บทที่ 27 - ไพ่ต่อรองที่ไม่คู่ควรบนโต๊ะเจรจา

บทที่ 27 - ไพ่ต่อรองที่ไม่คู่ควรบนโต๊ะเจรจา

ดาวเมืองหลวงแห่งสแตนเอิร์ต

พระราชวัง

วันนี้คืองานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันประสูติของพระพันปีหลวง มาดามซินหย่า แห่งสแตนเอิร์ต

บุคคลชั้นนำผู้มีชื่อเสียงทั่วทั้งจักรวรรดิ ล้วนได้รับเชิญให้มาร่วมงาน

และในฐานะลูกพี่ลูกน้องของมาดามซินหย่า นายหญิงลู่ย่อมไม่พลาดงานนี้อย่างแน่นอน

ณ ห้องทรงพระอักษรขององค์จักรพรรดิ

ผู้นำตระกูลไป๋มอบเอกสารข้อมูลทั้งหมดที่สืบมาได้ ให้กับชายหนุ่มผู้หนึ่ง

ชายหนุ่มผู้นี้คือ เฮอร์แมน จักรพรรดิแห่งสแตนเอิร์ต

เฮอร์แมนแย้มสรวล "ใต้เท้าไป๋ นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

เขาอ่านเนื้อหาข้างในแล้ว แต่แล้วยังไงล่ะ?

จะให้เขาลงโทษผู้บัญชาการกองทัพที่สองแห่งจักรวรรดิที่กำลังเรืองอำนาจถึงขีดสุด เพียงเพราะผู้หญิงที่มีร่างจิตสายเยียวยาแต่ตอนนี้กลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้วงั้นหรือ?

ผู้นำตระกูลไป๋มีหรือจะไม่เข้าใจ

แต่เขาไม่อาจทนนิ่งเฉยได้อีกต่อไป

วันนี้ ผู้ที่ถูกทำลายชีวิตอาจเป็นเพียงคนธรรมดาไร้หัวนอนปลายเท้า

แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?

แล้วในอนาคตล่ะ?

ตระกูลไป๋ต้องฟันฝ่าอุปสรรคมากมายกว่าจะผลักดันให้ผู้มีร่างจิตสายเยียวยามีจุดยืนในสังคมได้อย่างทุกวันนี้

หากครั้งนี้ยอมนิ่งเฉย ในอนาคตผู้ที่มีร่างจิตสายสนับสนุนซึ่งไร้พลังต่อสู้ จะต้องเผชิญกับจุดจบเช่นไร?

ถูกจับไปเลี้ยงต้อย?

หรือกลายเป็นเพียงถุงเลือดเคลื่อนที่คอยรักษาให้ผู้มีร่างจิตสายต่อสู้?

"ฝ่าบาท ตระกูลลู่อาจจะไม่ต้องรับโทษทัณฑ์ แต่สิ่งที่พวกเขาทำ จะต้องถูกแฉให้สาธารณชนได้รับรู้พ่ะย่ะค่ะ"

ผู้นำตระกูลไป๋ยอมประนีประนอม

บางเรื่อง แค่ขยับเพียงนิดก็สะเทือนไปทั้งกระดาน

ในเมื่อรักษาสถานการณ์ปัจจุบันไว้ได้ ใครล่ะจะอยากเปลืองแรงทำเรื่องที่เหนื่อยเปล่าแถมไม่ได้อะไรตอบแทน?

มนุษย์ที่มีร่างจิตสายเยียวยาซึ่งมีฐานะธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่มีความสำคัญเทียบเท่าตระกูลลู่

ผู้นำตระกูลไป๋ก็ไม่เคยคิดหวังว่าจะใช้เรื่องนี้โค่นล้มตระกูลลู่ให้พังพินาศได้อยู่แล้ว

แต่ถ้าจะทำให้ตระกูลลู่เสื่อมเสียชื่อเสียงล่ะก็ ย่อมทำได้แน่นอน

มาดามซินหย่า คือพระมารดาเลี้ยงขององค์จักรพรรดิ

ในอดีต อาศัยจังหวะที่อดีตองค์ราชินีกำลังประชวรหนัก แอบลักลอบเข้ามาตีสนิท จนได้รับความโปรดปรานจากอดีตองค์จักรพรรดิ

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็ลักลอบมีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง

คิดหรือว่าองค์จักรพรรดิจะเป็นคนดีมีเมตตา?

