บทที่ 101 : เปิดม่านการสอบประเมินผลร่วม

บทที่ 101 : เปิดม่านการสอบประเมินผลร่วม

ทว่าตอนนี้ จักรพรรดิอสนีกลับฉีกกระชากข้ออ้างบังหน้าของเขาออกอย่างไม่ไว้หน้าสักนิด…ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอันโหดร้าย

นี่ก็ผ่านไปสองวันแล้ว กู่เยว่ซีกับเจ้ายุงนั่นยังไม่ออกมาอีก

หรือว่า…หรือว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นอย่างที่จักรพรรดิอสนีพูดจริงๆ?

จางเฉิงเยี่ยและคนอื่นๆที่อยู่รอบข้าง ต่างก็หน้าซีดเผือดราวกับคนตาย

ถ้ากู่เยว่ซีมาตายที่เมืองตูหนานจริงๆล่ะก็ พวกเขาทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครรอดพ้นความผิดไปได้สักคนแน่!

เมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยไร้สติของฉีฉงซาน ประกายความดูแคลนก็พาดผ่านนัยน์ตาของจักรพรรดิอสนี

เพื่อรักษาตำแหน่งหน้าที่การงานของตัวเอง ถึงกับยอมทำทุกวิถีทางเลยสินะ!

คนพรรค์นี้น่ะหรือ…ที่คู่ควรจะเป็นถึงยอดฝีมือระดับราชา?

"แม่หนูนั่นเข้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่?" จักรพรรดิอสนีเอ่ยถามเสียงเย็น

"สะ…สองวันก่อน..."

"ถ้าอย่างนั้นก็คงตายไปแล้วล่ะ" จักรพรรดิอสนีหน้าตึง ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแทบจะในทันที

ในมุมมองของเขา อัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่ระดับไม่ถึงระดับสาม ต่อให้จะมีพรสวรรค์ล้นฟ้าแค่ไหน ก็ไม่มีทางเอาชีวิตรอดท่ามกลางฝูงแมลงนับร้อยล้านตัวได้ถึงสองวันเต็มๆหรอก

สิ้นคำกล่าวนั้น

บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณก็พลันถูกปกคลุมไปด้วยความสิ้นหวังและความเงียบสงัดดั่งป่าช้าในพริบตา

วูบ--!!

ทว่าในตอนนั้นเอง

รอยแยกมิติที่เงียบสงบมาตลอดสองวัน จู่ๆก็เกิดระลอกคลื่นสั่นไหวขึ้นมา

ตามมาด้วยร่างบอบบางอันเย็นชาของหญิงสาว ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างช้าๆ

เด็กสาวยังคงสวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนหรือฝุ่นละอองใดๆสีหน้าของเธอเรียบเฉย ราวกับว่าแค่ไปเดินเล่นแถวชานเมืองมาเท่านั้น

บนไหล่ของเธอ มียุงสีเลือดหน้าตาดุร้ายเกาะอยู่อย่างเกียจคร้าน ท่าทางเหมือนยังอิ่มเอมไม่สุด

หนึ่งคนหนึ่งยุงกลับออกมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน!

"ตุ้บ!"

ซากแมลงขนาดยักษ์สีดำทะมึนที่ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง ถูกกู่เยว่ซีโยนออกมาจากแหวนมิติอย่างลวกๆกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

เธอไม่ได้สนใจสีหน้าตกตะลึงราวกับเห็นผีของคนอื่นๆเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"พญาแมลงจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ"

"ส่วนแมลงกลืนวิญญาณในดินแดนลับ ก็ถูกกวาดล้างไปเกือบหมดแล้ว ขอแค่จัดการพวกที่อยู่ข้างนอกนี่ให้หมด ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะค่ะ"

"..."

ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบ

ทุกคนต่างเบิกตากว้างจ้องมองซากพญาแมลงขนาดยักษ์สลับกับกู่เยว่ซีที่มีท่าทีสบายๆและเจ้ายุงที่เกาะอยู่บนไหล่ของเธอ

ตอนนี้…ทุกคนต่างก็อยู่ในอาการงุนงงเป็นไก่ตาแตก

แม้แต่ใบหน้าของจักรพรรดิอสนีก็ยังเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

เขาจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เธอ…รอดชีวิตกลับมาแบบสวยๆอย่างนี้เลยเหรอ?

นี่ท่านจักรพรรดิผู้นี้ โดนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้แล้วใช่ไหม?

เดี๋ยวสิ แล้วเธอทำได้ยังไงกัน?

พึ่งแค่เจ้ายุงตัวนั้นน่ะนะ?!

จักรพรรดิอสนีจ้องมองลึกเข้าไปที่ฉู่เซิงซึ่งเกาะอยู่บนไหล่ของกู่เยว่ซี

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังโลหิตอันมหาศาลภายในตัวของเจ้ายุง หัวใจของเขาก็เต้นระรัวขึ้นมาทันที

ความแข็งแกร่งของพลังโลหิตระดับนี้…ระดับสามขั้นปลายงั้นเรอะ?!

นายหญิงอายุแค่สิบแปด ยังไม่เข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ แต่อสูรพันธสัญญากลับอยู่ระดับสามขั้นปลายแล้วเนี่ยนะ?

ความเร็วในการเติบโตของยุงตัวนี้มันจะน่ากลัวเกินไปแล้วไหม?

เจ้านี่มัน...อนาคตไร้ขีดจำกัดชัดๆ!

จักรพรรดิอสนีมีลางสังหรณ์ว่าอีกไม่นาน หนึ่งคนหนึ่งยุงคู่นี้ อาจจะมีคุณสมบัติพอที่จะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาได้เลยทีเดียว!

"ดี! ดี! ดีมาก!"

คนที่ตั้งสติได้เป็นคนแรกก็คือฉีฉงซาน!

เขามองดูซากพญาแมลงตัวนั้น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น

ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวเมื่อวินาทีก่อน ถูกแทนที่ด้วยความปีติยินดีอย่างหาที่สุดไม่ได้ในพริบตา!

พนันชนะแล้ว! ฉันพนันชนะแล้วโว้ย!

"ท่านผู้ว่าฉีคะ การสอบประเมินผลร่วมใกล้จะเริ่มแล้วใช่ไหมคะ? รบกวนช่วยพาพวกเราไปส่งให้เร็วที่สุดทีเถอะค่ะ"

กู่เยว่ซีเหลือบมองเวลา ก่อนจะหันไปส่งสายตาประหลาดใจให้จักรพรรดิอสนีแวบหนึ่ง แล้วจึงหันมาพูดกับฉีฉงซาน

จักรพรรดิอสนีขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกแปลกๆกับสายตาของเด็กสาว

เมื่อครู่…ทำไมมองเหมือนคนรู้จักกันเลยล่ะ?

คิดไปเองมั้ง? เธอจะไปรู้จักฉันได้ยังไง?

จักรพรรดิอสนีส่ายหน้าสลัดความคิดทิ้งไป หันไปสั่งการฉีฉงซานทันที

"นายพาเธอไปเถอะ ทางนี้ฉันจัดการเอง"

"ได้! ได้เลยครับ!"

ฉีฉงซานพยักหน้ารัวๆ

ตอนนี้เขาแทบอยากจะอัญเชิญกู่เยว่ซีขึ้นหิ้งบูชาเป็นบรรพบุรุษอยู่แล้ว

การไปส่งเธอเข้าสอบด้วยตัวเอง มันก็แค่เรื่องขี้ปะติ๋วเท่านั้นแหละ!

กู่เยว่ซีอดไม่ได้ที่จะปรายตามองจักรพรรดิอสนีด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง

ไม่นึกเลยว่า 'เสี่ยวเล่ยจื่อ' ที่เคยคุกเข่าอ้อนวอนเรียกเธอว่าท่านย่าในชาติก่อน พอมาชาตินี้จะเก๊กขรึมได้เนียนขนาดนี้?

