บทที่ 552: ชายผู้ถูกเทพเล่นตลก ความสำนึกผิดของฮาร์ท

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 552: ชายผู้ถูกเทพเล่นตลก ความสำนึกผิดของฮาร์ท

“อะไรนะ อะไรกัน! หรือว่า…” สายตาฮาร์ทแข็งค้าง มองเมล็ดจักรวาลและพลังแห่งปาฏิหาริย์ละทิ้งตนไป ความโกรธแล่นริ้วขึ้นในอกราวกับเปลวไฟที่ถูกสุมด้วยเชื้อเพลิง

ดูเหมือนฮาร์ทจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด

สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ราวกับถูกหอกแหลมคมแห่งการทรยศแทงทะลุหัวใจ

ในชั่วพริบตานั้น จักรวาลน้อยใหญ่ที่หลอมรวมอยู่กับพลังแห่งปาฏิหาริย์พลันแตกสลาย ทะลุผ่านมิติแห่งกาลอวกาศ เลือนหายไปจากสายตาหลินลี่และฮาร์ทราวกับภาพลวงตา

“เป็นอย่างนี้นี่เอง! เป็นอย่างนี้นี่เอง! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ! ฉันช่างโง่เขลา โง่เง่าเหลือเกิน!” ฮาร์ทหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะแหบพร่าราวกับคนเสียสติ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่สะท้อนก้อง ร่างกายฮาร์ทก็เริ่มสลายผุยผง เป็นผลมาจากการสูญเสียพลังของเมล็ดจักรวาลอย่างรวดเร็ว

“ฮาร์ท!” หลินลี่ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ฮาร์ทค่อย ๆ หันกลับมา ใบหน้าที่เคยแฝงไว้ด้วยเพลิงโทสะกลับฉาบไปด้วยความปวดร้าวแสนสาหัส

“หลินเฉิน? ในที่สุดฉันก็รู้ซึ้งถึงความโง่เขลาของตัวเอง ที่หลงเชื่อในพลังของสิ่งที่ฉันปรารถนาจะทำลาย!”

“ฉันใฝ่ฝันจะเป็นผู้สังหารเทพเจ้า แต่กลับไปวิงวอนขอพลังจากเทพเจ้า! ช่างน่าสมเพชสิ้นดี!”

หลินลี่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาจึงยื่นมือออกไปคว้าร่างที่กำลังสลายหายไปของฮาร์ท เหมือนพยายามจะฉุดรั้งเขาเอาไว้

แต่ร่างของฮาร์ทกลับเลือนรางลงทุกที ราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะมอดดับ

แท้จริงแล้ว กายเนื้อของมนุษย์จะทนทานต่อพลังของจักรวาลสิบสองแห่งโดยปราศจากผลกระทบใด ๆ ได้ยังไงกัน?

เมื่อฮาร์ทใกล้สิ้นใจ หลินเฉินจึงรีบเอ่ยถาม “นี่ ฮาร์ท! เกิดอะไรขึ้น? ใครกันที่มอบเมล็ดจักรวาลให้นาย?”

“มัน... มันคือ ซารามะ!”

“ซารามะ? เทพมังกรซารามะอย่างนั้นเหรอ?”

ได้ยินคำพูดของฮาร์ท หลินเฉินก็เลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ ราวกับไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เมื่อเอ่ยถึงชื่อ ‘ซารามะ’ ภาพแรกที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของหลินเฉินคือร่างของเทพมังกรซารามะ ผู้สร้างซูเปอร์ดราก้อนบอลในตำนาน

ทว่า เขารู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เอาเสียเลย

เพราะเทพมังกรซารามะยังคงถูกผนึกอยู่บนโลก ไม่ใช่เหรอ?

อย่างน้อย มิสเตอร์โปโป้ก็เคยยืนยันเรื่องนี้กับเขา

หากเป็นเช่นนั้นจริง ฮาร์ทจะได้รับเมล็ดจักรวาลมาจากเทพมังกรซารามะได้ยังไงกัน?

“ใครกันเล่าจะมีความสามารถเช่นนั้นได้ นอกเสียจากมัน? มันผู้ทรยศ หวังสังหารเซ็นโอ แต่กลับถูกเซ็นโอและทูตสวรรค์สูงสุดผนึกพลังเอาไว้! ฉันเคยคิดว่าฉันจะสามารถพึ่งพาเขาเพื่อให้ได้มาซึ่งพลังอำนาจที่จะใช้กำจัดเซ็นโอเสียได้ แต่...แท้จริงแล้วทั้งหมดนี้มันก็เป็นแผนการของมัน...”

“ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานของซารามะ! ฮ่า ๆ ๆ ...!”

