บทที่ 107 : สามเจตจำนงยุทธ์ขั้นสมบูรณ์!

บทที่ 107 : สามเจตจำนงยุทธ์ขั้นสมบูรณ์!

ในขณะเดียวกัน บนอัฒจันทร์ฝั่งประธานกลับเกิดความโกลาหลขึ้นราวกับน้ำเดือดพล่านในกระทะ!

"เมื่อครู่นี้มัน...วิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงงั้นรึ?!"

จางเฉิงเย่ผุดลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าของเขาฉายชัดถึงความตกตะลึงจนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง!

ไม่เพียงแค่นั้น บรรดาผู้บริหารระดับสูงของมณฑลที่นั่งอยู่เคียงข้างต่างก็พากันลุกพรวดขึ้นมาด้วยความแตกตื่นไม่แพ้กัน

สายตาทุกคู่เบิกกว้างและจับจ้องไปยังร่างที่ยืนหยัดอยู่บนลานประลองเขม็ง ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆอย่างไรอย่างนั้น!

"มะ...ไม่มีทางเป็นไปได้น่า?!"

"นั่นมันวิชายุทธ์ระดับปฐพีขั้นสูงเชียวนะ! วิชาระดับนั้นน่ะ แม้แต่จอมยุทธ์ระดับเก้ายังเอามาใช้ได้สบายๆเลย

“เเล้วต่อให้มีพรสวรรค์ในการหยั่งรู้สูงส่งทะลียมฟ้าแค่ไหน...ก็ไม่มีทางที่จะฝึกสำเร็จได้ตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่แค่ระดับสองหรอกจริงไหม?!”

"บ้าเอ๊ย! นี่มันพรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาดชัดๆ?!"

"นี่เธอ...เป็นอัจฉริยะด้านวิถียุทธ์ด้วยอย่างนั้นหรือ?"

ทางด้านของฉีฉงซานเองก็เบิกตาค้างจนลูกตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

แม้ว่าเขาจะเตรียมใจรับมือเอาไว้ก่อนแล้วว่ากู่เยว่ซีจะต้องมีไม้เด็ดมาทำให้เขาประหลาดใจ แต่เขาก็คาดไม่ถึงเลยจริงๆว่า...เรื่องประหลาดใจที่ว่านี้ มันจะยิ่งใหญ่มหาศาลถึงขั้นนี้!

มิน่าล่ะ...เธอถึงได้ใจกล้าถึงขนาดไม่ยอมเรียกเจ้ายุงตัวนั้นออกมาช่วย!

ที่แท้...พลังฝีมือและพื้นฐานวิถียุทธ์ของตัวเธอเอง ก็แข็งแกร่งและร้ายกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!

...

ตัดภาพมาบนลานประลอง

หลัวเฉิงจ้องมองกู่เยว่ซีเขม็ง

ความดูแคลนและหยิ่งยโสบนใบหน้ามลายหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยความเคร่งเครียดจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้แล้วว่า ผู้หญิงตรงหน้านี้ไม่ใช่พวกใช้เส้นสายที่สมองมีปัญหาอะไรทั้งนั้น!

แต่เธอ...คือสัตว์ประหลาดของแท้ต่างหาก!

"ฉันขอถอนคำพูดเมื่อครู่นี้"

หลัวเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆยกดาบยาวในมือขึ้น กลิ่นอายพลังอันแหลมคมดุดันพุ่งทะยานจากร่างของเขาขึ้นสู่สรวงสวรรค์!

"เธอ...มีค่าพอให้ฉันทุ่มสุดกำลัง!"

วิงงง—!

ดาบยาวในมือเขาส่งเสียงกังวานแผ่วเบา…เจตจำนงแห่งดาบสายหนึ่งที่แทบจะมองไม่เห็นเริ่มก่อตัวขึ้นบนคมดาบ!

"เจตจำนงแห่งดาบ! เขาใช้เจตจำนงแห่งดาบแล้ว!"

"คราวนี้คงรู้ผลแพ้ชนะกันเสียทีสินะ?"

ผู้ชมทุกคนที่จับจ้องลานประลองแห่งนี้ต่างลุ้นระทึกจนหัวใจแทบจะกระดอนหลุดออกจากคอหอย!

ในสายตาของพวกเขา แม้ดรรชนีของกู่เยว่ซีเมื่อครู่จะน่าตื่นตาตื่นใจเพียงใด แต่การใช้วิชายุทธ์ช่วยเพิ่มพลังรบนั้น เทียบไม่ได้เลยกับ 'เจตจำนงยุทธ์'!

ต่อให้ฝึกวิชายุทธ์ระดับสูงแค่ไหน ก็ยังถูกจำกัดด้วยระดับลมปราณและสายเลือดอยู่ดี!

วิชายุทธ์ระดับปฐพีเดิมทีก็ถูกคิดค้นมาเพื่อจอมยุทธ์ระดับสูง วิชาระดับปฐพีขั้นสูงก็มีเพียงจอมยุทธ์ระดับเก้าเท่านั้นที่จะดึงพลังที่แท้จริงออกมาได้!

