สรุประดับพลัง+สปอยเนื้อหาถึง 950 ครับ

นับตั้งแต่ระดับ ต้าหลัวขึ้นไปน่ะ ที่เอามาลงเพิ่มความฟินในการอ่านนิยายครับ 555

ระดับเซียนต้าหลัวเบิกสวรรค์ (Kai Tian Da Luo Xian / 开天大罗仙) (เซียนผู้บรรลุธรรมขั้นสูงสุดระดับเบิกฟ้าผ่าพิภพ: ผู้ที่หลุดพ้นจากกฎเกณฑ์ของโลกธรรมดา เริ่มสัมผัสถึงพลังการสร้างโลก)

ระดับเซียนหลัวสัจธรรมมหัศจรรย์ (Miao Zhen Da Luo Xian / 妙真大罗仙) (เซียนผู้เข้าถึงสัจธรรมอันเป็นเลิศเหนือชั้น: เข้าใจแก่นแท้ของสรรพสิ่งจนสามารถมองเห็นโครงสร้างของกฎเกณฑ์จักรวาล)

ระดับเซียนต้าหลัวขั้วมรรคา (Dao Ji Da Luo Xian / 道极大罗仙) (เซียนผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งวิถีมรรคา: ขีดสุดของระดับต้าหลัวที่สามารถก้าวข้ามมิติและกาลเวลาได้อย่างอิสระ)

ระดับเซียนหุนหยวนปราณลึกลับ (Xuan Qi Hun Yuan Xian / 玄气混元仙) (เซียนผู้หลอมรวมปราณอันเร้นลับเข้าสู่สภาวะหุนหยวน: เริ่มหลอมรวมพลังงานต้นกำเนิดของจักรวาลเข้ากับจิตวิญญาณ)

ระดับเซียนเทวะทงเสวียนหุนหยวน (Hun Yuan Tong Xuan Zun Xian / 混元通玄尊仙) (เซียนระดับเทพเจ้าผู้สื่อสารกับความลี้ลับแห่งหุนหยวน: ตัวตนระดับตำนานที่สามารถหยิบยืมพลังจากมหาเต๋ามาใช้ได้โดยตรง)

ระดับจอมจักรพรรดิเทวะผสานมรรคา (Zhi Ji Rong Dao Zun Di / 至极融道尊帝) (จอมจักรพรรดิผู้หลอมรวมตนเองเข้ากับมหาเต๋าขั้นสูงสุด: เป็นหนึ่งเดียวกับวิถีมรรคา แข็งแกร่งจนจักรพรรดิสวรรค์ยังต้องยำเกรง)

ระดับนักบุญแท้จริงไท่อี้หุนหยวน (Hun Yuan Tai Yi Zhen Sheng / 混元太易真圣) (อริยเจ้า/ศาสดาผู้เข้าถึงความว่างเปล่าก่อนกำเนิดจักรวาล: ระดับปัจจุบันของกู้อัน อยู่เหนือสภาวะเทพเซียนทั้งปวง เป็นผู้คุมกฎมหาเต๋าและเป็นอมตะนิรันดร์โดยสมบูรณ์)

ถ้าใครเคยอ่านนิยายเรื่องนี้จากผู้แปลท่านอื่น จะใช้คำว่า สำเร็จอริยะ อะไรแนวๆนี้ คำว่า อริยะ ก็คือ ระดับนักบุญนี้แหละครับ

ผมจะลงรายละเอียดเอาตามที่ผมแปลถึงน่ะ  แต่ถ้าให้สรุป ง่ายๆ  นักบุญ อริยะ ก็ คือ ศาสดา หรือ คนที่คิดศาสนา คนที่สร้างเส้นทางเต๋ามันอีกที และหลุดพ้น จากโลก และสวรรค์  ผู้หลุดพ้นจากระบบจักรวาล

ทำไมตีความว่า เป็นศาสดา เพราะตำนานห้องสิน/สถาปนาเทวดา ที่นิยายเรื่องนี้ชอบอ้างอิง ระดับ "นักบุญ" ในภาษาจีนต้นฉบับคือคำว่า "เซิ่งเหริน" (圣人 - Shengren) * 圣 (เซิ่ง): แปลว่า ศักดิ์สิทธิ์, สูงส่ง, บริสุทธิ์" คือผู้ที่ รังสรรค์วิถีมรรคาเป็นของตัวเอง และมักจะเป็นผู้ก่อตั้งลัทธิหรือศาสนาใหญ่ๆ (เช่น ไท่ซ่างเหล่าจวินตั้งลัทธิเต๋า, พระอมิตาภะ/เจี๋ยอิ่นตั้งพุทธศาสนา) ดังนั้น การมองว่านักบุญคือ "ศาสดา" ผู้ชี้ทางสว่างให้สรรพสิ่ง จึงเป็นนิยามที่ถูกต้องที่สุดในบริบทนี้ครับ พวกเขาไม่ได้แค่ฝึกวิชาตามระบบ แต่พวกเขาคือ "ผู้เขียนตำราเรียนให้คนอื่นฝึกตาม"

ราวๆ นี้น่ะ ใช้ ความคิดตัวเอง ผสมเอไอ ในการอธิบายเอา 555