บทที่ 485: เจอตัวที่คุยรู้เรื่องสักที (ฟรี)

"แต่... อย่างน้อยฉันก็เจอตัวที่พอจะคุยรู้เรื่องสักที"

คลาร์กมองไปข้างหน้า บนเทือกเขาสูงตระหง่านนั่น มีร่างขนาดมหึมานอนทอดตัวยาวคลุมทั้งเทือกเขาอยู่!

เพราะร่างของอีกฝ่ายมันใหญ่เกินไป ใหญ่จนดูเหมือนรวมเป็นส่วนหนึ่งกับภูเขาทั้งแนว ทำให้เนบิวล่าเองก็ไม่สังเกตเห็นเลยว่ามี "อะไรบางอย่าง" นอนอยู่ตรงนั้น มีแค่คลาร์กเท่านั้นที่สัมผัสได้ถึงพลังของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่เหมือนกำลังหลับลึกอยู่!

เจ้านี่มีลักษณะคล้ายงู แต่ขนาดตัวของมันใหญ่มากจนน่าตกใจ!

แค่เส้นผ่านศูนย์กลางของลำตัวก็เกินสิบกิโลเมตรเข้าไปแล้ว ส่วนความยาวทั้งร่างน่ะเหรอ คาดว่าน่าจะยาวไม่ต่ำกว่าห้าหรือหกร้อยกิโลเมตร!

ขนาดมหึมาขนาดนี้ เรียกว่า ยักษ์ ยังน้อยไปด้วยซ้ำ!

"เธออยู่รอตรงนี้ก่อนนะ" คลาร์กพูดกับเนบิวล่า จากนั้นก็บินขึ้นฟ้าทันที มุ่งหน้าไปยังเทือกเขาเบื้องหน้า

เขาทะลุผ่านกลุ่มเมฆขึ้นไป จนไปถึงยอดเขาที่สูงนับแสนเมตร

จากตรงนี้ เขาสามารถมองเห็นได้พอดี หัวของงูยักษ์ ตัวนั้น

"เพื่อน ได้ยินฉันไหม?"

พลังจิตของคลาร์กถูกจำกัดใช้ไม่ได้ ตอนนี้เลยทำได้แค่ตะโกนออกไปเสียงดังเพื่อปลุกงูยักษ์ที่กำลังหลับอยู่

เสียงตะโกนกะทันหันนั้น ปลุกงูยักษ์ที่กำลังหลับให้ตื่นทันที

ร่างขนาดยักษ์ที่บิดเป็นเกลียวแค่ขยับตัวเบา ๆ ก็ทำให้ทั้งเทือกเขาสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหวขนาด 8-9 ริกเตอร์ ก้อนหินใหญ่เล็กกลิ้งหล่นลงมาเต็มไปหมด หิมะหนาบนยอดเขาก็ถล่มตามลงมาพร้อมเสียงกึกก้อง

"ใครวะ?! ใครกล้ามารบกวนเวลานอนกลางวันของข้า?!"

เสียงคำรามของงูยักษ์ดังลั่น พอแค่หายใจออกก็กลายเป็นลมพายุลูกใหญ่พัดทะลวงเมฆในรัศมีหลายหมื่นเมตรจนกระจุย!

แค่เสียงของมัน...

ก็สามารถทำให้แก้วหูคนแตกได้แม้อยู่ไกลเป็นพันเมตร

คลาร์กที่อยู่ในระยะใกล้ขนาดนั้น ถึงกับรู้สึกมึนงงไปพักนึงเพราะเสียงของเจ้างูยักษ์

เสียงดังขนาดนี้...

สมแล้วที่เป็นงูยักษ์ที่มีความยาวห้าหกร้อยกิโลเมตร!!

"เพื่อน ฉันอยู่นี่!"

คลาร์กตะโกนตอบกลับไป

ดูเหมือนว่าเจ้างูยักษ์จะยังไม่เห็นคลาร์กก่อนหน้านี้ เพราะร่างของคลาร์กมันเล็กมากเมื่อเทียบกับมัน มันเลยไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ

จนกระทั่งคลาร์กเป็นฝ่ายเรียกก่อน งูยักษ์ถึงได้สังเกตเห็นเขา

"ไอ้ตัวจิ๋ว! แกนี่แหละที่ทำลายเวลานอนกลางวันของข้า!!"

งูยักษ์ดูโกรธมากที่โดนปลุก เสียงคำรามของมันดังลั่นจนภูเขาเบื้องล่างร้าวเป็นทางยาว

"เพื่อนงูยักษ์ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนนายเลยนะ ฉันแค่จะถามทางนิดเดียวเอง"

คลาร์กตะโกนตอบ

ไม่มีทางเลือก เพราะถ้าเสียงเบาไป เจ้างูยักษ์มันก็คงไม่ได้ยินอยู่ดี

"ถามทาง?"

หัวขนาดใหญ่ของงูยักษ์ขยับเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงงุนงง:

"จะถามทางอะไร?"

ไม่คาดคิดเลยว่า... เจ้างูยักษ์ตัวนี้จะพูดรู้เรื่องแบบนี้ด้วย

คลาร์กก็รู้สึกโล่งใจ

เพราะตอนนี้ในหัวเขามีแต่คำถาม และแค่ต้องการใครสักคนมาช่วยอธิบายให้เข้าใจ เจ้างูยักษ์ตัวนี้ดูเหมือนจะอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว น่าจะเป็น “ชาวพื้นถิ่น” รุ่นเก๋า น่าจะรู้ข้อมูลเยอะทีเดียว

เพราะงั้น...