ทว่าเจตจำนงยุทธ์นั้นช่วยเพิ่มพลังรบได้แบบเนื้อๆเน้นๆโดยไร้ซึ่งข้อจำกัดใดๆทั้งสิ้น!

ทันทีที่หลัวเฉิงเรียกใช้เค้าโครงเจตจำนงแห่งดาบ พลังฝีมือของเขาย่อมยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด เกรงว่าคราวนี้เธอคงไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป!

"สับ!"

หลัวเฉิงตวาดก้อง ร่างทั้งร่างราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบยาวในมือ กลายเป็นประกายแสงพุ่งทะยานฟาดฟันลงมาที่กลางกระหม่อมของกู่เยว่ซี!

ดาบนี้...รวบรวมพลังจิตวิญญาณและปราณทั้งหมดของเขาเอาไว้!

คมดาบยังมาไม่ถึง ทว่าเจตจำนงแห่งดาบอันคมกริบก็กรีดเฉือนพื้นลานประลองจนเกิดรอยร้าวละเอียดเล็กนับไม่ถ้วน!

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ ราวกับมองเห็นภาพกู่เยว่ซีถูกดาบนี้ฟันจนกระเด็นลอยละลิ่วไปแล้ว!

ทว่า...เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดาบที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินนี้

ใบหน้าของกู่เยว่ซียังคงเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นดั่งบ่อน้ำลึก เธอเพียงแค่ยกนิ้วเรียวยาวขึ้นมาอีกครั้ง

"ท่านี้อีกแล้วรึ?"

ทุกคนต่างชะงักงัน หรือว่าเธอจะใช้เป็นแค่ท่านี้ท่าเดียว?

ท่านี้แม้จะแข็งแกร่ง แต่เมื่อต้องรับมือกับหลัวเฉิงที่ผสานเจตจำนงแห่งดาบเข้าไป เกรงว่าคงจะเอาไม่อยู่แล้วกระมัง?

แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ปลายนิ้วของกู่เยว่ซีจะจิ้มลงมานั้นเอง...สีหน้าของหลัวเฉิงที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาดั่งอสนีบาต พลันแข็งค้างไปในฉับพลัน!

วินาทีต่อมา ความตื่นตระหนกและหวาดกลัวขั้นสุดก็ถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ กลืนกินร่างของเขาไปจนหมดสิ้น!

นั่นก็เพราะว่า!

บนนิ้วที่ดูเรียวบางอ่อนแอนั้น เขาสัมผัสได้ถึง...เจตจำนงยุทธ์อันน่าสะพรึงกลัวที่ทำเอาวิญญาณของเขาถึงกับสั่นสะท้าน!

และมันไม่ใช่แค่เจตจำนงเดียว!

แต่มันคือ...หลายสายผสมกัน!

มีทั้งเจตจำนงแห่งดาบที่ดุดันราวกับดาบหลุดจากฝัก!

มีทั้งเจตจำนงแห่งหอกที่ทะลวงฟันอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด!

หนำซ้ำ...ยังมีเจตจำนงแห่งธาตุทองทที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานและคมกริบไร้ที่เปรียบ!

และสิ่งที่ทำให้เขาสิ้นหวังที่สุดก็คือ!

เจตจำนงเหล่านี้ ไม่มีอันไหนเลยที่เป็นเพียงแค่ 'เค้าโครง'!

ทุกสายล้วนอยู่ในขั้น...แตกฉาน!

หรือกระทั่ง...ขั้นสมบูรณ์แบบ!!

ในตัวคนๆเดียว จะมีเจตจำนงยุทธ์มากมายขนาดนี้พร้อมกันได้อย่างไร แถมทุกสายยังอยู่ในระดับแตกฉานขึ้นไปทั้งนั้น?!

นี่มัน...บ้าอะไรกันวะเนี่ย?!

สมองของหลัวเฉิงขาวโพลนหยุดทำงานไปในชั่วขณะนั้น

เค้าโครงเจตจำนงแห่งดาบที่เขาภาคภูมิใจนักหนา เมื่อมาอยู่ต่อหน้าเจตจำนงยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แบบอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ ก็เป็นดั่งดาบไม้ในมือเด็กทารกที่ต้องปะทะกับยอดศาสตราวุธในมือขุนศึกเจนสมรภูมิ!

มันคนละมิติกันอย่างสิ้นเชิง!

เขาถึงกับเกิดภาพหลอนไปว่า สิ่งที่ตนกำลังเผชิญหน้าอยู่นี้ ไม่ใช่เด็กสาววัยสิบแปดปีเลยสักนิด

ทว่าคือตัวตนระดับไร้เทียมทานที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน ผู้ซึ่งฝึกฝนวิถีดาบ วิถีหอก หรือแม้แต่วิถีธาตุทองในฟ้าดินจนถึงขีดสุด!

