บทที่ 311 ไอ้หนุ่มจอมอวดดี

ตำรวจ?

บอดี้การ์ดเจ็ดแปดคนได้ยินเสียงก็หันหน้าไปมอง แค่มองแวบเดียวก็สังเกตเห็นซูหมิงที่กำลังลงจากรถ

สายตาที่เดิมทีก็ระแวดระวังอยู่แล้ว เบิกกว้างขึ้นมาในพริบตา

เชี่ยเอ๊ย!

ไอ้ผู้ชายหน้าตาดุดันราวกับดาวมฤตยูคนนี้มันโตมาได้ยังไงวะเนี่ย!

รูปร่างสูงสองเมตรสามสิบกว่า บึกบึนราวกับหอคอยเหล็กที่ตั้งตระหง่าน ประกอบกับกล้ามเนื้อที่เป็นมัดๆ และกลิ่นอายที่ดุร้ายบ้าคลั่ง

นี่มันสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ชัดๆ!

ชายฉกรรจ์รูปร่างล่ำบึ้กท่าทางเหมือนบอดี้การ์ดทั้งเจ็ดแปดคน ต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แทบจะพร้อมกัน

พูดตามตรง พวกเขาก็ไม่ใช่พวกตะเกียงไร้น้ำมัน (พวกไก่อ่อน) อะไรหรอก บนตัวก็มีคดีติดตัวกันมาบ้างไม่มากก็น้อย ถึงขั้นมีคดีฆาตกรรมติดตัวก็มี

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดตนนี้ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือกลิ่นอายก็แทบจะถูกบดขยี้อย่างสิ้นเชิง

แต่ไอ้หมอนี่พูดว่าอะไรนะ?

ตำรวจ?

คนอย่างแกเนี่ยนะจะเป็นตำรวจ?

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าขมวดคิ้ว เพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะตะคอกด่า ก็ถูกชายหัวโล้นที่อยู่ข้างหลังเดินเข้ามาเรียกไว้เสียก่อน

ไอ้หัวโล้นกระซิบกระซาบว่า “ลูกพี่ คนนี้คือผู้ชี้แนะซูไงพี่!”

“ผู้ชี้แนะซูอะไร? ผู้ชี้แนะหลี่อะไรของแก พูดให้มันชัดๆ หน่อยสิวะ!” ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าเอียงคอตะคอกถาม

ไอ้หัวโล้นถอนหายใจ บางทีเขาก็รู้สึกกังวลใจอย่างมากที่ต้องมาอยู่ท่ามกลางพวกไร้การศึกษาพวกนี้

ข่าวสารไม่ดู คลิปวิดีโอสั้นๆ ในเน็ตก็ไม่เคยปัดดูเลยหรือไง?

“ลูกพี่ ก็ตำรวจที่เพิ่งจะดังระเบิดเถิดเทิงในเน็ตเมื่อไม่นานมานี้ไงพี่! คนที่ 1V5 เก็บไปห้าคิลที่สะพานใหญ่เจียงเป่ยคนนั้นไง!”

ไอ้หัวโล้นกระซิบบอกคีย์เวิร์ด เพื่อหวังให้ทุกคนนึกออก

ไอ้หมอนี่เป็นตำรวจจริงๆ แถมยังเป็นพวกที่รับมือยากสุดๆ ด้วย!

คีย์เวิร์ดชุดนี้ ทำให้ทุกคนนึกถึงคลิปวิดีโอที่ตัวเองเคยดูขึ้นมาได้สำเร็จ....

สายตาเปลี่ยนเป็นระแวดระวังอย่างถึงที่สุดในพริบตา แต่ก็เพียงแค่นั้นแหละ

ส่วนไอ้หนุ่มรุ่นเยาว์คนนั้นก็ยังคงวุ่นวายอยู่กับการบังคับขืนใจหญิงสาวต่อไป... ตั้งแต่ต้นจนจบไม่แม้แต่จะหันกลับมามองด้วยซ้ำ

ตำรวจแล้วไงวะ?

เก่งมาจากไหน?

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้า ล้วงวิทยุสื่อสารออกมาพูดกระซิบกระซาบอยู่สองสามประโยค

จากนั้นก็ยืดตัวขึ้น ขมวดคิ้วแล้วตะคอกใส่ซูหมิงด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล! ไม่ว่าพวกคุณจะเป็นใคร กรุณารีบออกไปเดี๋ยวนี้!”

ไม่นานก็มีกลุ่มผู้ชายเดินออกมาจากวิลล่า

แต่ละคนรูปร่างล่ำบึ้ก สวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำเหมือนกันหมด บนตัวก็สักลายมังกรลายเสือ สายตาดุดันเอามากๆ

ฉากนี้ ทำเอาซูหมิงถึงกับดูจนอึ้งไปเลย

เขาเลิกคิ้วหันไปมองหลี่จงที่เพิ่งลงจากรถ ไม่ใช่บอกว่าถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องมีอำนาจบารมีล้นเหลือไม่ใช่เหรอ?

