บทที่ 99 : เข้าสู่ดินแดนลับ!

บทที่ 99 : เข้าสู่ดินแดนลับ!

หนึ่งคนหนึ่งยุงถึงกับพูดไม่ออก

ช่างเป็นคนเก่งเสียจริง…ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านี้ ไวยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือเสียอีก!

หางตาของกู่เยว่ซีกระตุกเล็กน้อย ชาติก่อนเธอเคยเห็นยอดฝีมือระดับราชามาไม่ต่ำกว่าแปดสิบหรือร้อยคน

แต่คนหน้าหนาอย่างฉีฉงซาน…ก็เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกนี่แหละ

แต่เธอก็ขี้เกียจจะไปถือสาหาความอะไร ในเมื่อเขาจัดการให้ได้ มันก็คุยกันง่าย

"ในเมื่อท่านผู้ว่าฉีมีความจริงใจถึงขนาดนี้ งั้นก็ตกลงตามนี้ก็แล้วกันค่ะ…รอให้พวกเราสอบประเมินผลร่วมเสร็จเมื่อไหร่ ฉันค่อยไปจัดการกับพญาแมลงตัวนั้นให้"

เธอแอบคิดในใจว่าการสอบก็ใช้เวลาแค่ไม่กี่วัน ไม่เห็นต้องรีบร้อนอะไร

เเต่พอฉีฉงซานได้ยินแบบนั้น ใบหน้าก็บิดเบี้ยวกลายเป็นมะระขี้นก ร้อนรนกระวนกระวายขึ้นมาทันที

"อย่าเลยนะ แม่ทูนหัวของฉัน!"

"กว่าการสอบจะเริ่มก็ตั้งอีกสองวันนะ! แถมตัวการสอบเองก็กินเวลาไปตั้งเจ็ดวันเต็มๆ! ไปๆกลับๆนี่มันล่อไปเก้าวันเลยนะ!

“นี่…แบบนี้มันนานเกินไปแล้ว!”

ตอนนี้เขาแทบจะรอไม่ไหวแม้แต่นาทีเดียว หรือวินาทีเดียว

เส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของเมืองตูหนานกำลังถูกไอ้พวกแมลงบ้าพวกนั้นกัดกินอยู่ทุกขณะจิต สิ่งที่ร่วงหล่นหายไปไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณ แต่มันคือชีวิตทางการเมืองและหมวกตำแหน่งของเขาต่างหาก!

เขารีบถูมือไปมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แทบจะเรียกได้ว่าอ้อนวอน

"เอาแบบนี้ดีไหม…วันนี้เลย? พวกเราไปกันวันนี้เลยเป็นไง?"

กู่เยว่ซีได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

วันนี้เลยเหรอ?

เธอลังเลก่อนจะถามกลับว่า

"แต่ว่า ถ้าเกิดเข้าไปเสียเวลาในดินแดนลับนานเกินไป จนพลาดการสอบขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ?"

เธอไม่อยากทิ้งรางวัลจากการสอบครั้งนี้ไปหรอกนะ

พอฉีฉงซานฟังแล้วเห็นว่ามีหวัง เขาก็รีบตบหน้าอกเสื้อจงซานของตัวเองดังปุบปับ รับประกันอย่างแข็งขันทันที

"ไม่มีทางเด็ดขาด!"

"เธอวางใจได้เลย! อย่าว่าแต่ช้าไปไม่กี่วันเลย ต่อให้เธอไปสายสักสามถึงห้าวัน ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

"เเละเมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะไปส่งเธอที่สนามสอบด้วยตัวเองเลย! อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครมันจะกล้าขวาง? ใครมันจะกล้าปริปากห้ามแม้แต่ครึ่งคำ?!"