ตัวเขา...กำลังสู้กับตัวตนระดับไหนกันแน่?

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความมุ่งมั่นและควากล้าหาญในการต่อสู้ทั่วร่างก็ถูกบดขยี้จนแหลกลาญในพริบตา!

ติ๊ง!

พลังดรรชนีของกู่เยว่ซีจิ้มลงบนสันดาบยาวของเขาอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

ไม่มีเสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาท มีเพียงเสียงใสกระจ่างราวกับลูกปัดหยกหล่นกระทบจาน

เพล้ง—!

ดาบยาวระดับลึกลับขั้นต่ำในมือของหลัวเฉิงเริ่มมีรอยร้าวลุกลามราวกับใยแมงมุมจากจุดที่ถูกจิ้ม ก่อนจะแตกละเอียดกลายเป็นเศษโลหะปลิวว่อนไปทั่วฟ้า!

ส่วนร่างของหลัวเฉิงก็ลอยกระเด็นกลับหลังราวกับว่าวสายป่านขาด ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงตรงริมขอบลานประลองที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร ก่อนจะกระอักเลือดคำโตออกมา

เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดด้วยซ้ำ

ทำได้เพียงเหม่อมองเพดานด้วยสายตาเลื่อนลอย ริมฝีปากพึมพำอย่างคนเสียสติ

"สะ...สัตว์ประหลาด..."

"..."

ทุกคนที่จับจ้องลานประลองหมายเลข 166 ในยามนี้ ราวกับถูกมนต์สะกดให้หยุดนิ่ง ร่างแข็งทื่อกลายเป็นหินไปตามๆกัน!

…..

ในฝูงชนของโรงเรียนมัธยมตูนานที่หนึ่ง

หวังเทาอ้าปากค้าง สีหน้าดูไม่ได้สุดๆราวกับเพิ่งกลืนแมลงวันเข้าไป

พวกนักเรียนที่อยู่ข้างๆเขาก็พากันอึ้งกิมกี่ไปหมด

พวกเขาอยู่ไกลเกินไป จึงสัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของเจตจำนงยุทธ์ขั้นสมบูรณ์แบบทั้งสามสายที่หลอมรวมกัน

พวกเขาเพียงแค่มองเห็นผ่านหน้าจอว่า...

หลัวเฉิงผู้หยิ่งผยอง หลัวเฉิงผู้ใช้เพลงดาบสะท้านฟ้าคนนั้น กลับถูก...ดรรชนีเดียวซัดจนร่วงไปแบบนี้เนี่ยนะ?

กระทั่งดาบก็ยังแหลกละเอียด?

แล้วแบบนี้...ไอ้บ้าที่ไหนมันกล้าบอกว่าเธออยู่แค่ระดับหนึ่งขั้นกลางวะ?!

"นะ...นี่...น่านี่มันคนใช้เส้นสายบ้าอะไรกัน?!"

ใครบางคนโพล่งออกมาด้วยความตกตะลึง

ทุกคนสะดุ้งตื่นจากภวังค์ และตระหนักได้ในทันทีว่าพวกเขาคงจะเข้าใจผิดมาตั้งแต่แรกแล้ว

ใครที่ไหนมันจะใช้เส้นสายได้น่ากลัวขนาดนี้วะ?!

ไอ้กระทู้ในบอร์ดนั่น...มันข่าวลือมั่วซั่วชัดๆ!!

หวังเทาหน้าซีดเผือด

นี่…หรือว่าเรื่องที่พี่สาวของเขาเล่าให้ฟัง มันเป็นแค่จินตนาการมโนไปเองอย่างนั้นหรือ?!

...

ทางด้านอัฒจันทร์ของห้องเรียนมังกรซ่อน ยิ่งเกิดคลื่นพายุลูกใหญ่ตลบอบอวล!

"เชี่ยเอ๊ย?! ร่วงในวิเดียวเนี่ยนะ?!"

ฮั่วหมิงเซียนกระโดดเด้งจากเก้าอี้ สีหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ

"นะ...เธอทำได้ยังไงกัน?!"

เซียวหรานและฉู่อี่หราน รวมถึงคนอื่นๆต่างก็ลุกพรวดขึ้นมาเช่นกัน

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่เข้าใจ

พวกเขามองออกว่าดาบของหลัวเฉิงเมื่อครู่นี้ เป็นการรีดเร้นพลังที่เหนือระดับกว่าปกติอย่างแน่นอน อานุภาพของมันมากพอที่จะคุกคามจอมยุทธ์ระดับสองขั้นปลายได้เลย!

แต่ผลลัพธ์ล่ะ?

มันกลับถูกดรรชนีเดียวของกู่เยว่ซี ทำลายทิ้งทั้งคนทั้งดาบจนย่อยยับ!

นี่...ความห่างชั้นของพลังมันจะมากเกินไปแล้วนะ?!

……….