บทที่ 33 - ถีบเข้าให้สี่รอบเต็มๆ

บทที่ 33 - ถีบเข้าให้สี่รอบเต็มๆ

เย่เหยาสังเกตเห็นอาการผิดปกติของชิงถง

จึงดึงเธอมานั่งลงข้างๆ

"พี่ชาย ฉันมีชิงถงกับเรย์มอนด์คอยคุ้มครองอยู่ทั้งคน คงไม่เป็นไรหรอกมั้งคะ?"

ฟังจากน้ำเสียงของเซี่ยหมัง...

ไอ้หมาป่าบ้ากวนตู้นั่น เกิดอารมณ์พิศวาสเธอขึ้นมางั้นเหรอ?

จะไม่ให้กังวลได้ยังไงล่ะ

ที่นี่มันดาวร้างนะเว้ย แถมหมอนั่นยังเป็นถึงบิ๊กบอสเขตตะวันออกอีกต่างหาก

จะไปคาดหวังให้คนพวกนี้รู้จักทะนุถนอมผู้หญิง หรือมีศีลธรรมจรรยาอะไรล่ะ?

จะเสี่ยงดวงงั้นเหรอ?

เสี่ยงว่ากวนตู้จะเห็นแก่หน้าเซี่ยหมัง แล้วไม่แตะต้องเธองั้นสิ?

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เซี่ยหมังก็คงไม่เอ่ยปากเตือนแต่แรกหรอก

เซี่ยหมังจ้องมองเธออย่างเงียบๆ

ก่อนจะเอ่ยปาก "เธอคิดว่า ชิงถงสักกี่คนถึงจะเป็นคู่มือฉัน?"

เย่เหยายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก พยายามกะประมาณในใจ

กี่คนงั้นเหรอ?

ร่างจิตของเซี่ยหมังคืองูหลามดำยักษ์

ส่วนของชิงถงคือนกยักษ์

ตามหลักแล้ว พลังต่อสู้ไม่น่าจะทิ้งห่างกันมากขนาดนั้นนี่นา

"สิบคน? ร้อยคน?"

สิ้นเสียง เย่เหยา ชิงถงก็ตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า

ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยหมังยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ เธอแทบอยากจะพุ่งเข้าไปอุดปากคุณหนูใหญ่ให้รู้แล้วรู้รอด

ช่างกล้าพูดจริงๆ

เซี่ยหมังเหยียดยิ้ม แค่นเสียงหัวเราะเยาะ

เสียงหัวเราะนั้น ฟังไม่ออกเลยว่ากำลังเยาะเย้ยหรือหมายความว่ายังไง

แต่สรุปสั้นๆ คือ มันฟังดูถูกเหยียดหยามสุดๆ

"พี่ชาย น่ารังเกียจจังเลย" เธอแยกเขี้ยวใส่เซี่ยหมัง "อื้อ—"

แต่วินาทีต่อมา ฝ่ามือใหญ่ก็ตะปบเข้าที่ใบหน้าของเธอ แล้วผลักเธอกลับไป

"ประชากรในเขตตะวันตกมีมากกว่าหมื่นล้านคน สำหรับฉันแล้ว พวกมันทั้งหมดคือเหยื่อ"

เซี่ยหมังคีบไข่ต้มฟองโตที่รสชาติกลมกล่อมเข้าปาก

เคี้ยวแค่สองสามคำก็กลืนลงคอไปอย่างง่ายดาย

"ถ้าเขตตะวันออกไม่มีกวนตู้ ประชากรอีกหมื่นล้านกว่าคนนั่น ก็จะเป็นเหยื่อของฉันเหมือนกัน"

"บนดาวร้าง ไม่มีใครยอมก้มหัวให้ใครหรอก"

"แต่สุดท้าย ฉันก็ยังได้ขึ้นเป็นผู้คุมเขตตะวันตกอยู่ดี"

"เหตุผลก็เพราะว่า ฉันสามารถบดขยี้พวกมันได้ง่ายๆ ยังไงล่ะ"

เย่เหยาหันไปมองชิงถง

เมื่อเห็นชิงถงพยักหน้ารัวๆ แววตาของเธอก็ค่อยๆ เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"หนึ่งต่อหมื่นล้าน อ๋อ..."

