บทที่ 424

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 424

“สวัสดี!”

พอสัมผัสได้ถึงพลังปาฏิหาริย์ที่แผ่ซ่านออกมา จ้าวพิภพก็พลันเปลี่ยนสีหน้า ความกังวลฉายชัดในดวงตา เกรงว่าจะเผลอทำสิ่งใดขัดเคืองผู้มาเยือน

“เฮ้ จ้าวพิภพ ผมโกคูนี่ไง จำไม่ได้เหรอ?” โกคูเอ่ยทัก แววตาฉายแววประหลาดใจเมื่อเห็นจ้าวพิภพมองพวกเขาเหมือนคนแปลกหน้า

เบจิต้าแสยะยิ้ม “คาคารอทปัญญาอ่อน นี่มันไม่ใช่โลกของเรานะ”

“เบจิต้า?”

ถึงแม้จ้าวพิภพจะจำโกคูไม่ได้ แต่เขากลับจดจำเบจิต้าได้ เพราะในโลกนี้ จักรวาลที่ 7 เคยอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรไซย่าของเบจิต้ามาก่อน

แต่ช้าก่อน ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว เบจิต้าถูกดร.เกโร่สังหารไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วเหตุใดจึงปรากฏตัวอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้?

ขณะที่จ้าวพิภพกำลังฉงน โครโนอาก็เดินเข้ามาใกล้

“จ้าวพิภพแห่งโลกนี้ ฉันคือโครโนอา ไคโอชินแห่งกาลเวลา…”

“ท- ท่านไคโอชินแห่งกาลเวลา?”

จ้าวพิภพถึงกับตะลึงงัน เคยแต่ได้ยินกิตติศัพท์ของไคโอชินแห่งกาลเวลา แต่ไม่เคยได้พบเห็นมาก่อน

เกิดเรื่องใดขึ้นกับวันนี้กัน ไคโอชินแห่งกาลเวลาในตำนานก็ปรากฏกายด้วยเช่นนี้หรือ?

“ท่านไคโอชินแห่งกาลเวลา ไม่ทราบว่าวันนี้มีธุระอันใดเหรอครับ” จ้าวพิภพเอ่ยถามพลางมือไม้เล็ก ๆ ส่ายไปมา

“จ้าวพิภพ ตอนนี้มองเห็นสถานการณ์ในโลกศักดิ์สิทธิ์ของไคไหม? ฉันใช้พลังไปมากเลยตอนนี้มองไม่เห็นแล้ว”

“โลกศักดิ์สิทธิ์ของไคเหรอ? ได้สิ แต่ไคโอชินไม่น่าจะยังมีชีวิตอยู่นี่นา… หืม?” จ้าวพิภพนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองภาพการต่อสู้สุดสะพรึงที่ปรากฏขึ้นในโลกศักดิ์สิทธิ์ของไค

“นั่นใครกัน? เกิดอะไรขึ้นที่โลกศักดิ์สิทธิ์ของไคน่ะ?” จ้าวพิภพพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“ลุงแมลงสาบครับ เกิดอะไรขึ้นในโลกศักดิ์สิทธิ์ของไคครับ?” ทาโร่ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนพลางเบียดกายเข้ามาใกล้

สายตาของจ้าวพิภพจับจ้องอยู่ที่โลกศักดิ์สิทธิ์ของไคโดยไม่สนใจสิ่งใดรอบข้าง

ทว่าในวินาทีนั้นเอง บ่าของเขาก็รู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบา เมื่อหันกลับไปก็พบโกคูยืนอยู่ มือวางแตะบ่าเขาเบา ๆ

“ว้าว! โลกศักดิ์สิทธิ์ของไคกลายเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงเนี่ย? พี่หลินเฉินปลอดภัยดีรึเปล่า?”

“หา? คาคารอท นายมองเห็นโลกศักดิ์สิทธิ์ของไคด้วยเรอะ?” เบจิต้าเอ่ยอย่างประหลาดใจ

“ใช่” โกคูหมุนตัวกลับมา “แค่เอามือแตะบ่าท่านจ้าวพิภพก็เห็นแล้ว”

“งั้นฉันขอดูบ้าง!”

“ฉันด้วย!”

“เฮ้ย อย่าผลักสิ ฉันก็อยากเอามือแตะบ้าง!”

“ได้ผลที่หน้าผากจริง ๆ ด้วย! โอ้! มันใช้ได้ผลจริง ๆ ด้วย!”

