บทที่ 2: วิถีแห่งจอมราชัน

บทที่ 2: วิถีแห่งจอมราชัน

เฉินเซวียนดื่มด่ำกับชัยชนะได้ไม่นานก็ต้องตระหนักว่าตนเองกำลังร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว

เย่หลิงหวงเก็บความสงสัยเกี่ยวกับโทรศัพท์มือถือเอาไว้ แล้วรีบร่ายมนตร์ควบคุมยันต์ทองคำ "ของวิเศษเช่นนี้ หรือว่าจะเป็นอาวุธวิเศษของเจ้า? แต่เจ้ายังไม่เคยฝึกตน ทั้งยังไร้ซึ่งพลังปราณ ย่อมไม่อาจควบคุมอาวุธวิเศษได้"

"ของสิ่งนี้มีเพียงข้าที่เปิดใช้งานได้ จะบอกว่ามันยอมรับข้าเป็นเจ้านายแล้วก็คงไม่ผิดนัก" เฉินเซวียนอธิบาย

เย่หลิงหวงย่อมไม่เชื่อคำพูดของเขา เขาเป็นเพียงปุถุชนคนธรรมดา อาวุธวิเศษจะยอมรับเขาเป็นนายได้อย่างไร? ทางที่ดีพากลับไปพบท่านเจ้าสำนักก่อนน่าจะดีกว่า

"ยอดเขาแห่งนี้มีนามว่ายอดเขาเพียวหมี่ยว เป็นยอดเขาหลักของสำนัก ท่านเจ้าสำนักของเราก็แซ่เฉิน บังเอิญเป็นแซ่เดียวกับเจ้าพอดี" เย่หลิงหวงแนะนำสำนักเพียวหมี่ยวอย่างคร่าวๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเซวียนก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "บางทีเมื่อห้าร้อยปีก่อน ข้ากับท่านเจ้าสำนักอาจจะเป็นครอบครัวเดียวกันก็ได้นะ"

เย่หลิงหวงกลอกตาใส่เขา "ท่านเจ้าสำนักมีอายุขัยกว่าสองพันปีแล้ว เมื่อห้าร้อยปีก่อนพวกเจ้าจะเป็นครอบครัวเดียวกันได้อย่างไร?"

สองพันปีเชียวหรือ? สมกับเป็นผู้บำเพ็ญเพียร อายุยืนยาวเสียจริง

"ข้าขอถามหน่อยสิ การฝึกตนทำให้อายุขัยยืนยาวขึ้นมากเลยหรือ?" ดวงตาของเฉินเซวียนกลอกกลิ้งไปมา หากเขาสามารถฝึกตนได้ บางทีสักวันหนึ่งเขาอาจจะทลายมิติและหาทางกลับไปยังดาวสีน้ำเงินได้

"เรื่องพวกนี้ยังห่างไกลจากตัวเจ้านัก ทางที่ดีอย่ารู้ให้มากความเลย" เย่หลิงหวงคร้านจะต่อปากต่อคำกับเขา ยันต์ทองคำเคลื่อนตัวเข้าใกล้ยอดเขาเพียวหมี่ยวและเตรียมร่อนลงจอด

เมื่อมองจากที่ไกลๆ สิ่งปลูกสร้างเหล่านี้ดูยิ่งใหญ่ตระการตา แต่เมื่อเข้ามาดูใกล้ๆ กลับสูงตระหง่านเสียดฟ้าจนบดบังแสงตะวัน แทบจะต้องแหงนหน้าคอตั้งบ่าถึงจะมองเห็นยอดหลังคาที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆได้ลางๆ

"สูงเกินไปแล้ว! พวกเจ้าสร้างมันขึ้นมาได้อย่างไรกัน? วิทยาการของพวกเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ" เฉินเซวียนมองไปรอบๆ พลางอุทานออกมาไม่หยุดปาก

แผ่นหินที่เขาเหยียบย่ำลงไปนั้นคล้ายกับหยกหยกเขียวและหินโมรา ทั้งโปร่งใสและทอประกายเจิดจรัสยิ่งขึ้นภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง

เมื่อก้าวเข้าสู่ตำหนักหลัก ภายในนั้นสว่างไสวไปด้วยประกายทองและหยก ราวกับตำหนักของเซียนบนสรวงสวรรค์ เฉินเซวียนเอาแต่อุทานไม่หยุดหย่อนกับภาพอันวิจิตรตระการตาเบื้องหน้า

