอนแล้ว
เขานอนหลับตาอยู่บนเตียง พลางเรียบเรียงข้อมูลที่ได้รับมาในวันนี้
แม้ว่าวันนี้เขาจะไม่ได้รับพลังวิเศษใดๆ จากโลกหมื่นสวรรค์เลยก็ตาม แต่เขาก็ได้พิสูจน์แล้วว่าโลกของ "โคโดคุ โนะ กูรูเมะ" นั้นปลอดภัย
สำหรับการข้ามมิติสองสามครั้งสุดท้ายของวันนี้ ฟางหยวนไม่ได้ให้เจ้าหนูแฮมสเตอร์ออกโรงอีกต่อไป แต่เขาเลือกที่จะเดินทางข้ามไปด้วยร่างกายของตัวเอง
เขาเดินทางไปมาระหว่างสองโลกอยู่หลายครั้ง และไม่พบปัญหาใดๆ ก่อนที่จะรับประทานอาหารเย็น
การไหลของเวลาในทั้งสองโลกนั้นใกล้เคียงกันมาก โดยพื้นฐานแล้วเวลาเดินไปในอัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่ง
ฟางหยวนไม่ได้เข้าใจหลักการเบื้องหลังเรื่องนี้มากนัก แต่ทว่า...
ช่างเถอะ ขอแค่ข้ามมิติได้ก็พอแล้ว
หลักการของการไหลของเวลาต้องเป็นอะไรที่ลึกซึ้งมากแน่ๆ การที่เขาไม่เข้าใจมันในตอนนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
"พรุ่งนี้ข้าจะลองไปโลกอื่นๆ ดูบ้าง อย่างพวกมังงะ นิยาย อนิเมะ อะไรทำนองนั้น"
หลังจากวางแผนสิ่งที่จะทำในวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว ฟางหยวนก็ผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย
ปกติตามวิสัย เขาอาจจะนอนดึกเพราะมัวแต่เล่นโทรศัพท์ แต่วันนี้มันต่างออกไป
ความสุขอันล้นพ้นที่ได้รับจากพลังข้ามหมื่นสวรรค์และอนันตจักรวาลนั้น เหนือล้ำกว่าการอ่านนิยาย ไถดูคลิปวิดีโอ หรือเล่นเกมในโทรศัพท์ไปไกลลิบ...
เมื่อเผชิญกับความสุขขั้นสุดยอดเช่นนี้ ฟางหยวนเพียงแค่อยากจะรีบเข้านอนไวๆ แล้วค่อยตื่นมาทดสอบพลังของตัวเองต่อในวันพรุ่งนี้
...
เช้าวันรุ่งขึ้น
"เรื่องเมื่อวานคงไม่ใช่ความฝันใช่ไหม?"
ฟางหยวนเอ่ยปากด้วยความไม่แน่ใจนัก การข้ามหมื่นสวรรค์และอนันตจักรวาลมันดูเลื่อนลอยเกินไปจริงๆ
มากเสียจนแม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังมีความรู้สึกตกค้างอยู่ในใจว่าตัวเองอาจจะกำลังฝันไป
"นี่มัน!"
กระดาษแผ่นหนึ่งวางนิ่งอยู่บนหัวเตียง เป็นกระดาษที่ดูเรียบง่ายและไม่สะดุดตาเอาเสียเลย
ทว่าวินาทีที่สายตาเหลือบไปเห็น รูม่านตาของฟางหยวนก็หดเกร็งลงอย่างรุนแรง
"มันไม่ใช่ความฝันจริงๆ ด้วย..."