เมื่อได้ยินโกคูอุทานด้วยความตื่นเต้น ทุกคนก็รีบยกมือขึ้นแนบกับหน้าผากของท่านจ้าวพิภพ ในชั่วพริบตานั้น มือกว่าสิบคู่ก็กดทับลงบนร่างเล็ก ๆ ของท่านจ้าวพิภพ แรงกดมหาศาลเกือบจะบดขยี้ร่างของเขาให้แหลกสลาย

อย่างไรก็ตาม ด้วยวิธีการแปลกประหลาดนี้ ทุกคนกลับสามารถมองเห็นภาพเหตุการณ์อันตรายที่กำลังบังเกิดขึ้น ณ โลกศักดิ์สิทธิ์ของไคได้อย่างน่าอัศจรรย์

ณ เบื้องหน้าของพวกเขา หลินเฉินกำลังพยายามหลบหลีกการโจมตีที่รุนแรงราวกับถูกรุมเร้าจากทุกทิศทาง

ซามัสแผ่พลังอำนาจครอบคลุมทั่วทั้งโลกศักดิ์สิทธิ์ของไค ใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของเขาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าราวกับเทพเจ้าแห่งการทำลายล้าง

แม้หลินเฉินจะสามารถเคลื่อนย้ายตัวเองด้วยพลังเคลื่อย้ายพริบตาได้ แต่เขาก็ไม่อาจหลีกหนีจากเงื้อมมือของซามัสได้ การโจมตีของซามัสนั้นดุเดือดและมาจากทุกสารทิศ ราวกับข่ายมรณะที่รัดรึงเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายเอาไว้

และทันทีที่หลินเฉินแตะลงบนพื้น ซามัสก็จะรู้ตำแหน่งของเขาในฉับพลัน

ท่ามกลางการหลบหลีก หลินเฉินกลับแผ่รัศมีแห่งพลังที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น พลังออร่าแห่งสวรรค์ยังสาดส่องรอบกายหลินเฉิน

“ใกล้แล้ว”

สัมผัสได้ถึงพลังออร่าแห่งสวรรค์ในกาย หลินเฉินกำหมัดแน่น

การโจมตีครั้งต่อไปจะเป็นไม้ตายสุดท้าย หากแม้แต่ท่านี้ยังไม่สำเร็จ เขาก็จะสิ้นหนทาง

ทันใดนั้น เสียงคำรามอันกึกก้องก็ดังลั่นออกมาจากลำคอหลินเฉิน

พร้อมกับเสียงคำราม มือของหลินเฉินเปล่งประกายแสงสี และพลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าเกรงขามก็ปรากฏขึ้นในมือเขา

สัมผัสได้ถึงพลังนี้ ซามัสที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งก็ร้องลั่น

“นี่… นี่มัน… เป็นไปไม่ได้! ทำไมแกยังมีพลังเช่นนี้อยู่? พลังศักดิ์สิทธิ์ของแกไม่หมดสิ้นไปแล้วหรือ?”

“ใช่ นี่คือครั้งสุดท้าย” หลินเฉินแสยะยิ้ม รอยยิ้มแฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น แม้พลังจะยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ แต่ความหวังทั้งหมดได้ถูกฝากไว้กับการโจมตีครั้งนี้

“ซามัส รับนี่ไป! แสงแห่งการทำลายล้าง!” เขาคำรามก้อง เสียงดังสะท้านไปทั่วทั้งผืนฟ้า

ลำแสงห้าสีพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบน ดุจมังกรโบราณที่ตื่นจากนิทราคำรามลั่น ประกายแสงเจิดจ้า สว่างไสวไปทั่วท้องนภา

เสาแสงอันทรงพลังนี้ก่อกำเนิดจากพลังแห่งกฎทั้งห้าชนิด ผสานรวมเข้ากับพลังทั้งหมดที่หลินเฉินรวบรวมได้ในร่างซูเปอร์ไซย่าร่าง 4

ด้วยเหตุนี้ แม้พลังเทพของหลินเฉินจะยังไม่สมบูรณ์ แต่พลังทำลายล้างในครั้งสุดท้ายนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าแสงแห่งการทำลายล้างที่แท้จริงเลยแม้แต่น้อย

ลำแสงห้าสีพุ่งปะทะเข้ากับใบหน้าอันอัปลักษณ์ของซามัสบนท้องฟ้าอย่างจัง

เปรี๊ยะ...เปรี๊ยะ...