โดนเซี่ยหมังดีดหน้าผากเข้าให้หนึ่งที

"โง่จริง ใครเขาตีกันแบบไม่ใช้สมองบ้างล่ะ"

ถ้าพูดถึงเรื่องชิงไหวชิงพริบล่ะก็ พวกคนของสหพันธ์ดวงดาวน่ะเทียบไม่ติดหรอก

เย่เหยา: "..."

เธอก็รู้หรอกน่า

แต่เมื่อกี้อีตานี่เล่นคุยโวซะใหญ่โต นึกว่าจะเก่งกาจทะลุฟ้าซะอีก

เธอกระเถิบก้น ขยับเข้าไปใกล้เขา

ควงแขนเขาเอาไว้

แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เซี่ยหมัง

"การที่เขาสามารถยืนหยัดตีคู่มากับพี่ชายได้ ก็แสดงว่ากวนตู้คนนี้ต้องเก่งกาจเอามากๆ แน่ๆ เลย"

ในสถานการณ์แบบนี้ ต้องรู้จักทำตัวอ่อนแอและประจบสอพลอบ้าง

"ถ้าฟังจากที่พี่ชายพูด ชิงถงกับเรย์มอนด์คงปกป้องฉันไม่ได้แน่ๆ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยหมังก็ส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้ "พูดต่อสิ"

แต่ก็ยังคงตักข้าวเข้าปากไม่หยุด

"เพราะงั้น หมอนั่นจะกลับเมื่อไหร่คะ?"

"ก่อนที่เขาจะไป ฉันขออยู่ใกล้ๆ พี่ชายได้ไหม?"

ชิงถงถึงกับอ้าปากค้าง

คุณหนูใหญ่ นี่คุณกล้าพูดทุกอย่างเลยจริงๆ นะเนี่ย

ร่างจิตของลูกพี่ใหญ่คืองูหลามดำเชียวนะ ความต้องการทางเพศน่ะพุ่งทะลุปรอทไปแล้ว

ข้างกายแทบจะขาดผู้หญิงไม่ได้เลยแม้แต่คืนเดียว

ในหนึ่งปี มีตั้งสามร้อยวันเชียวนะที่ต้องนอนกอดผู้หญิง

แล้วนี่เธอจะขอมาอยู่ข้างๆ ลูกพี่ใหญ่เนี่ยนะ...

ไม่กล้าพูด เถียงไม่ออกเลยสักคำ

เซี่ยหมังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองยัยเด็กน้อยจอมออดอ้อน

"น่าจะประมาณสองวัน ก็ได้อยู่"

ชิงถง: "..."

ถุย!

หล่อนมันจะไปรู้อะไรล่ะ สมองมีแค่นั้น จะไปเดาใจลูกพี่ใหญ่ถูกได้ยังไง

เห็นๆ อยู่ว่าลูกพี่ใหญ่ก็หลงเสน่ห์ยัยแม่นางเย่เหยานี่หัวปักหัวปำเหมือนกันนั่นแหละ

เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการ เย่เหยาก็ยิ้มจนตาหยี

"384 ฝากนายกลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันสักสองชุดทีนะ"

พ่อบ้านอัจฉริยะที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ยิ้มรับอย่างสุภาพ "รับทราบครับ เจ้านาย"

มองตามหลังหุ่นยนต์พ่อบ้านที่เดินออกไป เซี่ยหมังก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมถึงเรียกชื่อนั้น

"384?"

เย่เหยาชะงักไปนิดนึง "อ้อ มันพ้องเสียงกับคำว่า เซบาสเตียน น่ะค่ะ"

เซี่ยหมัง: "..."