กู่เยว่ซีลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย

มีผู้ว่ามาเปิดประตูหลังให้ด้วยตัวเอง ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการสอบจริงๆนั่นแหละ

เธอหันไปส่งกระแสจิตผ่านพันธสัญญาเลือดเพื่อถามความเห็นฉู่เซิง

"หึ่งๆ! (ฉันไม่มีปัญหา! จะไปที่ไหนฉันก็สูบเลือดได้ทั้งนั้นแหละ!)" ฉู่เซิงตอบกลับทันควัน

เขาเองก็อยากได้บัตรผ่านเกาะฮ่องกงเร็วๆเหมือนกัน พอสอบเสร็จปุ๊บก็จะได้บินไปที่นั่นได้เลย!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นและอยากรู้อยากลองของมัน กู่เยว่ซีก็รู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาอีกระลอก

เจ้ายุงเวรนี่ มันเล็งของพวกนี้ไว้จริงๆด้วยแฮะ

แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ในหัวของเธอเต็มไปด้วยทิศทางอนาคตของโลกใบนี้

แถมโอกาสที่จะช่วยยกระดับพลังจิตที่เกาะฮ่องกง เธอจำได้ขึ้นใจอยู่หลายอย่าง และมีสองอย่างที่เธอมั่นใจเลยว่า เจ้ายุงนี่ไม่มีทางใช้ได้แน่นอน

ถึงเวลานั้น มันก็ทำได้แค่มองตาปริบๆเท่านั้นแหละ

พอคิดได้แบบนี้ กู่เยว่ซีจึงพยักหน้า ถือว่าตกลงตามข้อเสนอของฉีฉงซาน

"ดี! ดีมากเลย! ฉันขอเป็นตัวแทนชาวเมืองตูหนานขอบคุณเธอมากๆ!

“ไป! พวกเราไปที่ทางเข้าดินแดนลับกันเดี๋ยวนี้เลย!”

ฉีฉงซานดีใจจนเนื้อเต้น

เขารีบพาหนึ่งคนหนึ่งยุงขึ้นรถประจำตำแหน่งที่ติดป้ายทะเบียนพิเศษของผู้ว่ามณฑล

ภายใต้การคุ้มกันของกองกำลังรักษาความปลอดภัย ขบวนรถก็แล่นทะยานออกนอกเมืองไปอย่างยิ่งใหญ่…ทิ้งเซียวหรานให้ยืนทำหน้าซับซ้อนอยู่หน้าประตูโรงเรียนเพียงลำพัง

เขามองตามขบวนรถที่แล่นจากไปอย่างเหม่อลอย ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด

เจ้ายุงตัวนี้…มันจะทำได้ทุกอย่างเกินไปแล้วมั้ง?

ล้างคำสาปสายเลือดก็ทำได้ ช่วยสัตว์อสูรทะลวงสู่ระดับราชาก็ทำได้ แถมตอนนี้ยังจะไปแก้ปัญหาภัยพิบัติแมลงที่แม้แต่รัฐบาลมณฑลยังจนปัญญาได้อีก?

ประโยชน์ใช้สอยมันจะเหนือชั้นเกินไปหน่อยแล้ว

เซียวหรานขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ

ตอนนี้เจ้ายุงตัวนี้ได้รับความสำคัญจากรัฐบาลมณฑล หรือแม้กระทั่งตัวท่านผู้ว่าเองถึงขนาดนี้

ทางโรงเรียนยังจะกล้าบังคับให้กู่เยว่ซีไปเข้าร่วมการสอบประเมินผลสามมณฑลที่อันตรายสุดๆนั่น เพียงเพราะทนแรงกดดันจากกระแสสังคมนิดหน่อยจริงๆน่ะหรือ?

มันผิดตรรกะเห็นๆ!

หรือว่า…เบื้องหลังเรื่องนี้ยังมีความลับอะไรที่เขาไม่รู้อีก?

กู่เยว่ซีอยากจะเข้าร่วมเองงั้นเหรอ?

หรือว่า…ทางโรงเรียนและรัฐบาลมณฑล มีความมั่นใจในความแข็งแกร่งของเจ้ายุงตัวนั้นของเธออย่างทะลุขีดจำกัดไปแล้ว?

ยิ่งเซียวหรานคิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอกแน่ๆ...