เสียงกระซิบแผ่วเบา นับร้อยนับพันดังก้องสะท้อนกึกก้อง ก่อนใบหน้าอันอัปลักษณ์จะปริแตกสลายลง มลายหายไปภายใต้ลำแสงห้าสี ใบหน้าทั้งหมดของซามัสที่ปรากฏบนท้องนภา ก็พลันเปล่งประกายแสงห้าสีเช่นเดียวกัน แล้วสลายหายไปในความเจิดจ้าอันไร้ที่สิ้นสุด

ทว่า สิ่งที่อันตรธานไปนั้นหาใช่เพียงแค่ใบหน้าของซามัสบนฟากฟ้าไม่ หากแต่รวมถึงโลกศักดิ์สิทธิ์ของไคทั้งใบที่ต้องเผชิญกับหายนะแห่งการล่มสลาย

พื้นพสุธาแตกระแหง ราวกับรอยแผลเป็นของโลก ท้องฟ้าปริแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ พืชพันธุ์ธัญญาหารทุกต้นทุกใบในโลกศักดิ์สิทธิ์ของไค ต่างเหี่ยวเฉาโรยรา แล้วสลายกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา

ในวาระสุดท้าย หลังจากแรงสั่นสะเทือนครืนครั่นแผ่นดิน โลกศักดิ์สิทธิ์ของไค ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ดำรงคงอยู่มายาวนานนับพันปี ก็สูญสลายไปอย่างสิ้นเชิง ท่ามกลางการระเบิดอันบ้าคลั่ง

ขณะเดียวกัน เหล่าผู้คนที่เฝ้ามองเหตุการณ์ผ่านท่านจ้าวพิภพ ต่างรู้สึกราวกับว่าโลกเบื้องหน้าถูกย้อมไปด้วยสีขาวโพลน ทุกคนหรี่ตาลงโดยอัตโนมัติ ไม่อาจทนมองแสงสว่างอันเจิดจ้าที่แผดเผาจนแสบตาได้

ทันใดนั้น ความมืดมิดก็เข้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างราวกับน้ำหมึกที่ซึมกระจายบนผืนผ้าขาว

จ้าวพิภพทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

“แดนศักดิ์สิทธิ์...โลกศักดิ์สิทธิ์ของไค...ถูกทำลาย? โอ...เหลือเชื่อ!”

“เฮ้ เฮ้ ลุงแมลงสาบ อย่ามัวแต่อึ้งสิ! แล้วพ่อผมล่ะ? พ่อผมเป็นยังไงบ้าง?” ทาโร่ร้องถามเสียงดังด้วยความร้อนใจ

จ้าวพิภพผุดลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังทิศทางที่เคยเป็นโลกศักดิ์สิทธิ์ของไค ราวกับพยายามจะมองทะลุผ่านม่านหมอกแห่งความมืดมิดนั้น

“ไม่มี...ไม่มีแม้แต่ซากปฎิหาริย์ใด ๆ หลงเหลืออยู่เลยจากโลกศักดิ์สิทธิ์ของไค...” เขาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ

“จ้าวพิภพ ลองตรวจสอบโลกมนุษย์ดูเถิด” โครโนอาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“โลกมนุษย์? ผ...ผมจะลองดู” จ้าวพิภพละสายตาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า แล้วหันไปยังทิศทางของโลกมนุษย์ในทันที

พลังออร่าอันเกรียงไกรของหลินเฉินเปล่งประกายเจิดจรัส ท่ามกลางความเวิ้งว้างอันไร้ที่สิ้นสุดของจักรวาล ไม่นานนักท่านจ้าวพิภพก็ตามรอยจนพบ

“เจอแล้ว! เจ้าหมอนั่นยังมีชีวิตอยู่!”

ทุกคนต่างพร้อมใจกันวางมือลงบนร่างของท่านจ้าวพิภพอีกครั้ง ภาพของหลินเฉินที่ลอยลำพังอยู่กลางอวกาศอันเวิ้งว้างก็ปรากฏขึ้นบนพื้นเบื้องหน้า

ในยามนั้น หลินเฉินกลับคืนสู่สภาพปกติ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยราวกับใบไม้ร่วงหล่นในสายลมหนาว

ลมหายใจเข้าออกถี่กระชั้น ราวกับเพิ่งวิ่งหนีความตายมาอย่างยาวนาน

“จบแล้ว!” หลินเฉินพึมพำกับตนเอง ขณะล่องลอยไร้น้ำหนักกลางอวกาศอันเวิ้งว้าง

โลกศักดิ์สิทธิ์ของไคอันศักดิ์สิทธิ์ได้อันตรธานหายไป ซามัสผู้หลอมรวมกับโลกศักดิ์สิทธิ์ของไคก็พลันสูญสลายไปพร้อมกัน

ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะจบสิ้นลงในที่สุด

แต่...เรื่องราวทั้งหมดนี้มันได้จบลงจริง ๆ แล้วหรือ?

ทันใดนั้น ประกายแสงสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลินเฉิน ราวกับสัญญาณแห่งหายนะ

ในแสงสีแดงฉานที่โชติช่วง ใบหน้าชั่วร้ายของซามัสปรากฏขึ้นอีกครั้ง!

“ซามัส! แกยังไม่ตายอีกอย่างนั้นเหรอ?!”

บทที่ 424 ซามัสตายแล้ว? ทำลายโลกศักดิ์สิทธิ์ของไค

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_