การสวรรคตของอดีตองค์ราชินี แม้จะไม่ได้เกี่ยวข้องกับสองคนนี้โดยตรง

แต่ความน่าสะอิดสะเอียนก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

องค์จักรพรรดิหนุ่มทอดพระเนตรมองเขา รอยยิ้มละมุนยังคงประดับอยู่บนพระพักตร์เสมอ

"ใต้เท้าไป๋ ข้ารู้ดีว่าตระกูลไป๋มีความสำคัญต่อจักรวรรดิมากเพียงใด"

"แต่ท่านก็ต้องเข้าใจด้วยว่า ตระกูลลู่คือกองทัพที่สองแห่งจักรวรรดิของข้า มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน"

ดวงเนตรสีอำพันอันงดงามขององค์จักรพรรดิจดจ้องไปที่เอกสารในพระหัตถ์ ทรงลอบถอนหายใจด้วยความเสียดาย

ไพ่ต่อรองใบนี้มันเบาหวิวเกินไป เบาจนแทบไม่มีความหมายอะไรเลย

ไม่สามารถสั่นคลอนตระกูลลู่ได้แม้แต่น้อย

"ใต้เท้าไป๋ ไม่มีใครสามารถมาแทนที่ตระกูลลู่ได้หรอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนี้"

เฮอร์แมนอยากจะเห็นตระกูลลู่เหิมเกริมต่อไปงั้นหรือ?

พระองค์ทรงเกลียดชังตระกูลลู่จนแทบอยากจะให้พวกมันพังพินาศและตายๆ ไปซะ

ในอดีต มาดามซินหย่าอาศัยจังหวะที่พระมารดาของพระองค์ประชวรหนัก แอบปีนขึ้นแท่นบรรทมของพระบิดา

ต่อมา พระมารดาของพระองค์ทรงล่วงรู้ขณะกำลังทนทุกข์ทรมานจากโรคร้าย ว่าพระสวามีแอบไปเสพสมกับครูสอนพิเศษ จึงตรอมพระทัยจนสวรรคต

เฮอร์แมนทรงแค้นใจจนอยากจะให้พวกมันตายตกตามกันไปให้หมด เพื่อแลกกับการฟื้นคืนชีพของพระมารดา

แต่การที่เฮอร์แมนสามารถก้าวขึ้นมาเป็นกษัตริย์แห่งสแตนเอิร์ตได้อย่างทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความดีความชอบของมาดามซินหย่า

ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทายาท จึงเลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งเดียวกับพระองค์

ด้านหนึ่งก็คอยช่วยประจบสอพลอพระบิดาเพื่อเสริมสร้างฐานอำนาจให้พระองค์ อีกด้านหนึ่งก็คอยหนุนหลังสร้างอิทธิพลให้ตระกูลลู่อยู่ภายนอก

เฮอร์แมนจะตรัสสิ่งใดได้ล่ะ?

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนโง่เขลาอย่างแน่นอน

พระบิดาสวรรคตไปหลายปีแล้ว แต่มาดามซินหย่าก็ยังคงแตะต้องไม่ได้อยู่ดี

ยัยเฒ่าสารพัดพิษคนนี้ ผูกพันกับตระกูลลู่อย่างแนบแน่นเกินไป

ผู้นำตระกูลไป๋ตระหนักได้ถึงสถานการณ์ จึงทูลลาองค์จักรพรรดิและเดินจากไป

เขารู้ดีว่าเรื่องนี้มันยากยิ่งนัก

เมื่อขนาดและอำนาจของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ปัญหาใดๆ ก็ไม่นับว่าเป็นปัญหาอีกต่อไป

ก็แค่คุณนายลู่กลืนกินร่างจิตสายเยียวยาไปดวงหนึ่ง แล้วยังไงล่ะ?

