บทที่ 1455: การรุกราน (ตอนพิเศษ)

โทนี่ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“อีกนานแค่ไหนพวกเราถึงจะพร้อมรบ?”

บรูซ แบนเนอร์ ส่ายหน้า

“ชาร์ลส์กับแอสการ์ดตกลงกันไว้ว่าจะใช้เวลาหกเดือน แต่ธานอสก็กำลังตามเก็บอินฟินิตี้สโตนไปทั่วจักรวาล ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะลงมือก่อนรึเปล่า”

ด็อกเตอร์สเตรนจ์พูดขึ้นในตอนนั้น

“ถ้าเขาสามารถรวมอินฟินิตี้สโตนครบทั้งหกได้ ใครจะรู้ว่าชีวิตอีกกี่พันล้านจะต้องสังเวย”

หว่องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พูดเสียงเรียบ

“แสดงว่านายเองก็มีช่วงที่ไม่มั่นใจเหมือนกันสินะ”

สเตรนจ์หันไปมองโทนี่ ซึ่งกำลังวอร์มร่างกายอยู่บนหม้อมนต์คอสมอส แล้วรีบพูดขึ้นว่า

“นายกำลังวอร์มบนหม้อมนต์คอสมอสอยู่น่ะนะ?”

เสื้อคลุมลอยได้สะบัดตัวแล้วกระแทกโทนี่เบาๆ ทันที

โทนี่หันไปหาเขา

“ฉันจะไม่ลดระดับตัวเองลงไปเท่านายหรอกนะ”

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับคนอื่น

“ถ้าธานอสอยากเก็บอินฟินิตี้สโตนทั้งหก งั้นเราก็แค่ทำลายมันซะสิ”

สเตรนจ์ส่ายหน้า

“เราทำแบบนั้นไม่ได้”

หว่องเสริมจากด้านข้าง

“เมอร์ลินสูงสุด ชาร์ลส์ ดอยล์ ควบคุมอินฟินิตี้สโตนสามเม็ดอยู่ และเราก็สาบานว่าจะปกป้องมณีเวลาด้วยชีวิต”

สเตรนจ์กระแอมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“จริงๆ แล้ว ชาร์ลส์ถือครองอินฟินิตี้สโตนอยู่สี่เม็ด และมณีเวลาก็อยู่กับเขาด้วย”

หว่องชะงัก แล้วชี้ไปที่ดวงตาแห่งอากาม็อตโตที่หน้าอกสเตรนจ์ด้วยความตกใจ

“นาย… นายยกมณีเวลาให้เขาไปจริงๆ เหรอ?”

สเตรนจ์ทำหน้าจริงจัง

“หว่อง ฉันคือจอมเวทสูงสุด ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะปกป้องมณีเวลายังไง”

หว่องเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพูดว่า

“สเตรนจ์… นายจะต้องเสียใจกับสิ่งนี้แน่”

เห็นทั้งสองคนเริ่มจะทะเลาะ โทนี่เลยพูดแทรก

“ถ้าอินฟินิตี้สโตนสี่เม็ดอยู่ในมือชาร์ลส์ งั้นเราก็ใช้โอกาสนี้จัดการธานอสซะเลย”

“หรือไม่ก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้ชาร์ลส์ทำลายอินฟินิตี้สโตนไปเลย”

สเตรนจ์ส่ายหน้า

“ชาร์ลส์ไม่มีทางทำลายอินฟินิตี้สโตนหรอก”

บรูซ แบนเนอร์ เสริมขึ้นว่า

“ฉันก็ไม่คิดว่าชาร์ลส์ ดอยล์จะยอมทำลายอินฟินิตี้สโตนเหมือนกัน แล้วเขาก็ทำข้อตกลงกับแอสการ์ดไว้แล้วว่าจะก่อสงครามทั่วจักรวาล”

ได้ยินแบบนั้น โทนี่นิ่งคิดอยู่สองวินาที ก่อนจะพูดว่า

“อินฟินิตี้สโตนมีทั้งหมดหกเม็ด ชาร์ลส์ถือไว้สี่ หมายความว่ายังเหลืออีกสองเม็ด ถ้าธานอสไม่ได้เก่งกว่าชาร์ลส์ที่ถืออยู่สี่เม็ดล่ะก็ ทางเราน่าจะได้เปรียบ”

“จริงๆ แล้วธานอสต่างหากที่ควรจะกลัวเรา”

บรูซ แบนเนอร์ พูดว่า

“ฉันไม่รู้ว่าใครเก่งกว่าใคร แต่จากข่าวกรองที่ฉันได้มาจากแอสการ์ด ธานอสคือทรราชแห่งจักรวาล เขาสั่งการกองทัพขนาดมหึมา ยึดดาวแล้วก็ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยม”

สเตรนจ์พยักหน้า

“เพราะแบบนั้น เราถึงไม่ควรนั่งรอความตายอยู่เฉยๆ”

โทนี่หันไปถามสเตรนจ์

“ตกลงนายเป็นใครกันแน่? ฉันไม่เคยเห็นหน้าในโลกเวทมนตร์เลย”

เขาพูดต่อพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

“ดูยังกับพวกโชว์ละครสัตว์”

สเตรนจ์ไม่สะทกสะท้าน

“ฉันมีหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของโลก นายคงไม่เข้าใจหรอก”

