บทที่ 403: โกคูแบล็คสิ้นชีพ? โปรดติดตามตอนต่อไป...

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 403: โกคูแบล็คสิ้นชีพ? โปรดติดตามตอนต่อไป...

ขณะที่โกคูและคนอื่น ๆ กำลังร้อนใจตามหาโกคูแบล็ค แท้จริงแล้วโกคูแบล็คไม่ได้หนีไปไหนไกล

ห่างจากพวกเขาเพียงร้อยกว่ากิโลเมตร ณ เมืองตะวันตก ที่บ้านของบูลม่า หลินเฉินและคนอื่น ๆ ที่ยังไม่ได้จากไป ก็เห็นโกคูแบล็คในสภาพสะบักสะบอมปรากฏตัวขึ้นเหนือพวกเขา

“เหอะ!” โกคูแบล็คสบถเสียงต่ำ

เมื่อเห็นว่าบิลส์และวิสยังอยู่ที่นี่ โกคูแบล็คขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะหันไปมองเครื่องย้อนเวลาที่อยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว

พลังโจมตีถูกปลดปล่อย ทำลายเครื่องย้อนเวลาจนแหลกสลาย

ระหว่างนั้น โกคูแบล็คยังคงระแวดระวัง สายตาจับจ้องบิลส์และคนอื่น ๆ ที่อยู่เบื้องล่าง หวั่นเกรงว่าพวกเขาจะพุ่งเข้ามาโจมตี

โชคดีที่บิลส์และคนอื่น ๆ ไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แม้กระทั่งตอนที่เครื่องย้อนเวลาถูกทำลาย

หลังจากยืนยันว่าเครื่องย้อนเวลาพังยับเยินไปแล้ว โกคูแบล็คก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกอย่างสุดซึ้ง

เขากวาดสายตาลงไปยังเบื้องล่าง พลางพึมพำเสียงเย็นว่า “ครั้งนี้ฉันจะไว้ชีวิตพวกแก แต่เมื่อฉันก้าวขึ้นเป็นเทพที่แท้จริงเมื่อไหร่ นั่นแหละคือวาระสุดท้ายของพวกแก!”

สิ้นคำ โกคูแบล็คก็ยกมือขวาขึ้น หมุนแหวนเงินที่สวมอยู่บนนิ้วอย่างเชื่องช้า

วิสเอ่ยเตือนท่านเทพทำลายล้างด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ท่านบิลส์ ดูเหมือนเขาจะวางแผนหลบหนีโดยใช้แหวนเวลานะครับ”

บิลส์ยังคงนิ่งเฉย หันไปมองทางหลินเฉิน ก่อนเอ่ยถาม “นี่ หลินเฉิน เจ้าไม่คิดจะทำอะไรสักอย่างหรือ?”

หลินเฉินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแต่จ้องมองโกคูแบล็คที่กำลังเริ่มใช้งานแหวนด้วยแววตาเรียบนิ่ง

ทันใดนั้น พลังแห่งกาลเวลาสีขาวเงินก็โอบล้อมร่างของโกคูแบล็คเอาไว้ ก่อนที่รอยแยกสีดำสนิทจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ขณะที่โกคูแบล็คเกือบถูกผลักเข้าไปในรอยแยกมิติโดยพลังแห่งกาลเวลา ในที่สุดหลินเฉินก็ขยับตัว

ร่างของเขาปรากฏขึ้นเบื้องหน้ารอยแยกนั้นในชั่วพริบตา ราวกับเคลื่อนย้ายผ่านห้วงมิติ

“หืม? แกคิดจะทำอะไร?” โกคูแบล็คอุทานอย่างฉงน เมื่อเห็นหลินเฉินขวางทางอยู่

“ไอ้โง่! นี่คือพลังแห่งกาลเวลา แกหยุดฉันไม่ได้หรอก!” โกคูแบล็คตวาดลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“ยังไม่แน่…” เสียงเรียบนิ่งของหลินเฉินดังก้องกังวาน ท่ามกลางความโกลาหล ราวกับสายลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านเข้าโสตประสาทของโกคูแบล็ค

โกคูแบล็คเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นพลังแห่งกาลเวลาสีเงินขาวเปล่งประกายเรืองรองรอบกายหลินเฉิน ขณะเดียวกันนั้น เส้นผมสีดำขลับของหลินเฉินก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีเทาเงิน ราวกับเทพเจ้าผู้ทรงอำนาจที่จุติลงมา

“เป็นไปได้อย่างไร... แกใช้พลังแห่งกาลเวลาได้จริงเหรอ? แกเป็นใครกัน?”