พี่หลี่จงนั่งพล่ามกับผมอยู่ในรถตั้งนานสองนาน บอกว่าเจ้าของบ้านในอี้ผิ่นเจียงซานล้วนเป็นพวกขาใหญ่ในวงการต่างๆ

ไหน พี่ลองบอกผมมาสิ ขาใหญ่วงการไหนมันจะซ่อนบอดี้การ์ดกับพวกนักเลงไว้ในบ้านตัวเองเยอะขนาดนี้

เล่นตลกอะไรเนี่ย!

ซูหมิงรู้สึกว่าคำพูดนี้มันพึ่งพาไม่ได้เอาซะเลย

ส่วนบรรดานักเลงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ต่างก็มองเจ้ายักษ์ใหญ่ที่กำลังเผชิญหน้ากับพวกเขาด้วยความตกตะลึงและอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

ไม่นานพวกเขาก็ได้สติ ชายที่บึกบึนราวกับหอคอยเหล็กคนนี้น่าจะเป็นตำรวจสัตว์ร้ายที่โด่งดังเป็นพลุแตกเมื่อช่วงก่อนหน้านี้แน่ๆ

กลิ่นอายแบบนี้!

รูปร่างแบบนี้!

จิ๊ๆ...

อย่าว่าแต่ในเมืองเจียงเป่ยเลย ต่อให้ทั่วทั้งประเทศหลง บนโลกใบนี้เกรงว่าจะหาตำรวจที่ทัดเทียมกับซูหมิงได้ยากแล้ว

ใครๆ ก็บอกว่าตำรวจที่ชื่อซูหมิงคนนี้มีกลิ่นอายโจรโฉดคละคลุ้งเหมือนพวกมหาโจร

นึกไม่ถึงว่าวันนี้พอมาเจอตัวเป็นๆ ถึงได้รู้ว่าที่ชาวเน็ตพูดกันนั้นมันยังน้อยไปซะด้วยซ้ำ

นี่มันกลิ่นอายที่พวกมหาโจรจะมีได้ซะที่ไหน?

อย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็นถึงระดับหัวหน้าใหญ่ของพวกโจรโฉดนู่นแหละ

แต่บรรดานักเลงพวกนี้ก็แค่เดาะลิ้นดูความตื่นเต้นไปอย่างนั้น บนใบหน้าไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจำนวนคนของพวกเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

บนใบหน้าของพวกเขาก็ยิ่งแสดงออกถึงความมั่นใจและไม่เกรงกลัวอะไรมากขึ้นไปอีก

มีหลายคนเริ่มเข้าไปคุ้มกันไอ้หนุ่มรุ่นเยาว์ที่เดินโซเซให้เดินเข้าไปในวิลล่าแล้ว ทิ้งไว้เพียงหญิงสาวที่นอนชักกระตุก น้ำลายฟูมปากกองอยู่บนพื้น

ภาพนี้ทำเอาซูหมิงและหลี่จงดูแล้วรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาทันที

สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปพร้อมกัน ชี้มือไปที่ไอ้หนุ่มนั่นแล้วตะคอกด้วยความโกรธว่า “ตำรวจปฏิบัติหน้าที่! ตอนนี้ทุกคนเอามือกุมหัวแล้วนั่งลงเดี๋ยวนี้!”

ไอ้หนุ่มหันกลับมามองซูหมิง สายตาดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด มุมปากเบะออก ขี้เกียจแม้แต่จะปริปากพูด

เพียงแค่กวาดตามองซูหมิงแวบเดียว แล้วก็หันหลังเดินเข้าวิลล่าไปอย่างไม่สนใจใยดี

ทำเอาซูหมิงเห็นแล้วถึงกับแสยะยิ้มออกมา

ไม่ใช่สิ?

หรือว่าเป็นเพราะฉันนอนโรงพยาบาลมาพักนึง กล้ามเนื้อก็เลยหดลงงั้นเหรอ?

ทำไมออร่าความน่าเกรงขามถึงได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัดขนาดนี้ล่ะ?

อวดดีกว่ากูอีกเหรอ?

บัดซบ

ฉันเคยพูดไว้แล้วไง ว่าในเจียงเป่ย! ห้ามมีใครหน้าไหนอวดดีไปกว่ากูเด็ดขาด!

ทำตัวเหนือกฎหมายเกินไปแล้ว!

แม่งอุตส่าห์แสดงตัวว่าเป็นตำรวจแล้ว ก็ยังกล้าไม่เห็นหัวกูอีก นี่แม่งจะไม่เห็นหัวกูเกินไปหน่อยแล้วมั้ง!