บรูซ แบนเนอร์ รีบแทรก

“ทั้งคู่นั่นแหละ หยุดกัดกันสักทีได้มั้ย? ตอนนี้พวกเรารู้ที่อยู่ของอินฟินิตี้สโตนสี่เม็ดแล้ว อาจจะหาสองเม็ดที่เหลือให้เจอก่อนธานอสก็ได้นะ”

“ถ้าเรารวบรวมได้ครบหกเม็ด จะไม่มีอะไรต้องกลัวธานอสอีกต่อไปแล้ว”

“หรือเราจะเตรียมทีมล่วงหน้าไว้ก็ได้”

โทนี่กอดอก

“แต่มันยังมีปัญหาใหญ่อยู่นะ”

บรูซขมวดคิ้ว

“ปัญหาอะไร?”

โทนี่อธิบายว่า

“ปัญหาเรื่องการเดินทางในอวกาศ แล้วก็ปัญหาเรื่องข่าวกรอง”

“นายคิดว่า เทคโนโลยีของโลกจะหาอินฟินิตี้สโตนอีกสองเม็ดที่เหลือ ทั่วจักรวาลได้รึไง?”

“แล้วก็… ฉันผิดใจกับสตีฟไปแล้ว”

บรูซเบิกตา

“อะไรนะ?”

โทนี่พูดต่อ

“นายรู้มั้ยว่าเขาหายตัวไปนานแค่ไหนแล้ว?”

“เขาออกจากอเวนเจอร์สไปแล้ว เราก็แยกทางกันโดยสมบูรณ์”

สีหน้าของบรูซ แบนเนอร์เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“โทนี่ ฟังฉันนะ ธานอสกำลังมา นี่ไม่ใช่เวลาจะมางอนใส่กันแล้ว”

โทนี่ถอนหายใจ เดินถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะหยิบมือถือแบบเก่าออกมาจากกระเป๋า

มันคือโทรศัพท์ที่สตีฟ โรเจอร์สเคยส่งมาให้เขา แม้จะทะเลาะกัน แต่โทนี่ก็ยังเก็บมันไว้ตลอด

เขากำลังจะกดโทรออก แต่จู่ๆ ก็เหมือนรู้สึกบางอย่าง เขามองไปรอบๆ ก่อนจะชี้ไปที่สเตรนจ์

“ด็อกเตอร์… ทรงผมนายเนี่ย ตั้งใจทำเหรอ?”

สเตรนจ์สัมผัสลมที่พัดผ่านเส้นผมแล้วตอบว่า

“ยังไม่ชินเท่าไหร่”

เมื่อรู้สึกลมแรงผิดปกติ และเห็นผู้คนแตกตื่นนอกประตู โทนี่ก็รีบเปิดประตูแล้วออกไปข้างนอก

บนถนน มีพลเรือนมากมายกำลังวิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างโกลาหล

โทนี่รีบช่วยหญิงคนหนึ่งที่ล้มอยู่ให้ลุกขึ้น แล้วตะโกนเรียกคนด้านหลัง

“ใครก็ได้ ช่วยหน่อย! หว่อง! ด็อกเตอร์!”

บรูซ แบนเนอร์ตอบกลับทันที

“มาแล้ว!”

โทนี่ใส่แว่นแล้วถาม

“J.A.R.V.I.S. เกิดอะไรขึ้น?”

เสียงของ J.A.R.V.I.S. ตอบกลับ

“ตอนนี้ยังไม่ชัดเจนครับ กำลังตรวจสอบอยู่”

โทนี่เริ่มสงสัยว่าอาจเป็นกองทัพของธานอส เลยหันไปถามสเตรนจ์

“พวกมันยังคิดว่ามณีเวลาอยู่กับนายรึเปล่า?”

สเตรนจ์ยกมือขึ้นสร้างโล่เวท

“บอกยาก ไม่มีใครรู้ความจริงเรื่องนี้เลย”

เมื่อพวกเขาเลี้ยวหัวมุมไป ก็เห็นยานทรงกลมขนาดยักษ์ลอยอยู่กลางเมือง ลมแรงทั่วเมืองเกิดจากเครื่องยนต์ของยานที่ทำงานด้วยความเร็วสูง

…

ในขณะเดียวกัน –

บนรถโรงเรียน –

ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ร่างกายรู้สึกตื่นตัวสุดขีด เขาสะดุ้งตื่นจากอาการง่วงงุนแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นยานขนาดยักษ์ลำหนึ่งลอยอยู่

ปีเตอร์หันไปมองเพื่อนร่วมชั้น แล้วแตะไหล่เน็ด

“เน็ด ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจหน่อย”

เน็ดบ่น

“มาอีกละนะ…”

แล้วเขาก็ตะโกนลั่น

“ทุกคน วิ่ง! ยานประหลาดมาแล้ว! พวกเราตายแน่!”

พูดจบ เน็ดก็วิ่งไปทางด้านหลังรถ ส่วนคนอื่นก็วิ่งตามกันจ้าละหวั่น

ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ดึงเครื่องยิงใยออกมาติดข้อมือ เปิดหน้าต่างฉุกเฉินแล้วกระโดดออกจากรถ

เขาสวมหน้ากาก แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังยานลำนั้นทันที

……….