“ฉันคือหลินเฉิน ราชาแห่งชาวไซย่าแห่งจักรวาลนี้” หลินเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

สิ้นคำของหลินเฉิน พลังแห่งกาลเวลาที่ห่อหุ้มโกคูแบล็คก็สลายหายไปในฉับพลัน รอยแยกมิติที่เชื่อมต่อไปยังอีกโลกหนึ่งถูกทำลายล้างจนสิ้นด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่หลินเฉินปลดปล่อยออกมา

ถัดมา พลังสีม่วงดำดุจดั่งความมืดมิดก็ปรากฏขึ้นในมือของหลินเฉิน

“นี่... นี่มันพลังแห่งการทำลายล้างงั้นเหรอ?”

โกคูแบล็คมองหลินเฉินด้วยแววตาแข็งกร้าว ความฉงนฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น ไซย่าจากต่างโลกที่เขาไม่เคยพบเห็นผู้นี้คือใครกันแน่? เหตุใดจึงสามารถควบคุมพลังแห่งกฎถึงสองชนิด ซึ่งแม้แต่เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่หลายองค์ก็ไม่อาจครอบครองได้?

สิ่งมีชีวิตเช่นเขา จะสามารถควบคุมพลังอำนาจที่แม้แต่เทพยดามากมายหลายองค์ยังไม่อาจต้านทานได้เช่นไร?

ฟู่ม!

พลังทำลายล้างอันน่าหวั่นเกรงถาโถมเข้าใส่โกคูแบล็ค ร่างที่แตกละเอียดและสลายหายไปในชั่วพริบตา บอกกับเขาอย่างชัดเจนว่านี่หาใช่มายาภาพไม่

นี่คือพลังทำลายที่แท้จริง! พลังที่สามารถลบเลือนทุกสรรพสิ่งให้มลายหายสิ้น!

“ไม่! พวกแก! พวกแกจงรอไว้ก่อน! จะต้องมีผู้สืบทอดอุดมการณ์ของฉัน! ความยุติธรรมของฉัน…!”

เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งดังก้องกังวานไปทั่ว พร้อมกับร่างของโกคูแบล็คที่เลือนหายไปจนไม่เหลือแม้แต่เเง่เงา

เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสูญสลายไป เหลือเพียงเศษเสี้ยวเล็ก ๆ สีเงินวาววับท่ามกลางพลังทำลายล้างอันมหาศาล

หลินเฉินยื่นมือออกไป แหวนเวลาก็ร่วงหล่นลงสู่ฝ่ามือของเขาอย่างเชื่องช้า

หลังจากพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่ง หลินเฉินก็นำแหวนเก็บเข้าสู่มิติส่วนตัว ก่อนจะเหยียบย่างลงสู่พื้นเบื้องล่าง

“อา ทำได้ยอดเยี่ยมมาก คุณหลินเฉิน แม้แต่พลังอำนาจของแหวนกาลเวลาก็ยังไม่อาจต้านทานคุณได้” วิสปรบมือต้อนรับหลินเฉินกลับมา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าราวกับชื่นชมในความสามารถอันน่าทึ่ง

บิลส์เอ่ยถามด้วยความสงสัย “หลินเฉิน เจ้าจะจัดการกับแหวนวงนั้นอย่างไร? แหวนกาลเวลาเป็นสิ่งที่ไคโอชินแห่งกาลเวลาสร้างขึ้น จะนำไปมอบคืนให้เธอโดยตรงเลยหรือไม่?”

“เรื่องนั้นค่อยว่ากันเมื่อผมได้พบกับท่านโครโนอา คาคารอท เบจิต้า! ทางนี้!” หลินเฉินร้องเรียก

ขณะที่สนทนากันอยู่นั้น โกคูและคนอื่น ๆ ที่ไล่ตามโกคูแบล็คก็เหาะกลับมา

กลุ่มคนที่เริ่มแรกผิดหวังเล็กน้อยที่ปล่อยโกคูแบล็คหลุดมือไปในวินาทีสุดท้าย บัดนี้กลับมีสีหน้าแช่มชื่นด้วยความยินดีอย่างสุดซึ้ง เมื่อได้ยินว่าโกคูแบล็คถูกกำจัดโดยหลินเฉิน

น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มเอ่อล้นอาบสองแก้มทรังคซ์อนาคต แต่ความยินดีนั้นกลับเลือนหายไปเพียงชั่วครู่ เมื่อเขาสังเกตเห็นร่องรอยความเสียหายของเครื่องย้อนเวลา

บูลม่าปลอบประโลม “ทรังคซ์จากอนาคต ลูกไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะ ยังมีเครื่องย้อนเวลาของหมายเลข 16 อยู่บนโลกนี้อีกเครื่อง เราสามารถนำมันมาซ่อมแซมให้ลูกเดินทางกลับได้”