นางคือภรรยาของผู้บัญชาการกองทัพที่สองแห่งจักรวรรดินะ

ด้วยฐานันดรอันสูงส่งของนาง การที่นางกลืนกินร่างจิตของเจ้า ก็ถือเป็นบุญวาสนาของเจ้าแล้ว

ส่วนถ้าเจ้าต้องตาย นั่นก็แปลว่าเจ้าไม่มีบุญวาสนามากพอต่างหาก

แต่ถ้าหากผู้ที่ถูกกลืนกินเป็นผู้มีอำนาจล้นฟ้าล่ะ?

ผู้นำตระกูลไป๋ทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ความรู้สึกเคียดแค้นและสิ้นหวังอัดแน่นอยู่เต็มอก

เขามีลางสังหรณ์

หากยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป ในอนาคตจะต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกนับครั้งไม่ถ้วนแน่นอน

เขาไม่กล้าเสี่ยงหรอก

ก่อนที่งานเลี้ยงอาหารค่ำของราชวงศ์จะเริ่มขึ้นสองชั่วโมง

ข่าวเรื่องภรรยาของลู่หย่วนฝาน ผู้บัญชาการกองทัพที่สอง กลืนกินร่างจิตของลูกเลี้ยง ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งในเทรนด์ฮิตของสตาร์เน็ตทันที

ไม่ใช่แค่ในจักรวรรดิสแตนเอิร์ตเท่านั้น แต่ผู้คนทั่วทั้งสหพันธ์ดวงดาวต่างก็ได้รับรู้ข่าวนี้

คนโง่ก็ยังรู้เลยว่า การจะกลืนกินร่างจิตของใครสักคนได้ ต้องมีเงื่อนไขที่เข้มงวดมากขนาดไหน

ไม่อย่างนั้น สหพันธ์ดวงดาวคงวุ่นวายโกลาหลไปนานแล้ว

ข้อแรก และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด นั่นก็คือความไว้เนื้อเชื่อใจอย่างหมดหัวใจ

【โหดเหี้ยมอำมหิตสุดๆ ความไว้เนื้อเชื่อใจอย่างหมดหัวใจ กลับต้องแลกมาด้วยการถูกกลืนกินร่างจิต พวกชาวสแตนเอิร์ตนี่เล่นกันแรงจริงๆ】

【คนที่ถูกกลืนกินร่างจิตไป จุดจบมีแต่ตายสถานเดียว ด้านหนึ่งคืออวัยวะทุกส่วนในร่างกายจะค่อยๆ เสื่อมถอยลงอย่างช้าๆ จนไม่อาจรักษาได้ อีกด้านหนึ่งที่ทำร้ายจิตใจที่สุดก็คือ การถูกคนที่ไว้ใจที่สุดหักหลัง ความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับไหวหรอก】

【ทุกตัวอักษรฉันอ่านออกหมด แต่พอเอามารวมกันแล้ว มันช่างน่าสมเพชจริงๆ ภรรยาผู้บัญชาการกองทัพที่สอง กลืนกินร่างจิต โคตรบ้าเลย】

【ถ้ากองทัพของพวกคุณไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของประชาชนในยุคอวกาศได้ล่ะก็ อย่าเอาเงินภาษีของพวกเราไปใช้เลย ในฐานะภรรยาผู้บัญชาการ กลับกลืนกินร่างจิตของคนอื่นอย่างโหดเหี้ยม ชั่วช้าที่สุด】

【กฎหมายของสหพันธ์ดวงดาว เอาผิดจักรวรรดิสแตนเอิร์ตไม่ได้แล้วเหรอ? การกลืนกินร่างจิตของผู้อื่น ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม โทษเบาสุดคือจำคุกร้อยปี โทษหนักคือเนรเทศ หรือแม้แต่ประหารชีวิต แล้วสรุปว่า ยัยป้านี่ยังมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยดีงั้นสิ?】