สมกับเป็นเด็กสาววัยรุ่นจริงๆ ช่างสรรหาเล่นนะ

**

พื้นที่พักอาศัยของเซี่ยหมัง กินพื้นที่ไปทั้งชั้นเลยทีเดียว

นอกจากบนดาดฟ้าจะมีสระว่ายน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่กินพื้นที่ไปครึ่งนึงแล้ว ชั้นบนสุดก็ยังมีสระว่ายน้ำในร่มขนาดใหญ่อีกเกือบหนึ่งในสามของพื้นที่เลยล่ะ

ชิงถงขอตัวกลับไปแล้ว

เธอเดินตามเซี่ยหมังเข้าไปในห้องนอน

ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เข้ามา แต่เธอก็ยังแอบทึ่งกับความหรูหราอลังการและพื้นที่อันกว้างขวางของห้องนี้อยู่ดี

ในยุคอวกาศ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออำนวยความสะดวกสบายให้กับมนุษย์ทั้งสิ้น

แต่ห้องนอนของเขากลับตกแต่งสไตล์คลาสสิก แต่ก็ไม่ได้คลาสสิกจ๋าจนดูโบราณหรอกนะ

เรื่องรสนิยมน่ะ ถือว่าสอบผ่านฉลุยเลยล่ะ

เธอถูกยัดเสื้อคลุมอาบน้ำใส่มือ

"ไปอาบน้ำซะ"

เย่เหยารับคำ "อ้อ" เบาๆ แล้วเดินอย่างว่าง่ายเข้าไปในห้องน้ำที่กว้างขวางราวกับสนามฟุตบอล

พอเห็นอ่างอาบน้ำที่ใหญ่โตมโหฬารราวกับสระว่ายน้ำขนาดย่อมๆ เธอก็บอกตัวเองว่าต้องพยายามทำใจให้ชิน

หมอนี่ก็เป็นถึงบิ๊กบอสของเขตตะวันตกนี่นา เรื่องเงินทองคงเป็นแค่ตัวเลขสำหรับเขา

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบด่าในใจอย่างเคียดแค้น

——พวกนายทุนหน้าเลือดเอ๊ย

อาบน้ำจนรู้สึกมึนๆ หัวนิดหน่อย เธอก็สวมชุดคลุมอาบน้ำ สวมรองเท้าแตะ แล้วเดินออกมา

"พี่ชาย ฉันนอนตรงไหนคะ?"

เธอจ้องมองชายหนุ่มที่สวมชุดนอนสีเขียวเข้ม

เซี่ยหมังเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าผมของเธอแห้งสนิทแล้ว ก็พยักหน้าอย่างพอใจ

"เตียงกว้างมาก หวังว่าตอนนอนเธอจะนอนนิ่งๆ นะ"

ผ้าปูที่นอนเพิ่งจะสั่งให้คนมาเปลี่ยนใหม่เมื่อกี้นี้เอง สะอาดเอี่ยมอ่องแน่นอน

เย่เหยาไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว

เธอเดินจ้ำอ้าวเข้าไป เห็นชุดนอนวางพับไว้อย่างเรียบร้อยข้างๆ หมอน

เธอมุดเข้าไปหลังฉากกั้นเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็มุดตัวเข้าไปในผ้าห่มอย่างรวดเร็ว

หันไปยกนิ้วโป้งให้เซี่ยหมัง พร้อมกับรับปากอย่างแข็งขัน

"รับรองว่านอนตรงเป๊ะเลยค่ะ!"

เซี่ยหมัง: "..."

ตกดึก

เหลือบมองดูเวลา ตอนนี้ก็ใกล้จะตีสามแล้ว

เซี่ยหมังจำได้แม่นยำเลยล่ะ

นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว ที่เขาถูกเธอยันจนสะดุ้งตื่น

แรงถีบไม่ได้เยอะอะไร ไม่เจ็บหรอก

แต่มันน่ารำคาญโว้ย

"ตรงเป๊ะ..."