เจ้างูพูดรู้เรื่องแบบนี้น่ะ ถือว่าโชคดีมากสำหรับคลาร์กเลย!

ไม่ต้องใช้หมัดก่อน แล้วค่อยคุยทีหลังแบบทุกที

"ฉันอยากรู้ว่า... ที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่?"

คลาร์กถาม

"อย่าบอกนะว่าเจ้ายังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน?"

ดวงตาแนวตั้งขนาดมหึมาของงูยักษ์ฉายแววประหลาดใจแบบมนุษย์ มองคลาร์กตัวจิ๋วตรงหน้า

"ฉันหลงมาน่ะ เพิ่งโผล่มาถึงที่นี่ เลยไม่รู้เลยว่ามันที่ไหน"

คลาร์กอธิบาย

"เจ้า... เดินเข้ามาเองเหรอ?!?"

งูยักษ์ทำหน้าตกใจสุดขีด เหมือนว่าได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต

คลาร์กก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรผิด แต่ก็พยักหน้าตอบ

"ใช่ ฉันเข้ามาเอง"

"มีปัญหาเหรอ?" เขาถาม

"ปัญหาใหญ่มาก!" งูยักษ์ส่ายหัวพลางพูด:

"พี่ชายเอ๋ย นายช่างซวยอะไรขนาดนี้ ดันเดินหลงเข้ามาในที่บัดซบแบบนี้ได้ด้วยตัวเองเนี่ยนะ~!"

งูยักษ์ทำหน้าเห็นใจคลาร์กสุด ๆ

และนั่นก็ยิ่งกระตุ้นความสงสัยของคลาร์กให้มากขึ้นไปอีก

ที่นี่คือที่ไหนกันแน่?

ทำไมเจ้างูยักษ์ถึงทำหน้าเห็นใจขนาดนั้น แค่ “มาอยู่ที่นี่” มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?

"พี่งูยักษ์ อธิบายให้ผมเข้าใจทีเถอะ"

คลาร์กพูดอย่างสุภาพ

งูยักษ์พยักหน้า ตอนนี้ดูไม่โกรธเรื่องโดนปลุกแล้ว เพราะเอาจริง ๆ แค่โดนรบกวนเวลานอนมันก็เป็นเรื่องเล็กไปเลย เมื่อเทียบกับ “ความซวย” ของไอ้ตัวจิ๋วที่หลุดเข้ามาที่นี่โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย!

คนที่โชคร้ายขนาดนี้... เขาจะไปโกรธลงได้ยังไงล่ะ!

"พี่ชาย... ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ต้องทำใจให้ดีล่ะ!"

งูยักษ์พูดขึ้น

คลาร์กพยักหน้า ส่งสัญญาณว่าเขาพร้อมรับฟังทุกอย่าง

จากนั้น งูยักษ์ก็เริ่มอธิบายว่า:

"ที่นี่น่ะ มันคือสถานที่ที่เรียกว่า ดินแดนต้องสาป รู้ไหมว่าดินแดนต้องสาปคืออะไร? มันก็คือสถานที่ที่พระเจ้าทอดทิ้งแล้วไงล่ะ!"

"แต่มันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรมากหรอกนะ แค่แบบ... ใครที่เข้ามาแล้ว จะไม่มีทางออกไปได้อีก แค่นั้นเอง ทรมานพอไหมล่ะ?"

"อ้อ~! ลืมบอกไป ถ้าเจ้าใช้พลังที่เกี่ยวกับระดับกฎจักรวาลได้น่ะ ที่นี่ใช้ไม่ได้นะ เพราะที่นี่มันไม่ใช่จักรวาลทั่วไป มันเป็นเขตเนรเทศที่ตัดขาดจากกฎทุกอย่างโดยสมบูรณ์!"

คลาร์กพยักหน้า เขารู้สึกถึงสิ่งนี้ได้ก่อนหน้านี้แล้ว

"พี่ชาย... ต้องบอกเลยนะ ว่าเจ้าแม่งโคตรซวยเลยรอบนี้!"

"รู้ไหม? สิ่งมีชีวิตที่เคยโผล่มาที่นี่ก่อนหน้าเจ้า ทุกตัวล้วนถูกเนรเทศโดยพลังระดับจักรวาล หรือไม่ก็ทำความผิดมหันต์จนจักรวาลยังไม่รับไว้ ต้องโดนขับไล่มาอยู่ที่นี่!"

"แต่พอเจ้า..."

"กลับเป็นคนเดียวที่ เดินเข้ามาเอง!!"

พูดมาถึงตรงนี้ งูยักษ์ก็มองคลาร์กแบบแปลก ๆ เหมือนอยากเข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ ถึงได้มาที่ “ที่บัดซบ” แบบนี้ด้วยตัวเอง

มันน่าเหลือเชื่อมากนะ!

แต่การ "แอบมอง" ของงูยักษ์ในมุมมองคลาร์กเนี่ย...

มันชัดเจนสุด ๆ แล้วล่ะ

ก็เล่นตัวใหญ่ขนาดนั้น ต่อให้แอบขนาดไหน... คลาร์กก็มองเห็นอยู่ดี!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ]

……….