รอยยิ้มโค้งประดุจโลโก้ไนกี้ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฟางหยวน เขาตระหนักถึงทุกสิ่งทุกอย่างได้ในใจ
กระดาษแผ่นนั้นดูธรรมดามากๆ ก็จริง แต่มันก็มีความไม่ธรรมดาซ่อนอยู่เช่นกัน
เพราะ... มันคือใบปลิว แถมยังเป็นใบปลิวภาษาญี่ปุ่นอีกต่างหาก
ในโลกของ "โคโดคุ โนะ กูรูเมะ" ฟางหยวนได้หยิบใบปลิวแผ่นนี้ติดมือกลับมาด้วย
เนื้อหาในใบปลิวไม่ได้สำคัญอะไร ที่สำคัญคือใบปลิวภาษาญี่ปุ่นไม่สมควรจะมาโผล่อยู่ในห้องของเขา
ในเมื่อมันมาปรากฏอยู่ตรงนี้ ก็พิสูจน์ได้เพียงอย่างเดียวว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ใช่ความฝัน
เขา ฟางหยวน ได้รับพลังในการเดินทางข้ามหมื่นสวรรค์และอนันตจักรวาลมาจริงๆ แถมยังหิ้ว "ของฝาก" จากต่างโลกกลับมาได้อีกด้วย
"กินข้าวก่อนดีกว่า แล้วค่อยทดสอบกับเจ้าหนูแฮมสเตอร์ต่อ"
หลังจากทานอะไรเสร็จสรรพเรียบร้อย ฟางหยวนก็เริ่มทดสอบต่อไปอย่างมีความสุขโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เขาทดสอบกับอีกหลายโลกติดต่อกัน และเจ้าหนูแฮมสเตอร์ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย
แต่น่าเสียดาย ดูเหมือนว่ามันจะไปโดนใครสักคนในโลกใดโลกหนึ่งเหยียบเข้าให้ และตอนนี้มันก็กลายสภาพเป็น "แฮมสเตอร์แผ่น" ไปซะแล้ว
"เวรเอ๊ย ไอ้ระยำหน้าไหนมันบังอาจมาเหยียบแฮมสเตอร์น้อยของข้ากัน?"
ฟางหยวน "ทักทาย" มารดาของคนผู้นั้นอย่างเป็นกันเองสุดๆ พลางกล่าวขอโทษเจ้าหนูแฮมสเตอร์อยู่ในใจ
"เฮ้อ เจ้าหนูน้อย ข้าไม่คิดเลยว่าวีรบุรุษอย่างเจ้าจะด่วนจากไปเร็วขนาดนี้ เดิมทีข้ากะว่าถ้าข้าได้ดิบได้ดีแล้วจะตอบแทนเจ้าเสียหน่อย..."
ฟางหยวนเอาเสื้อผ้าเก่าๆ มาห่อร่างเจ้าหนูแฮมสเตอร์เอาไว้ แล้วหากล่องใบหนึ่งมาใส่ร่างของมันลงไป
อันที่จริง เขาจะโยนมันทิ้งไปเลยก็ได้ แต่...
เฮ้อ ช่างเถอะๆ ใครใช้ให้ฟางหยวนเป็น "คนดี" กันล่ะ?
เขาออกจะเป็นคนที่มีความรักและความห่วงใยเปี่ยมล้นซะขนาดนี้
"ออกไปซื้อสัตว์เล็กๆ มาเพิ่มเพื่อทดลองต่อดีกว่า อย่างน้อยวันนี้ ข้าก็ต้องเค้นข้อมูลเกี่ยวกับโลกหมื่นสวรรค์มาให้ได้มากกว่านี้"
พูดปุ๊บก็ทำปั๊บ
ฟางหยวนเดินออกจากห้องไปอย่างไม่เร่งรีบ แล้วซื้อแฮมสเตอร์มาหลายตัวจากตลาดนัดค้าสัตว์เลี้ยงและต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด
ความจริงแฮมสเตอร์นั้นราคาถูกมาก อาหารก็ถูกตามไปด้วย ไม่ได้เปลืองเงินอะไรเลย
ส่วนที่แพงที่สุดของการเลี้ยงสัตว์ไม่เคยเป็นค่าใช้จ่ายจุกจิกในชีวิตประจำวันพวกนี้หรอก แต่เป็นค่ารักษาพยาบาลต่างหาก
สัตว์เลี้ยงที่ซื้อมาแค่สิบหยวน อาจจะต้องเสียค่ารักษาเป็นพันเพื่อช่วยชีวิตมันเวลาป่วย!