ฮาร์ทหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดแก้วหูราวกับเสียงกรีดร้องของปีศาจ

บัดนี้ ร่างกายส่วนล่างของฮาร์ทได้สลายหายไปจนหมดสิ้น

ร่างนั้นแปรเปลี่ยนเป็นละอองธุลีจางหายไปในความเวิ้งว้างแห่งห้วงอวกาศอันไพศาล

แต่ทว่า ในชั่วพริบตานั้น สีหน้าของเขากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

ฮาร์ทจ้องมองหลินลี่ด้วยแววตาเว้าวอน แล้วเอ่ยขึ้นว่า “หลินเฉิน ได้โปรด ช่วยเหลือมวลมนุษยชาติแทนฉันด้วย!”

“เซ็นโอสามารถทำลายล้างจักรวาลได้เพียงพริบตาตามอำเภอใจ ฉันเพียงปรารถนาให้ทุกคนเป็นอิสระ หลุดพ้นจากเงื้อมมือของทรราชเช่นนี้! ความปรารถนานี้...ฉันไม่อาจทำให้มันเป็นจริงได้อีกแล้ว!”

“แต่พวกนายทำได้!”

“พลังของพวกนายตอนที่ทะลุขีดจำกัดนั้นได้แน่นอน ช่างน่าตื่นตาตื่นใจ ถ้าเป็นพวกนายล่ะก็ ต้องช่วยมนุษยชาติได้แน่! ได้โปรด... สัญญากับฉัน... ช่วยเหลือมนุษย์ที่ฉันรักด้วย...”

และแล้วฮาร์ทก็สลายหายไปต่อหน้าต่อตาหลินลี่ ราวกับละอองดาวที่ปลิวหายไปกับสายลม

ฟุ้บ...

หลินเฉินและโบรลี่แยกออกจากร่างที่รวมกัน

หลินเฉินขมวดคิ้วมุ่น มองตรงไปยังจุดที่ฮาร์ทเลือนหายไป ก่อนวาระสุดท้ายของฮาร์ทจะมาถึง เขารับรู้ได้ถึงความรักอันยิ่งใหญ่ที่ฮาร์ทมีต่อมนุษยชาติ ความรู้สึกนี้สัมผัสลึกเข้าไปในหัวใจของหลินเฉิน ราวกับสายน้ำที่ไหลบ่าเข้ามา

ฮาร์ท... ช่างน่าสงสารเหลือเกิน...

...

“ทำได้ดี”

เบื้องหน้าพระราชวังเซ็นโอ ทูตสวรรค์สูงสุดพึมพำเบา ๆ ราวกับสายลมกระซิบ ก่อนจะหันหลังก้าวเดินเข้าไปด้านใน

ภายในพระราชวังอันโอ่อ่า เทพแห่งการทำลายล้างจากทั้งสิบสองจักรวาลกำลังเล่นซ่อนหากับเซ็นโออย่างสนุกสนาน

บิลส์ซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินอ่อนขนาดมหึมา สีหน้าบึ้งตึงราวกับพายุโหมกระหน่ำ เขาหันไปพึมพำกับแชมป้าที่ยืนหลบอยู่ข้าง ๆ ว่า “ทั้งสิบสองจักรวาลกำลังเผชิญภัยพิบัติร้ายแรง แต่ท่านเซ็นโอทรงเรียกพวกเรามาเสียเวลาเล่นสนุกแบบนี้ได้ยังไงกัน”

แชมป้าหัวเราะในลำคอ “โง่เง่าน่า นี่มันดีเสียอีก อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องออกไปสู้กับพวกมนุษย์น่ารำคาญนั่น! หลินเฉินอยู่ที่โลกมนุษย์ไม่ใช่เหรอ? เขารับมือกับเรื่องวุ่นวายพวกนั้นได้อยู่แล้วน่า!”

“ชิ!” บิลส์สบถอย่างหัวเสีย ความหงุดหงิดฉายชัดในแววตา

…

อีกด้านหนึ่ง ณ อาณาจักรปีศาจทมิฬอันกว้างใหญ่ไพศาล

เมล็ดจักรวาลที่หลุดออกมาจากฮาร์ท พุ่งตรงเข้าสู่โลกแห่งนี้อย่างรวดเร็ว

เหนืออาณาจักรปีศาจทมิฬ เมล็ดจักรวาลลอยละลิ่วตัดผ่านความมืดมิด พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงเร้นอยู่ภายใน แผ่ขยายไปทั่วทุกอณูของดินแดน สรรพสัตว์แห่งรัตติกาลสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจลึกลับนั้น ราวกับแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทาน

พลังงานเย้ายวนใจดุจน้ำผึ้งอาบยาพิษ ล่อลวงเหล่าปีศาจให้ติดตามรอยเมล็ดจักรวาลไปอย่างไร้สติ พวกมันคลั่งไคล้ พุ่งทะยานเข้าหาเมล็ดจักรวาลด้วยความโลภ หวังครอบครองพลังไร้ขอบเขตนั้นไว้แต่เพียงผู้เดียว