มนุษย์จักรกลหมายเลข 16 ผู้ติดตามทรังคซ์อนาคตมายังโลกอนาคต ได้ลอบนำเครื่องย้อนเวลาของทรังคซ์กลับไปยังโลกของหลินเฉิน เครื่องย้อนเวลาเครื่องนั้นยังคงไร้ร่องรอย และหากค้นพบ มันจะสามารถนำพาทรังคซ์อนาคตกลับไปได้ในทันที

บลูม่าไม่รู้เลยว่าต่อให้พวกเขาหาเครื่องย้อนเวลาไม่เจอก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะด้วยความสามารถของหลินเฉิน การส่งทรังคซ์กลับไปเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

ขณะที่หลินเฉินกำลังจะเอ่ยปาก วิสที่อยู่ข้าง ๆ ก็กระแอมไอเบา ๆ

“ขออภัยที่ขัดจังหวะครับ หลินเฉิน แต่มีบุคคลสำคัญมาหาท่าน”

“คนสำคัญ?” หลินเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ครับ ทูตสวรรค์สูงสุดเพิ่งส่งสารมา บอกว่าท่านเซ็นโอต้องการพบ ขอให้ท่านไปเข้าเฝ้าที่พระราชวังโดยทันที”

“อ่า ท่านเซ็นโอ?” หลินเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้

ดวงตาของบิลส์เบิกกว้าง “อะไรนะ? ท่านเซ็นโอ!!!” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“ทำไมท่านเซ็นโอถึงอยากพบเขากันล่ะ?” บิลส์พึมพำกับตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หลินเฉินครุ่นคิดเช่นกัน “จริงด้วย ทำไมท่านเซ็นโอถึงอยากพบผมกันนะ?”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่นี่เป็นคำสั่งของท่านเซ็นโอ อย่างไรก็ตาม ในเมื่อโกคูแบล็คตายไปแล้ว ท่านหลินเฉินก็ไม่จำเป็นต้องรีบสืบหาความลับของโกคูแบล็คอีกแล้วใช่ไหม?”

“อืม”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ หลินเฉินก็เอ่ยกับโกคูและคนอื่น ๆ “โกคู เบจิต้า ฝากดูแลทรังคซ์ด้วยนะ พวกเราจะคุยเรื่องโกคูแบล็คกันต่อเมื่อฉันกลับมา”

“ตกลง”

…

ณ โลกอนาคตอันมืดมน โลกของทรังคซ์อนาคต

ในห้วงอวกาศอันมืดมิด เศษโลหะนับไม่ถ้วนล่องลอยอยู่

เศษซากเหล่านี้ล้วนมาจากดาวเคราะห์ประดิษฐ์ "ทวารดวงดาวยักษ์" ซึ่งครั้งหนึ่งเคยตั้งตระหง่านอยู่ในห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้

บัดนี้ เมื่อ "ทวารดวงดาวยักษ์" ถูกทำลายสิ้น กลับเหลือเพียงซากปรักหักพังเหล่านี้เป็นเครื่องยืนยันถึงการดำรงอยู่ของมันในอดีตกาล

ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ร่างสีเขียวก็ปรากฏขึ้นกลางอวกาศอันเวิ้งว้างอย่างฉับพลัน

ร่างสีเขียวที่โผล่พ้นความมืดมิดนั้นหาใช่ใครอื่นไม่ หากแต่เป็นซามัส ไคโอชินฝึกหัดจากโลกใบหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดรู้จัก

“หืม? เขาอยู่ที่ไหนกัน?” ซามัสพึมพำกับตัวเองพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้วงอวกาศ แต่ก็ไม่พบสหายที่เขารอคอย

“แปลก ออร่าของเขายังคงอบอุ่นอยู่บริเวณนี้…” ซามัสครุ่นคิดอย่างฉงน

ทันใดนั้นเอง สายตาของซามัสก็สะดุดเข้ากับเศษวัตถุชิ้นหนึ่งที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่ไม่ไกล

บนเศษวัตถุชิ้นนั้น มีแสงเล็ก ๆ กะพริบวิบวับ ดึงดูดสายตาของซามัสราวกับต้องมนตร์

ซามัสยื่นมือออกไปคว้าเศษวัตถุนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน และพบว่ามันคืออุปกรณ์บันทึกภาพ

บนพื้นผิวของอุปกรณ์นั้น สลักสัญลักษณ์ของซามัสเอาไว้ด้วยพลัง

ซามัสกดปุ่มบนอุปกรณ์ลงเบา ๆ ภาพของโกคูแบล็คก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_