บ้าเอ๊ย แบบนี้มันปล้นกันชัดๆ!
"ฝากด้วยนะเจ้าพวกหนูน้อย ถ้ากลับมาได้อย่างปลอดภัย ข้าจะเพิ่มอาหารให้พวกแกเป็นพิเศษเลย"
ฟางหยวนยกมือประสานคารวะเจ้าพวกแฮมสเตอร์น้อย แล้วจึงเริ่มทดสอบพลังข้ามมิติต่อ
แม้ว่าจำนวนหนูทดลองจะเพิ่มขึ้น แต่ระยะเวลาในการทดสอบก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก
ทั้งโลกมังงะ โลกนิยาย โลกอนิเมะ และแม้แต่โลกในเกม—ฟางหยวนทดสอบมาหมดแล้ว และผลลัพธ์ก็คือพวกหนูน้อยทั้งหมดรอดชีวิตมาได้
ไม่เพียงแต่พวกมันจะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แต่ร่างกายของพวกมันก็ไม่ได้เกิดการกลายพันธุ์ใดๆ อย่างเช่นถูกโลกใบนั้นกลืนสภาพหรืออะไรทำนองนั้นเลย
จากนั้นเขาก็ลองข้ามไปยังโลกสองสามใบนั้นด้วยตัวเองดูบ้าง แต่เขาก็กลับมาโดยไม่ได้อยู่นานนัก
"ดูเหมือนว่าโลกหมื่นสวรรค์จะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ข้าจินตนาการไว้นะ"
"อย่างน้อยโลกไม่กี่ใบที่ว่ามานี้ ก็น่าจะไม่มีอันตรายอะไรต่อตัวข้า"
ฟางหยวนอดไม่ได้ที่จะระแวดระวัง เพราะในโลกความเป็นจริง แค่ความแตกต่างระหว่างดวงดาวก็มหาศาลมากพอแล้ว
และสิ่งที่เรียกว่าโลกหมื่นสวรรค์นั้นก็ครอบคลุมจักรวาลและมิติต่างๆ ไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ หากสภาพแวดล้อมเหล่านั้นไม่เหมาะสำหรับการดำรงชีวิตของมนุษย์ ฟางหยวนจะไม่ม่องเท่งทันทีที่ข้ามไปเลยหรอกหรือ?
ถึงแม้พลังข้ามมิติไร้ขีดจำกัดจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่หากไปเจอสถานการณ์ประเภทโดนโจมตีทีเดียวตาย ฟางหยวนก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดีใช่ไหมล่ะ?
"ต่อไป ข้าก็สามารถลองไปโลกที่มีพลังเหนือธรรมชาติได้แล้วสิ!"
จะเป็นมังกรผงาดหรือเป็นแค่หนอนแมลง ก็ต้องรอดูหลังจากที่ได้ลองจริงๆ เท่านั้น
"อย่างไรก็ตาม... การเลือกโลกเริ่มต้นสำหรับมือใหม่ก็เป็นปัญหาที่ยากเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน!"
ฟางหยวนถอนหายใจและเริ่มค้นหาข้อมูลบางอย่างในโทรศัพท์
ค้นหาอะไรน่ะหรือ?
ก็ต้องเป็นนิยายแนวข้ามมิติไงล่ะ!
พวกรุ่นพี่นักข้ามมิติในนิยายได้วางเส้นทางเอาไว้หมดแล้ว รอให้เขาไปหยิบยืมมาใช้ก็เท่านั้น
ถ้าขืนเขาโง่พอที่จะไปรวบรวมข้อมูลเองตั้งแต่ต้น นั่นก็คงเป็นการสูญเปล่าทรัพยากรอย่างสิ้นเชิง