แม้กระทั่งปีศาจด้วยกัน ก็ยังห้ำหั่นเข่นฆ่ากันเองอย่างบ้าคลั่ง เพื่อแย่งชิงสมบัติล้ำค่าที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า

แต่ทว่า เมื่อเหล่าปีศาจฝ่าฟันการต่อสู้อันดุเดือด จนในที่สุดก็เข้าใกล้เมล็ดจักรวาล พร้อมที่จะคว้ามันไว้ในครอบครอง แสงสีทองอร่ามก็พลันปะทุออกมาจากเมล็ด สว่างวาบไปทั่วผืนฟ้าราตรี

เหล่าปีศาจที่สัมผัสแสงทองศักดิ์สิทธิ์ ต่างลุกไหม้เป็นจุล ราวกับฟางแห้งถูกเปลวเพลิงเผาผลาญ มอดไหม้เป็นเถ้าธุลีในพริบตาเดียว

ร่างของพวกมันร่วงหล่นจากฟากฟ้า ทีละตน ทีละตน สภาพอันน่าเวทนา ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจแก่ปีศาจตนอื่น ๆ ที่ยังคงมีจิตใจโลภ หมายจะช่วงชิงพลังต้องห้ามนั้นมาเป็นของตน

ในท้ายที่สุด สรรพสัตว์แห่งดินแดนปีศาจได้แต่มองอย่างสิ้นหวัง ขณะที่เมล็ดจักรวาลเคลื่อนตัวห่างออกไป ทะยานตรงไปยังปราสาทราชาปีศาจ

“มัน… มันกลับมาแล้ว!”

ซารามะรับเมล็ดจักรวาลที่หวนคืนสู่มือ ร่างกายสัมผัสได้ถึงพลังบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจนเผลอเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างพอใจ

“ฮาร์ท ทำได้ดีมาก ดูดกลืนพลังงานของสิบสองจักรวาลได้อย่างสมบูรณ์! แถมยังดึงพลังปาฏิหาริย์ที่ซามัสได้รับมาจากเทพเจ้ามังกรซูเปอร์กลับคืนมาได้อีกด้วย ฮ่า ๆ ไม่เลวเลยจริง ๆ”

ข้างกายซารามะ เทพปีศาจเมจิคาบูร่าปรายตามองอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่คิดเลยว่า แม้แต่เทพเจ้ามังกรผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังสามารถหลอกลวงมนุษย์ได้”

“ใช้พลังของฮาร์ทเพื่อรวบรวมเมล็ดจักรวาล หลอกล่อให้เขาหลงเชื่อว่าด้วยพลังอำนาจของเมล็ดจักรวาล เขาจะสามารถกำจัดเซ็นโอได้ แต่แท้จริงแล้ว เมล็ดจักรวาลที่กล่าวถึงนั้นเป็นเพียงเครื่องมือที่เจ้าใช้ดูดซับพลังงานและฟื้นฟูพลังของตนเอง ด้วยพลังเพียงน้อยนิดเช่นนั้น จะไปต่อกรกับเซ็นโอได้อย่างไร?”

“ฮาร์ทคงเพิ่งตระหนักได้ในวาระสุดท้ายกระมัง?”

ซารามะหัวเราะก้อง “มีเพียงคนไร้เดียงสาอย่างฮาร์ทเท่านั้นที่จะหลงเชื่อเรื่องเหลวไหลเช่นนั้น! หากกำจัดเซ็นโอได้ง่ายดายปานนั้น ตัวข้าคงไม่ต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนี้หรอก!”

“หากจะกล่าวโทษผู้ใด ก็ต้องโทษความโง่เขลาเบาปัญญาของฮาร์ทนั่นแหละ!”

ว่าจบ ซารามะก็กลืนกินเมล็ดจักรวาลลงไป

ในชั่วพริบตา พลังมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ราวกับมหาสมุทรที่ถาโถมเข้าสู่สายธารเล็ก ๆ

แม้แต่เมจิคาบูร่าที่ยืนอยู่เคียงข้างก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังอันไร้ขีดจำกัดที่แผ่ออกมาจากตัวซารามะ ความรู้สึกกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ราวกับมีภูเขาใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

เมจิคาบูร่าเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของซารามะ “ซารามะ ข้าจะไม่เอาเรื่องที่เจ้าใช้ฮาร์ท แต่ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าคิดร้ายต่อดินแดนปีศาจเหมือนกัน ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายแล้วกัน”

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก เมจิคาบูร่า เป้าหมายของเราก็เหมือนกัน! มีเพียงคนอ่อนแออย่างฮาร์ทเท่านั้นแหละที่ข้าจะหลอกใช้ได้!” เทพเจ้ามังกรซารามะกล่าวจบก็แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_