บทที่ 1101 - ฉันรู้ว่านายรีบ แต่ใจเย็นๆ ก่อน!

บทที่ 1101 - ฉันรู้ว่านายรีบ แต่ใจเย็นๆ ก่อน!

เฉินม่อหลุดขำออกมาเบาๆ พลางบอกว่า "นี่มันเข้ากับคาแรกเตอร์สุดๆ ไปเลยแฮะ"

ในตอนนั้นเอง นิวตันคนหนึ่งก็หันขวับมามองกวาดสายตามาทางพวกเขาพอดี

ก่อนจะทำหน้ายุ่ง แล้วตะโกนถามว่า "พวกนาย มายืนดูอะไรกันตรงนี้ห๊ะ?"

น้ำเสียงเจือความรำคาญอยู่นิดหน่อย

"ถ้ายังสรุปอะไรไม่ได้ ก็อย่ามายืนเกะกะสิโว้ย!"

เฉินม่ออึ้งไปนิดนึง ก่อนจะรีบตอบกลับไปตามสัญชาตญาณว่า "พวกเราก็แค่เดินผ่านมาน่ะ"

นิวตันคนนั้นแค่นเสียงฮึดฮัด แล้วหันกลับไปเถียงกับคนอื่นต่อ

เฉินม่ออดไม่ได้ที่จะกระซิบออกมาเบาๆ "อารมณ์ร้อนเหมือนกันหมดทุกคนเลยนะเนี่ย"

เจียงหรานยิ้มบางๆ ไม่ได้พูดอะไรตอบ

เขายกมือชี้ไปยังอีกพื้นที่หนึ่งที่อยู่ข้างๆ แล้วบอกว่า "ทางนั้นก็น่าสนุกเหมือนกันนะ"

เฉินม่อมองตามไป

ทางฝั่งนั้นก็มีคนรวมตัวกันอยู่เป็นกลุ่มเหมือนกัน

แต่สไตล์ดูแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

คนกลุ่มนี้ไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดเหมือนพวกนิวตัน

พวกเขาดูเหมือนกำลัง "โต้วาที" กันมากกว่า

มีทั้งยืน ทั้งนั่ง แถมมีบางคนนอนเอนหลังพิงกำแพง ท่าทางดูชิลๆ ไม่รีบร้อนอะไรเลย

เจียงหรานแนะนำว่า "กลุ่มนั้นก็จะมี โสกราตีส ยูคลิด อาร์คิมิดีส พีทาโกรัส อพอลโลเนียส แล้วก็ไดโอแฟนตัส"

พอเฉินม่อได้ยินชื่อพวกนี้ ก็อดเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้

เขาบอกว่า "นี่มันจับเอานักคณิตศาสตร์กับนักปรัชญามามัดรวมกันเลยนี่นา?"

เจียงหรานพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว"

"แถมวิธีที่พวกเขาคุยกันน่ะ น่าปวดหัวกว่าฝั่งโน้นเยอะเลย"

ทันทีที่พูดจบ ก็มีประโยคหนึ่งดังแว่วมาจากฝั่งนั้น เป็นประโยคที่ฟังดูราบเรียบ แต่แฝงอานุภาพทำลายล้างสูงมาก

"โสกราตีส" คนหนึ่งมองไปที่คู่สนทนา แล้วตั้งคำถามว่า "ข้อพิสูจน์ของนายเมื่อกี้นี้ อ้างอิงจากสมมติฐานอะไรเหรอ?"

คู่สนทนาเพิ่งจะเริ่มอ้าปากตอบ "ก็อิงตามหลักความต่อเนื่องของมิติอวกาศไงล่ะ—"

ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็โดนสวนกลับทันที

"แล้วนายจะพิสูจน์ได้ยังไงล่ะ ว่ามิติอวกาศของโลกใบนี้มันต่อเนื่องกันน่ะ?"

ชายคนนั้นชะงักไปนิดนึง ก่อนจะตอบว่า "ก็เพราะ..."

"เพราะนายทึกทักเอาเองว่ามันเป็นแบบนั้นใช่ไหมล่ะ?"

"..."

ในขณะเดียวกัน "ยูคลิด" อีกคนหนึ่งก็วาดโครงสร้างเรขาคณิตขึ้นมาชุดใหญ่บนพื้น แล้วบอกว่า "ถ้ามิติอวกาศไม่ต่อเนื่อง นิยามของเส้นตรงก็ต้องถูกตีความใหม่ทั้งหมด"

"พีทาโกรัส" อีกคนรีบแทรกขึ้นมาทันที "ถ้าเป็นแบบนั้น ทฤษฎีบทพีทาโกรัสจะยังใช้ได้อยู่ไหมล่ะ?"