...

ณ สนามกีฬาใจกลางมณฑลซุ่ยหมิง

สนามกีฬาขนาดยักษ์ที่สามารถจุคนได้ถึงหนึ่งแสนคน บัดนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่ว่าง

นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามนับหมื่นคนจากทั่วทั้งมณฑล ต่างมารวมตัวกันที่นี่

การสอบประเมินผลร่วมในปีนี้ มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการแข่งขันครั้งใหญ่

สามวันแรก จะเป็นการแข่งขันรอบ 'คัดเลือก' ภายในมณฑลซุ่ยหมิง

ผู้เข้าสอบที่ทำคะแนนรวมติดสามพันอันดับแรกในการแข่งรอบคัดเลือกเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ผ่านเข้ารอบต่อไป เพื่อเป็นตัวแทนของมณฑลซุ่ยหมิง ไปประชันฝีมือกับเหล่ายอดอัจฉริยะจากมณฑลชางหลานและมณฑลเทียนหั่ว

นั่นแหละถึงจะเป็น 'การสอบประเมินผลร่วมสามมณฑล' ของจริง

และในเวลานี้ บริเวณที่นั่งของโรงเรียนมัธยมตูหนานที่หนึ่งภายในสนามกีฬา

กลุ่มนักเรียนที่รวมตัวกันประท้วงเรื่อง 'กู่เยว่ซี' ต่างก็จับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส

"นี่ พวกนายคิดว่าคนที่ชื่อกู่เยว่ซีนั่น วันนี้จะมาไหม?"

"ต้องมาสิ! โรงเรียนออกประกาศขนาดนั้นแล้ว…ถ้าเธอไม่มา ผู้บริหารโรงเรียนก็หน้าแตกน่ะสิ?"

"หึ! ตามกฎกติกาของปีนี้ ด้วยฝีมือแค่นั้นของยัยนั่น เกรงว่าจะไม่ผ่านเข้ารอบประเมินผลสามมณฑลของจริงด้วยซ้ำ!"

พอมีคนพูดขึ้นมาแบบนี้ ก็มีเสียงสนับสนุนดังขึ้นมาทันที

"นั่นสิ! ต้องติดสามพันอันดับแรกของมณฑลถึงจะได้เข้าสอบรอบจริง นักเรียนโรงเรียนตูหนานที่หนึ่งของพวกเรามีตั้งพันกว่าคน ต้องได้โควตากันทุกคนแน่นอน…หึๆยกเว้นยัยนั่นล่ะนะ!"

"ฮ่าๆๆ! แค่ระดับหนึ่งขั้นกลาง แถมอสูรพันธสัญญายังเป็นแค่ยุงลายอีก จะเอาอะไรไปติดสามพันอันดับแรก? เธอเตรียมรอขายหน้าได้เลย!"

"ฉันว่านะ ไม่ต้องรอถึงรอบสามมณฑลหรอก…แค่รอบคัดเลือก ยัยนั่นก็คงโดนอัดยับแล้วล่ะ!"

"ใช่แล้ว! ขอแค่ให้ฉันจับคู่เจอยัยนั่นเถอะ ฉันจะทำให้ยัยนั่นรู้ซึ้งเองว่า การไม่มีฝีมือ เอาแต่พึ่งพาเส้นสาย มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก!"

ทุกคนต่างมีสีหน้าโกรธแค้นและฮึกเหิม ราวกับพร้อมที่จะเป็นตัวแทนแห่งความยุติธรรมลงทัณฑ์คนผิดแล้ว

ทว่า ก็มีบางคนที่แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกัน

เด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเสียงเบา

"พูดน่ะมันก็ง่าย…แต่ถ้าเกิดเบื้องหลังของยัยนั่นมันยิ่งใหญ่มากจริงๆล่ะ? ถ้าพวกเราไปสั่งสอนยัยนั่นหนักมือเกินไป จะไม่โดนแก้แค้นเอาเหรอ?"