【เมื่อไหร่จะตายก็ส่งข่าวมาบอกด้วยนะ ฉันน่ะเกลียดพวกคนรวยคนมีอำนาจเข้าไส้เลยล่ะ】

ในขณะนี้ คนของตระกูลลู่ทั้งหมดอยู่ในพระราชวัง

พวกเขากำลังรอคอย รอคอยงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันประสูติของมาดามซินหย่า

ในฐานะลูกพี่ลูกน้องของมาดามซินหย่า นายหญิงลู่ย่อมได้รับความเกรงอกเกรงใจจากแวดวงสังคมชั้นสูงอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

"นายหญิงลู่คะ ลูกสาวอีกคนของท่านไปไหนเสียล่ะคะ?" คุณนายท่านหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยรอยยิ้ม

นายหญิงลู่ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ออกจากตระกูลลู่ไปแล้วค่ะ"

นางไม่อยากอธิบายอะไรให้มากความ

ลูกสาวแท้ๆ กลับมาแล้ว ตระกูลลู่เตรียมตัวมาตลอด

รอคอยฤกษ์งามยามดี เพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับลูกสาวอย่างยิ่งใหญ่

และแนะนำนางให้คนในแวดวงสังคมได้รู้จัก

ประกายแห่งความเย้ยหยันวาบผ่านดวงตาของคุณนายท่านนั้น

พูดจาเรียบง่ายชิลๆ ขนาดนี้ ช่างมีจิตใจโหดเหี้ยมดั่งงูพิษเสียจริง

ใครจะไปคิดล่ะ ว่าคนที่เคยเดินตามหลังนายหญิงลู่ต้อยๆ คนนั้น จะเป็นถึงผู้มีร่างจิตสายเยียวยา

ตอนนี้ บนเครือข่ายสตาร์เน็ตต่างก็เต็มไปด้วย "ทฤษฎีสมคบคิด" สารพัดรูปแบบ

และเรื่องร่องรอยของลู่เหยา ลูกเลี้ยงของตระกูลลู่ ก็เป็นประเด็นที่ได้รับความสนใจมากที่สุด

กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์โหวตว่า ลู่เหยาคงถูกตระกูลลู่กำจัดทิ้งไปแล้ว หลังจากที่ถูกแย่งชิงร่างจิตและหมดประโยชน์

ในจำนวนนั้น มีบางคนที่รู้สึกเห็นอกเห็นใจ

แต่ส่วนใหญ่ ก็แค่อยากจะมุงดูเรื่องสนุกเท่านั้น

พวกเขาอยากเห็นตระกูลลู่พังพินาศ นั่นคงจะเป็นความรู้สึกสะใจที่ยอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว

งานเลี้ยงอาหารค่ำเริ่มต้นขึ้น เหล่าขุนนางและเศรษฐีในชุดหรูหราต่างชนแก้วดื่มกินกันอย่างเริงร่า ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ช่างเป็นภาพที่คึกคักยิ่งนัก

ราวกับไม่ได้นัดหมาย ทุกสายตาต่างก็ลอบสังเกตความเคลื่อนไหวของตระกูลลู่อย่างเงียบๆ

โดยเฉพาะนายหญิงลู่

แถมยังมีบางคนจงใจ หรืออาจจะไม่ได้ตั้งใจ แวะเวียนมาถามไถ่นายหญิงลู่เกี่ยวกับเรื่องของลู่เหยา

ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ไม่ว่าตระกูลลู่จะไปร่วมงานเลี้ยงที่ไหน ก็มักจะพาลู่เหยาไปด้วยเสมอ

แต่วันนี้ ลูกสาวแท้ๆ กลับมาแล้ว แล้วลูกเลี้ยงล่ะไปไหน?

ถูกทิ้งไปแล้วงั้นเหรอ?

(จบแล้ว)