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ขบวนรถมาจอดลงที่หน้าป่ารกร้างไร้ผู้คนแห่งหนึ่งในเขตชานเมืองตูหนาน

สถานที่แห่งนี้ถูกกองทัพปิดล้อมไว้อย่างแน่นหนา ฐานทัพทหารขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นตระหง่าน

และที่ใจกลางฐานทัพนั้นเอง รอยแยกมิติที่บิดเบี้ยวและแผ่กลิ่นอายอัปมงคลออกมาอย่างต่อเนื่อง ก็กำลังลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

"นักเรียนกู่ ที่นี่ก็คือทางเข้าดินแดนลับ…พวกเราตั้งชื่อมันว่า 'ป่ากลืนวิญญาณ'"

ฉีฉงซานชี้ไปที่รอยแยกมิตินั้น พร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"พวกเธอแค่เข้าไป หาตัวพญาแมลงกลืนวิญญาณให้พบแล้วฆ่ามันซะ ทำให้ดินแดนลับแห่งนี้ไม่สามารถผลิตแมลงกลืนวิญญาณตัวใหม่ๆออกมาได้อีก ภารกิจก็ถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว"

กู่เยว่ซีพยักหน้ารับ ก่อนจะถามด้วยความสงสัย

"แล้วไอ้พวกแมลงที่ล้นทะลักออกมาอาละวาดอยู่ข้างนอกล่ะคะ? พวกท่านกะจะจัดการยังไง?"

"เรื่องนั้นเธอวางใจได้เลย!"

ฉีฉงซานโบกมืออย่างสบายๆ

"ฉันติดต่อไปหาสหายเก่าคนนึงแล้ว! ตอนนี้เขาเป็นถึงยอดฝีมือระดับจักรพรรดิเชียวนะ!"

"รอให้ข่าวดีของพวกเธอส่งมาเมื่อไหร่ เขาจะลงมือทันที โดยใช้พลังแห่งกฎเกณฑ์ ลบแมลงกลืนวิญญาณทั้งหมดในเมืองตูหนานให้หายไปจากโลกนี้อย่างหมดจดเลยล่ะ!"

พร้อมกัน​นั้น เขาอดไม่ได้ที่จะคุยโว

"ฉันกับท่านยอดฝีมือระดับจักรพรรดิคนนั้นน่ะ เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กเลยนะ! ความสัมพันธ์ของเราสองคนน่ะ ใส่กางเกงตัวเดียวกันยังได้เลย! พอฉันเอ่ยปากปุ๊บ เขาก็ตกลงปั๊บทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเลยแหละ!"

กู่เยว่ซีฟังคำพูดของเขาแล้วก็เหลือบตาขึ้นมองอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า

"ในเมื่อท่านกับยอดฝีมือระดับจักรพรรดิท่านนั้นสนิทกันขนาดนี้ แล้วทำไมภัยพิบัติแมลงนี่มันลากยาวมาตั้งสองปี เขาถึงเพิ่งจะยอมลงมือล่ะคะ?"

"คงไม่ใช่ว่า…ท่านตามขอร้องเขามาตลอดสองปีเลยหรอกนะคะ?"

".....”

รอยยิ้มของฉีฉงซานถึงกับค้างเติ่ง

เขากระแอมไอสองสามที ใบหน้าแก่ชราเริ่มแดงซ่าน

"โธ่เอ๊ย! ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว! ไม่พูดแล้ว! พวกเธอรีบเข้าไปเถอะ! ไปไวกลับไวนะ! ฉันจะรอฟังข่าวดีอยู่ข้างนอกนี่แหละ!"