"กลัวบ้าอะไรเล่า!" เด็กหนุ่มร่างบึกบึนที่อารมณ์ร้อนตะคอกกลับทันที

"คนเยอะขนาดนี้ กฎหมายเอาผิดไม่ไหวหรอก! พวกเรามีตั้งกี่คน ยัยนั่นมีปัญญาจัดการพวกเราหมดเหรอ?"

"ถ้ายัยนั่นกล้าทำแบบนั้นจริงๆมันก็ยิ่งตอกย้ำว่ายัยนั่นใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงคนอื่นน่ะสิ! ถึงตอนนั้น กระแสสังคมก็จะยิ่งเข้าข้างพวกเรา!"

เสียงเห็นด้วยดังระงมขึ้นรอบด้านทันที

เมื่อเห็นดังนั้น เด็กหนุ่มร่างบึกบึนก็ยิ่งเลือดเดือด ก้าวออกมายืนข้างหน้าแล้วประกาศกร้าว

"ทุกคนพูดถูก! พวกเราไม่ต้องกลัว!"

"ที่พวกเราทำแบบนี้ ไม่ได้ตั้งใจจะรังแกใคร พวกเราก็แค่อยากได้ความยุติธรรม!

“พวกเราต้องการให้พวกผู้ดีตีนแดงที่ชอบทำตัวอยู่เหนือคนอื่น ได้เห็นความโกรธเกรี้ยวของคนธรรมดาอย่างพวกเรา!”

"พวกเราจะทำให้พวกมันรู้ว่า อภิสิทธิ์ชน ไม่มีสิทธิ์อยู่เหนือกฎเกณฑ์! อย่างน้อย…วันหลังถ้าพวกมันคิดจะทำเรื่องแบบนี้อีก ก็จะได้หัดชั่งน้ำหนักดูบ้าง!"

คำพูดเหล่านั้นช่างปลุกเร้าอารมณ์และหนักแน่นทรงพลัง

เหล่านักเรียนที่รายล้อมอยู่พอได้ยินเข้า ก็เหมือนถูกฉีดสารกระตุ้น พากันโห่ร้องสนับสนุนกันยกใหญ่

ทว่าในตอนนั้นเอง...

ครืน--!

เหนือสนามกีฬา จู่ๆก็เกิดเสียงโซนิคบูมดังสนั่นหวั่นไหว!

ทุกคนสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ

ลำแสงสายหนึ่งพุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้าด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ก่อนจะหยุดร่อนลงอย่างนุ่มนวลกลางอากาศ เหนือบริเวณที่นั่งของโรงเรียนตูหนานที่หนึ่งพอดี

เมื่อแสงสว่างจางลง ก็เผยให้เห็นร่างสองร่างปรากฏขึ้น

ผู้ที่ยืนอยู่ด้านหน้า คือชายวัยกลางคนในชุดจงซาน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยบารมีน่าเกรงขาม

ส่วนข้างกายเขา คือเด็กสาวแสนสวยในชุดกระโปรงสีขาว ท่าทีเย็นชาเเละเยือกเย็น

"นะ…นั่นมัน…ท่านผู้ว่าไม่ใช่เหรอ?!"

มีคนจำหน้าฉีฉงซานได้ ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา!

ในชั่วพริบตานั้น ทั่วทั้งบริเวณที่นั่งของโรงเรียนตูหนานที่หนึ่ง ก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ทุกคนเบิกตาค้าง สมองขาวโพลนไปหมด

ผู้ว่า…มาส่งนักเรียนเข้าสอบด้วยตัวเองเนี่ยนะ?

นี่มันระดับอภิสิทธิ์ชนขั้นไหนกันวะเนี่ย?!

"เชี่ย!" เด็กหนุ่มร่างบึกบึนอ้าปากค้าง

"แบบนี้แม่ง…ยังจะกล้าบอกว่าไม่ใช่เด็กเส้นอีกเรอะ?!"

….........