เขามองดูเย่เหยาที่กลิ้งจากอีกฝั่งของเตียง มาอยู่ตรงกลาง แล้วก็เบียดเข้ามาซุกอยู่ฝั่งเขา

"ตรงเป๊ะตรงไหนฟะ?"

สวรรค์รู้ดีว่าเตียงเขามันกว้างแค่ไหน พื้นที่ว่างระหว่างเขากับเธอ สามารถลงไปนอนเรียงกันได้อีกตั้งสามคนสบายๆ

นี่หล่อนยังสามารถนอนกลิ้งไปกลิ้งมา ทำตัวเกะกะได้ขนาดนี้อีกเหรอเนี่ย

ชักอยากจะรู้ซะแล้วสิ ว่าเวลานอนอยู่บนเตียงตัวเอง หล่อนจะมีสภาพยังไง

ไว้วันหลังต้องแอบไปดูสักหน่อยแล้ว

เขาจับตัวเธอเหวี่ยงกลับไปอีกฝั่ง แล้วจัดการเอาผ้าห่มม้วนตัวเธอไว้เป็นดักแด้ซะเลย

เวลาที่เหลือ เซี่ยหมังก็สามารถนอนหลับชดเชยได้อย่างสบายใจเสียที

พอลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เย่เหยาก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว

พยายามจะขยับยืดเส้นยืดสาย ก็ถึงได้รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ

"คุณหนูใหญ่ ตื่นแล้วเหรอคะ"

เสียงของชิงถงดังขึ้น

เธอตอบรับอืออาอย่างเกียจคร้าน "ชิงถง ช่วยด้วยยยย"

สภาพของเธอในตอนนี้ ในสายตาของชิงถง มันช่างน่ารักน่าหยิกซะเหลือเกิน

เธอเดินเข้าไปช่วยคลายผ้าห่มที่ม้วนพันตัวเย่เหยาอยู่ออกมา

"ฝีมือลูกพี่ใหญ่แหงๆ เลย"

ในดวงตาของเธอมีรอยยิ้มพราว แอบสะใจที่ลูกพี่ใหญ่จัดการได้เยี่ยมมาก

เย่เหยาก็แอบสงสัยเหมือนกัน

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมรองเท้าแตะ แล้วก็เดินตึงตังออกไปจากห้องนอน

แวบแรกที่เห็น ก็เจอเซี่ยหมังกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

เขากำลังคุยอะไรบางอย่างกับแบนเนอร์

"พี่ชาย ห้ามแกล้งฉันอีกนะ" เธอแกล้งทำตาขวางใส่เขา แสร้งทำเป็นโมโห

เธอเดาว่าเมื่อคืนตอนหลับ เธอคงจะเผลอไปลวนลามเซี่ยหมังเข้าล่ะมั้ง ถึงได้โดนจับม้วนเป็นดักแด้แบบนั้น

เซี่ยหมังไม่ได้พูดอะไร แต่แบนเนอร์กลับทำหน้ารอชมเรื่องสนุก

เพิ่งออกมาจากห้องนอนของท่านเซี่ยหมังงั้นเหรอ น่าสนใจแฮะ น่าสนใจจริงๆ

ได้แต่มองแต่กินไม่ได้...

เมื่อคืนท่านคงจะทรมานแย่เลยสิเนี่ย?

"เปิดวิดีโอกล้องวงจรปิดสิ"

เซี่ยหมังขี้เกียจเถียง เลยงัดหลักฐานมาฟาดหน้าซะเลย

ไอ้ข้อหาบ้าๆ นี่ ใครอยากรับก็รับไปเถอะ เขาไม่เอาด้วยหรอก

เซี่ยหมัง: ถีบตรงเป๊ะบ้าบออะไรกัน!

(จบแล้ว)