กู่เยว่ซีก็ขี้เกียจจะพูดอะไรต่อ

เธอพกฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนไหล่ ก้าวเท้าเดินเข้าไปในรอยแยกมิติที่บิดเบี้ยวนั้นทันที

หลังจากภาพหมุนคว้างอยู่ครู่หนึ่ง ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้น

ที่นี่คือป่าที่ทั้งมืดสลัวและน่าอึดอัด ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเน่าเปื่อยและความตาย

และสิ่งที่ทำให้ขนหัวลุกที่สุดก็คือ ไม่ว่าจะเป็นพื้นดิน ลำต้นของต้นไม้ หรือแม้กระทั่งบนท้องฟ้า ทุกหนทุกแห่งที่สายตามองเห็น ล้วนถูกปกคลุมไปด้วยแมลงสีดำจำนวนมหาศาลยั้วเยี้ยไปหมด

จำนวนของมัน…มากกว่าในแปลงสมุนไพรของโรงเรียนมัธยมตูหนานที่หนึ่งถึงร้อยเท่าพันเท่า!

นี่มันทะเลแมลงชัดๆ!

"หึ่งๆๆ! (เชี่ย โรคกลัวรูจะกำเริบแล้วเนี่ย!)" ฉู่เซิงสูดลมหายใจเข้าลึก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

แต่แล้วเขาก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

เป็นเพราะว่า…แมลงกลืนวิญญาณที่นี่ มีระดับความแข็งแกร่งเฉลี่ยสูงกว่าข้างนอกตั้งหนึ่งระดับ!

ระดับหนึ่งขั้นสูงสุดเดินกันให้ควั่ก ระดับสองขั้นต้นก็มีเยอะมาก!

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสัมผัสได้ถึงสัตว์อสูรระดับสองช่วงปลาย ไปจนถึงขั้นสูงสุดอีกเพียบ!

ถ้าเอาลูกสมุนทั้งแปดพันตัวของเขา มาเปลี่ยนเป็นระดับสองขั้นสูงสุดให้หมด...

พลังรบก็จะพุ่งกระฉูดขึ้นไปอีกระลอก…อัปเกรดอาวุธขนานแท้! ถือเป็นผลพลอยได้ที่คาดไม่ถึงจริงๆ!

แต่ไม่นานฉู่เซิงก็พบกับปัญหาข้อหนึ่ง

นั่นคือขอบเขตการสำรวจของ [เนตรมารปรภพ] ของเขามันอยู่แค่หนึ่งพันเมตรเท่านั้น

ในดินแดนลับที่เป็นทะเลแมลงกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตาแบบนี้ ระยะแค่หนึ่งพันเมตรมันช่างน้อยนิดน่าสงสารเหลือเกิน

แถมระยะที่เขาจะควบคุมลูกสมุนได้ ก็ขึ้นอยู่กับขอบเขตของ [เนตรมารปรภพ] ด้วย หนึ่งพันเมตรมันแคบเกินไป ลงมือไม่ถนัดเอาซะเลย

ขืนต้องค่อยๆคลำหาไปทีละนิด เมื่อไหร่จะหาพญาแมลงเจอเล่า?

ไม่ได้การ!

ต้องอัปเกรด!

ฉู่เซิงเปิดหน้าต่างระบบของตัวเองขึ้นมาอย่างไม่ลังเล

แต้มวิวัฒนาการยังมีเหลืออีกตั้งสามร้อยกว่า แถมยังมีสมุนไพรวิญญาณอีกร้อยต้นที่เซียวหรานให้มา…มากพอให้ผลาญเล่นได้รอบนึงสบายๆ!

[ติ๊ง! ใช้แต้มวิวัฒนาการ 30 แต้ม! 'เนตรมารปรภพ' เลื่อนระดับเป็น lv5! ขอบเขตการสำรวจเพิ่มเป็น 3000 เมตร!]

[ติ๊ง! ใช้แต้มวิวัฒนาการ 50 แต้ม! 'เนตรมารปรภพ' เลื่อนระดับเป็น lv6! ขอบเขตการสำรวจเพิ่มเป็น 6000 เมตร!]

[ติ๊ง! ใช้แต้มวิวัฒนาการ 80 แต้ม! 'เนตรมารปรภพ' เลื่อนระดับเป็น lv7! ขอบเขตการสำรวจเพิ่มเป็น 12000 เมตร!]

หนึ่งหมื่นสองพันเมตร!

พอใช้งานแล้ว!

……