ซูหมิงหรี่ตาลง กวาดสายตามองกลุ่มคนที่แต่งตัวเป็นบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่กันเป็นพรวนตรงหน้า

เปิดใช้งาน [เนตรพยัคฆ์รู้แจ้ง] อย่างเงียบๆ

กลุ่มคนตรงหน้านี้ แทบจะทุกคนล้วนมีชื่อเป็นสีแดง

กรอบข้อมูลบนหัวของชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้ายิ่งสว่างวาบเป็นสีแดงสด

【ชื่อ: กัวหย่ง ค่าความเป็นเพื่อน: 132 ความสำเร็จในยุทธภพ: 1. เจตนาฆ่าคน 2. ปล้นทรัพย์ 3. ทำร้ายร่างกายสาหัส..... การประเมินในยุทธภพ: รู้จักกันช้าไป】

....

กวาดสายตามองไป คนยี่สิบสามสิบคนตรงหน้า โดยพื้นฐานแล้วแต่ละคนมีค่าความเป็นเพื่อนต่ำสุดก็เจ็ดแปดสิบ บางคนถึงขั้นมีคดีฆาตกรรมติดตัว

แต่กลุ่มอาชญากรพวกนี้ ตอนที่เผชิญหน้ากับตำรวจกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เรื่องนี้ทำให้ซูหมิงดูแล้วต้องส่ายหัวซ้ำๆ

เมืองเจียงเป่ยนี่ มันวุ่นวายพอๆ กับเมืองก็อตแธมเลยจริงๆ

ใครหน้าไหนก็กล้ากางเล็บใส่ตำรวจงั้นเหรอ?

รอให้เขาเข้ารับตำแหน่งหัวหน้ากองสืบสวนอาชญากรรมอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ จะต้องจัดหนักจัดเต็ม สั่งสอนพวกนักเลงในยุทธภพพวกนี้สักตั้งแล้วล่ะ

แต่ในตอนนี้ คงต้องจัดการกับพวกสวะตรงหน้านี้ซะก่อนล่ะนะ!

ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้า หันกลับไปมองนายน้อยที่กำลังจะเดินเข้าวิลล่าไปด้านหลัง

ขอแค่เดินเข้าวิลล่าไป พี่น้องที่อยู่ข้างในก็ขับรถพานายน้อยหนีออกไปจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน

ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้น ก็ค่อยหาทางจัดการทีหลังเอาได้

สิ่งที่เขาทำได้ก็คือ สกัดกั้นตำรวจตรงหน้านี้เอาไว้

แต่เขาจะสกัดกั้นได้จริงๆ งั้นเหรอ?

ซูหมิงเป็นคนแรกที่บอกเลยว่าไม่เชื่อ!

ส่วนบอดี้การ์ดที่เป็นหัวหน้า เมื่อเห็นผู้ชายคนนั้นกำลังก้าวอาดๆ ตรงมาทางนี้ ก็กัดฟันกรอด เอ่ยปากข่มขู่ซ้ำอีกครั้งอย่างดุร้าย

“ฉันไม่สนหรอกนะว่าพวกแกจะเป็นใคร! ตอนนี้รีบไสหัวออกไปจากถิ่นของพวกเราเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!”

“ไม่เกรงใจ? พ่อเป็นตำรวจ! แกก็ลองไม่เกรงใจฉันดูสิ! พวกมึงทุกคนเอามือกุมหัวแล้วนั่งลงเดี๋ยวนี้!”

ซูหมิงแสยะยิ้ม ก้าวอาดๆ เข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าบอดี้การ์ดตัวหัวหน้า

อาศัยความได้เปรียบเรื่องความสูงที่เห็นได้ชัดจ้องมองลงมา ยื่นมือออกไปโยกหัวของมันโดยตรง

พร้อมกับตะคอกเสียงดังกึกก้อง

“เอามือกุมหัวแล้วนั่งลงเดี๋ยวนี้!”

ชายฉกรรจ์แม้จะรู้สึกหวั่นเกรงต่อแรงกดดันอันมหาศาลของซูหมิง แต่ในฐานะผู้นำที่มีลูกน้องรออยู่ด้านหลัง

ถ้าเกิดเขานั่งลงไปจริงๆ เกรงว่าในยุทธภพก็คงไม่มีที่ให้เขาทำมาหากินอีกต่อไปแล้ว

กัวหย่งแทบจะกัดฟันแน่น ฝืนข่มขาสองข้างที่สั่นเป็นเจ้าเข้าเอาไว้

ปากก็ตะคอกด่าไปด้วย: “นั่งกับย่าแกสิ! ลงมือ! พี่น้อง! เอาอาวุธออกมา!”

ในเวลาเดียวกัน เขาก็กระโดดขึ้นในพริบตา สะบัดแขนอย่างเต็มแรง ชักกระบองยืดหดได้ที่อยู่ด้านหลังออกมา เตรียมจะฟาดเจ้ายักษ์ใหญ่ตรงหน้าให้หนักๆ สักที