แม้แต่เย่หลิงหวงผู้มักจะทำตัวเย็นชาอยู่เสมอยังรู้สึกอับอายเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาแปลกๆ จากศิษย์ร่วมสำนักที่เดินผ่านไปมา

ในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงสุดทาง บนแท่นสูงมีเก้าอี้หยกตั้งอยู่ห้าตัว ทว่ามีเพียงผู้เดียวนั่งอยู่ตรงกลาง

เขานอนตะแคงพิงเก้าอี้หยก ศีรษะหนุนพนักวางแขนด้านหนึ่ง ส่วนเท้าพาดไปบนพนักอีกด้าน โดยมีหนังสือเล่มหนึ่งปิดบังใบหน้าเอาไว้

เย่หลิงหวงโค้งคำนับอย่างนอบน้อมพร้อมกล่าวว่า "เรียนท่านเจ้าสำนัก ศิษย์เย่หลิงหวงพาเฉินเซวียนมาคารวะเจ้าค่ะ"

บุคคลบนเก้าอี้หยกขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือปัดรำคาญเย่หลิงหวง

"ศิษย์ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ" เย่หลิงหวงปรายตามองเฉินเซวียน ส่งสายตาเตือนไม่ให้เขาพูดจามากความ

"ผู้น้อยเฉินเซวียน ขอคารวะท่านเจ้าสำนักเฉิน" เย่หลิงหวงเดินออกจากตำหนักหลักไปแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าท่านเจ้าสำนักยังคงนิ่งเฉย เฉินเซวียนจึงเป็นฝ่ายแนะนำตัวขึ้นมาเอง

"ที่แท้เจ้าก็คือเฉินเซวียน บุคลิกท่าทางของเจ้าช่างโดดเด่นไม่ธรรมดา ชายชราผู้นี้มองเห็นสง่าราศีของมหาจักรพรรดิในตัวเจ้า" ท่านเจ้าสำนักดึงหนังสือที่ปิดหน้าออก ลุกขึ้นนั่ง แล้วมองเฉินเซวียนด้วยสีหน้าจริงจัง

ปรากฏว่าเป็นเพียงชายชราร่างผอมแห้ง สวมชุดนักพรตสีขาวดุจเมฆา มองเผินๆ แล้วช่างดูไร้ซึ่งราศีของผู้บำเพ็ญตบะ เป็นเพียงชายแก่ธรรมดาๆ คนหนึ่ง

เฉินเซวียนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่

"เหตุใดจึงเงียบไปเล่า? หรือว่าเจ้าดูแคลนชายชราผู้นี้?" เฉินหยวนซานก้าวลงจากเก้าอี้หยก เหาะลงมาจากแท่นสูง แล้วทอดสายตามองลึกออกไปนอกตำหนัก "สวรรค์และปฐพีแปรปรวน จักรวาลปั่นป่วน หลายปีมานี้ ชายชราผู้นี้ต้องติดอยู่ในกรงขัง ไม่อาจหลุดพ้น หลังจากได้อ่านผลงานชิ้นเอกของท่าน ข้าก็ตระหนักได้ในที่สุดว่าโลกใบนี้เป็นเพียงสถานที่เนรเทศ ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ก็พานให้น้ำตารินไหล"

เฉินเซวียนแทบจะตามความคิดของเขาไม่ทัน จึงรีบอธิบายว่า "ท่านเจ้าสำนัก นั่นเป็นเพียงเรื่องแต่งในหนังสือ เป็นแค่นิยายหลอกเด็ก อย่าได้เก็บไปใส่ใจเลย"

"เฉินตานชิง วางใจเถอะ ชายชราผู้นี้เข้าใจดี ด้วยพรสวรรค์เชิงวรรณกรรมของเฉินตานชิง สักวันหนึ่งท่านคงได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลกในหน้ากระดาษของท่าน เมื่อถึงเวลานั้น ขอจงอย่าลืมคำพูดของชายชราผู้นี้ในวันนี้" จู่ๆ เฉินหยวนซานก็มีสีหน้าเศร้าสร้อย ทอดมองเฉินเซวียนด้วยแววตาหนักอึ้ง

ใบหน้าของเฉินเซวียนมืดครึ้มลง ตาเฒ่าคนนี้อ่านนิยายมากเกินไปจนพูดจาไม่รู้เรื่องแล้วงั้นหรือ? หลอมรวมเข้ากับมรรคา? หลอมรวมกับบรรพบุรุษท่านสิ! ถ้าข้าหลอมรวมเข้ากับเต๋าได้ ข้าจะมายืนฟังเจ้าร่ายยาวอยู่ตรงนี้ทำไม!