"อาร์คิมิดีส" อีกคนก็เริ่มทำมือไม้ประกอบกลางอากาศ แล้วบอกว่า "ถ้านิยามของปริมาตรเปลี่ยนไป กฎของแรงลอยตัวก็ต้องถูกเขียนใหม่หมดเลยนะ"

"ไดโอแฟนตัส" อีกคนก็พูดขึ้นมาเรียบๆ ว่า "งั้นพวกนายก็ช่วยไปแก้ปัญหานิยามของจำนวนเต็มในโลกใบนี้ให้ได้ก่อนก็แล้วกัน"

เฉินม่อที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ สีหน้าเริ่มปั้นยากขึ้นเรื่อยๆ

เขาบอกว่า "ตกลงนี่เขากำลังถกปัญหากัน หรือว่ากำลังตั้งป้อมสกัดกันเองเนี่ย?"

เจียงหรานหัวเราะร่วน "ก็ทั้งสองอย่างนั่นแหละ"

"แถมกิจกรรมยามว่างที่พวกเขาโปรดปรานที่สุด ก็คือการค่อยๆ แงะสมมติฐานของคนอื่นออกมาทีละชั้นๆ นี่แหละ"

เฉินม่อหันไปมองทางฝั่งนั้นอีกรอบ

ก็เห็น "โสกราตีส" คนหนึ่งจ้องเขม็งไปที่อีกคน แล้วถามว่า "ตกลงว่า ข้อสรุปที่นายเพิ่งพูดมาเมื่อกี้นี้ จริงๆ แล้วมันไม่มีเงื่อนไขรองรับเลยใช่ไหม?"

คนถูกถามเงียบไปสามวินาที

ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ "สงสัยจะใช่แฮะ"

เฉินม่อหลุดขำออกมาดังพรืด

เขาบอกว่า "วิธีโจมตีของฝั่งนี้ โหดกว่าฝั่งโน้นเยอะเลยนะ"

เจียงหรานพยักหน้าเห็นด้วย "ฝั่งนึงใช้สมการฟาดหัว อีกฝั่งใช้ตรรกะฉีกหน้า"

เฉินม่อยืนอยู่ตรงนั้น มองดู "สมรภูมิวิชาการ" ทั้งสองฝั่งที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว

ฝั่งนึงสมการบินว่อน เรขาคณิตปลิวว่อน

อีกฝั่งยิงคำถามรัวๆ กดดันด้วยตรรกะ

แถมแต่ละฝั่ง ก็คือการรวมตัวกันของ "คนคนเดียวกัน" ทั้งนั้น

เขาอดส่ายหน้าไม่ได้ พลางบอกว่า "โลกใบนี้มันเพี้ยนแบบสุดๆ ไปเลยแฮะ"

น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความรู้สึกบันเทิงใจอย่างเต็มเปี่ยม

เขาปรายตามองกลุ่มนิวตันที่กำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดง สลับกับกลุ่มนักปราชญ์ที่คอย "ตั้งคำถามจนอีกฝ่ายใบ้แดก" มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เจียงหรานที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางแบบนั้น ก็หันมาบอกเฉินม่อว่า "พวกเขาก็เป็นแบบนี้แหละ ต่อให้กลายเป็นวิญญาณมาอยู่ที่นี่แล้ว ก็ยังหยุดคิดหยุดเถียงกันไม่ได้หรอก"

ตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงเจือความเคยชินอย่างเห็นได้ชัด สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่ความวุ่นวายของทั้งสองกลุ่มไม่วางตา

ฝั่งนิวตันยังคงเถียงกันคอเป็นเอ็น

บางคนถึงกับทุ่มทุนสร้าง เอาสมการมาปูเรียงรายเต็มพื้นไปหมด ในขณะที่นิวตันคนอื่นๆ ก็รุมล้อมชี้โน่นชี้นี่ แก้ไขไปพลาง ปฏิเสธไปพลาง

ส่วนฝั่งโสกราตีส ก็ยังคงยิงคำถามใส่กันอย่างใจเย็น

"ข้อพิสูจน์ของนายเมื่อกี้นี้ ตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่าโลกใบนี้มีกฎเหตุและผลที่เสถียรอยู่แล้วใช่ไหม?"

"แล้วถ้ากฎเหตุและผลที่ว่านั้น มันเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาทีหลังล่ะ?"

"แล้วนายจะแยกแยะความแตกต่างระหว่าง 'การถูกสร้างขึ้น' กับ 'การมีอยู่ตามธรรมชาติ' ได้ยังไงล่ะ?"

คนถูกถามเพิ่งจะอ้าปากเตรียมตอบ ก็โดนสวนกลับด้วยคำถามใหม่จนไปไม่เป็น

เฉินม่อที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อดฉีกยิ้มกว้างออกมาไม่ได้

เขาเอ่ยขึ้นว่า...