"ท่านเจ้าสำนักเฉิน หากไม่มีเรื่องอันใดแล้ว ผู้น้อยขอตัวลาก่อน" ความตั้งใจเดิมที่จะเข้าร่วมสำนักเพียวหมี่ยวมลายหายไปจนหมดสิ้น

"ช้าก่อน! เฉินตานชิงพกผลงานชิ้นใหม่ติดตัวมาด้วยหรือไม่? ทำไมท่านไม่พำนักอยู่ที่สำนักเพียวหมี่ยวแห่งนี้เสียเลยล่ะ? ชายชราผู้นี้จะได้เข้าใจความจริงของโลกใบนี้ได้รวดเร็วขึ้น" ในที่สุดเฉินหยวนซานก็เข้าเรื่องเสียที

มุมปากของเฉินเซวียนกระตุก ที่แท้เขาก็แค่ต้องการเป็นคนแรกที่ได้อ่านนิยายตอนใหม่ ถึงได้เรียกตัวเขามาที่นี่

"การพำนักในสำนักเพียวหมี่ยวย่อมไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าท่านเองก็พูดว่าในอนาคตข้าอาจจะได้หลอมรวมกับโลกในหน้าหนังสือ แต่พลังของข้าในตอนนี้ยังอ่อนด้อยนัก ไม่ทราบว่าท่านพอจะชี้แนะข้าสักหน่อยได้หรือไม่?" เฉินเซวียนเออออห่อหมกไปตามน้ำ

"เรื่องแค่นี้จัดการได้ง่ายดายนัก! ชายชราผู้นี้ย่อมยินดีที่เฉินตานชิงยอมอยู่ต่อ" เฉินหยวนซานยิ้มหน้าระรื่นทันที ก่อนจะแบมือขอผลงานชิ้นใหม่

ขณะที่เฉินเซวียนกำลังล้วงหยิบของออกมาจากอกเสื้อ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านไป ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว เฉินหยวนซานก็กลับไปนั่งจมจ่อมอยู่บนเก้าอี้หยก และกำลังอ่านเนื้อหาตอนใหม่ที่เขาเขียนอย่างใจจดใจจ่อเสียแล้ว

"ท่านเจ้าสำนัก แล้วข้าต้องไปฝากตัวเป็นศิษย์กับใครหรือ? ต้องเริ่มต้นอย่างไร?" เฉินเซวียนรีบถาม ตาเฒ่าคนนี้พอได้ของที่ต้องการก็ลืมผู้คนไปเสียสนิท

เฉินหยวนซานดำดิ่งสู่โลกแห่งตัวอักษร ทำเพียงแค่โบกมือปัดรำคาญ ส่งสัญญาณให้เขารีบไสหัวไป อย่ามาเกะกะแถวนี้ "ใครพาเจ้าขึ้นมาก็ไปหาคนนั้นแหละ"

ได้ ได้ เล่นแบบนี้ใช่ไหม เฉินเซวียนกัดฟันกรอดแล้วเดินกระแทกเท้าออกจากตำหนักหลัก

"เย่หลิงหวง! เย่หลิงหวง—" เฉินเซวียนเดินพ้นประตูตำหนัก ทว่ามองไม่เห็นแม้แต่เงาของเย่หลิงหวง จึงตะโกนเรียกเสียงดังลั่น

"อย่าตะโกนเสียงดังนักสิ! เจ้ามีธุระอะไรกับศิษย์พี่เย่หรือ?" ศิษย์คนหนึ่งที่เดินผ่านมาพอดีรีบเข้ามาห้าม

"ท่านเจ้าสำนักเอ่ยปากแล้ว ข้าต้องไปฝึกฝนวิชากับศิษย์พี่เย่" เฉินเซวียนกระแอมไอจัดแจงท่าทีแล้วกล่าว

"เจ้าแน่ใจหรือ? ศิษย์พี่เย่อยู่ที่ยอดเขาเพียวเยว่ นางเป็นศิษย์เอกของผู้อาวุโสสามเสิ่นหลิงเซียน ยอดเขานั้นเต็มไปด้วยศิษย์สตรี ผู้ชายอย่างเจ้าจะเข้าไปในยอดเขาเพียวเยว่ได้อย่างไร?"

"เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ? งั้นเจ้าลองเข้าไปในตำหนักแล้วถามท่านเจ้าสำนักด้วยตัวเองเลยเอาไหม?" เฉินเซวียนถลึงตาใส่ พลางลากแขนศิษย์คนนั้นไปทางตำหนัก

"เฮ้ยๆๆ เชื่อแล้ว ข้าเชื่อแล้ว! ตั้งแต่ท่านเจ้าสำนักอ่านนิยายของเฉินตานชิงคนนั้น ท่านก็ดูไม่ค่อยปกติเท่าไร เจ้าพูดอะไรข้าก็เชื่อทั้งนั้นแหละ แต่ข้าจะพาเจ้าไปส่งแค่ยอดเขาเพียวเยว่นะ หลังจากนั้นข้าไม่รับผิดชอบแล้ว"

เฉินเซวียนพยักหน้ารับ ทำทีเป็นขึงขัง ศิษย์จิตใจดีของสำนักเพียวหมี่ยวก็มีไม่น้อยเลยทีเดียว

จากนั้นศิษย์ผู้นั้นก็แปะยันต์ไว้ที่ขาทั้งสองข้าง แล้วบอกกับเฉินเซวียนว่า "เกาะข้าไว้ให้แน่นๆ ล่ะ"

"เจ้าไม่มียันต์ที่ขยายขนาดแล้วขึ้นไปยืนเหยียบได้เลยหรือ?" เฉินเซวียนถามอย่างไม่เชื่อสายตา หรือว่าพวกเขาขี้เหนียวจนไม่อยากใช้ยันต์เหาะเหินกันนะ?

"เจ้าหมายถึงยันต์ทองคำของศิษย์พี่เย่น่ะหรือ? นั่นมันของวิเศษระดับสูงนะ เจ้าคิดว่าใครๆ ก็มีกันหรือไง?" ศิษย์หนุ่มกลอกตาใส่

เฉินเซวียนจำต้องสวมกอดเขาจากด้านหลังอย่างเสียไม่ได้ เฮ้อ อยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น ก็ต้องยอมก้มหัวให้

เมื่อมาถึงยอดเขาเพียวเยว่ ศิษย์ผู้นั้นก็ทิ้งเฉินเซวียนไว้แล้ววิ่งเตลิดหนีไปโดยไม่พูดไม่จา

เฉินเซวียนถึงกับอึ้งกิมกี่ อย่างน้อยก็ควรมาส่งให้ถึงที่สิ ลากันสักคำก็ไม่มี

"เจ้าเป็นใคร? กล้าดีอย่างไรถึงบุกรุกขึ้นมาบนยอดเขาเพียวเยว่ของข้า?" ศิษย์สตรีหน้าตาจิ้มลิ้มผู้หนึ่งชักกระบี่ออกมาเสียงดังเคร้ง แล้วจ่อปลายกระบี่มาที่คอหอยของเขา

"ข้าบอกว่าท่านเจ้าสำนักสั่งให้ข้ามาฝากตัวเป็นศิษย์ เจ้าจะเชื่อข้าไหม?" เฉินเซวียนยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว กลืนน้ำลายลงคอ พลางจ้องมองกระบี่เขม็ง

"ดีมาก มาฝากตัวเป็นศิษย์ถึงยอดเขาเพียวเยว่ของข้าเลยเชียว" ศิษย์สตรีแสยะยิ้ม จู่ๆ ก็ลดสายตาลงมองที่เป้ากางเกงของเขา "เจ้าจะเป็นศิษย์ก็ได้นะ แต่เจ้าคงต้องเตรียมใจรับผลที่ตามมาด้วยล่ะ"

เฉินเซวียนสะดุ้งโหยง หากต้องแลกความสุขส่วนตัวเพื่อการเป็นศิษย์ล่ะก็ เขาขอไม่เป็นเสียดีกว่า

"ข้ามาหาเย่หลิงหวง" เฉินเซวียนกล่าว

"ศิษย์พี่ไม่อยู่หรอก นางลงไปรับคนที่ชื่อเฉินตานชิงอะไรนั่น"

"นั่นแหละข้าเอง! ข้าเพิ่งกลับมาจากยอดเขาหลักเนี่ย" เฉินเซวียนเอ่ยอย่างหมดคำจะพูด