บทที่ 67 - ความรักของพ่อแม่และเทพเจ้ามังกรปรากฏตัวอีกครั้ง
บทที่ 67 - ความรักของพ่อแม่และเทพเจ้ามังกรปรากฏตัวอีกครั้ง
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 67 - ความรักของพ่อแม่และเทพเจ้ามังกรปรากฏตัวอีกครั้ง
เมื่อบอกลาผู้เฒ่าเต่าแล้ว การผจญภัยของโกคูและบูลม่าก็ยังคงดำเนินต่อไป
เหมือนดั่งเช่นในงานต้นฉบับ พวกเขาได้ลูกแก้วมังกรลูกที่ห้าในหมู่บ้านภูเขาเล็กๆ ที่ถูกคุกคามโดยสัตว์ประหลาด และในเวลาเดียวกันก็จับเจ้าหัวหมูที่มีชื่อว่าอูลอนได้
เพื่อป้องกันไม่ให้อูหลงทำชั่วต่อไป พวกเขาจึงพาอูลอนมาร่วมด้วยในการเดินทางของพวกเขา จากนั้นจึงพบเข้ากับโจรทะเลทราย หยำฉา
หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือด โกคูและกลุ่มของเขาก็ยังคงเดินทางต่อไป ส่วนหยำฉาที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ของเขาก็ตามพวกเขาไปติดๆ
ในขณะที่การผจญภัยดำเนินต่อไป ไม่มีผู้ใด รวมถึงบูลม่าเลยที่รู้ตัวว่ามีใครบางคนเฝ้าดูการผจญภัยของพวกเขาอยู่เบื้องบนอย่างเงียบๆ
คนผู้นี้คือหลินเฉินที่มาถึงโลก
เมื่อเขาพบว่าเนื้อเรื่องของดราก้อนบอลกำลังจะเริ่มขึ้น หลินเฉินก็มาถึงโลกทันที เขาเฝ้ามองการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่ของโกคูและกลุ่มของเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครรู้
ในระหว่างการผจญภัย ด้วยความที่บูลม่าแข็งแกร่งขึ้น มันจึงทำให้เนื้อเรื่องค่อนข้างแตกต่างจากที่หลินเฉินรู้ก่อนหน้านี้ แต่โชคดีที่ความแตกต่างไม่ได้มากนัก
ในวันนี้เมื่อโกคูและกลุ่มของเขาแก้ปัญหาที่ภูเขาไฟ เพื่อที่จะหาลูกแก้วมังกรลูกสุดท้าย หลินเฉินก็พบว่านอกจากตัวเขาแล้ว ยังมีคนอื่นๆ ที่เฝ้าดูโกคูและกลุ่มของเขาจากระยะไกลอยู่
“พลังนี้ ใช่บาร์ดัคหรือเปล่า? เขาอยู่บนโลกจริงๆ เหรอ?”
เมื่อสัมผัสได้ถึงออร่าของอีกฝ่าย หลินเฉินก็ยิ้มน้อยๆ และเคลื่อนย้ายไป
ที่ระดับความสูงเกือบ 10,000 เมตร หลินเฉินเห็นบาร์ดัค ซึ่งเขาไม่ได้พบหน้ามาหกปีแล้ว นอกจากเขาแล้ว ยังมีไซย่าหญิงอีกคนหนึ่ง
“บาร์ดัค!”
บาร์ดัคและไซย่าหญิงตกใจเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเขาอยู่ข้างๆ
แต่เมื่อพวกเขารู้ว่าเป็นหลินเฉิน ความตกใจก็เปลี่ยนเป็นความสุข
“ฝ่าบาทลิงค์ ท่านกลับมาแล้ว!”
“ใช่” หลินเฉินพยักหน้า “ข้าสงสัยว่าทำไมข้าไม่เห็นเจ้าบนดาวเคราะห์เบจิต้า ดูเหมือนเจ้าจะอยู่ที่โลกสินะ?”
“ฝ่าบาทลิงค์ นี่คือภรรยาของข้ากิเน เรามาที่นี่เพื่อเฝ้าดูคาคารอทน่ะขอรับ”
หลังจากได้ฟังคำอธิบายของบาร์ดัค หลินเฉินก็ตระหนักได้ว่าในช่วงหกปีที่ผ่านมา บาร์ดัคและกิเนหาเวลามาที่โลกเพื่อพบลูกของพวกเขาทุกปี
หลังจากที่ดาวเคราะห์เบจิต้าพัฒนาขึ้นไป พวกเขาก็สามารถมาถึงโลกได้ในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ โดยใช้ยานอวกาศความเร็วสูงล่าสุดของสายตรวจอวกาศ
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงมาสังเกตความเติบโตของลูกชายพวกเขาอยู่ทุกครั้ง
“บาร์ดัค เจ้ากำลังพยายามพาคาคารอทกลับไปที่ดาวเคราะห์เบจิต้าใช่ไหม?”
"ไม่ใช่เลยขอรับ" บาร์ดัคส่ายหัวและยิ้มให้ภรรยาของเขา: “อันที่จริง กิเนก็มีความคิดเช่นนั้น แต่การส่งคาคารอทไปยังโลกเป็นความคิดของท่านฝ่าบาท”
“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าได้เห็นภาพอนาคตบางส่วน แม้ว่าจะเป็นเพียงภาพที่กระจัดกระจาย แต่ข้ารู้ว่าคาคารอทจะเริ่มต้นชีวิตใหม่บนโลกในอนาคต ซึ่งมันเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับการเติบโตของตัวคาคารอทเอง!”
“ฝ่าบาท ว่าแต่การที่ท่านมาเยือนในครั้งนี้มีเหตุผลอะไรหรือ?”
"ข้าเหรอ? ข้าก็มาหาคาคารอทเหมือนกัน อนาคตของเด็กคนนี้ไม่มีขีดจำกัดเลย”
"จริงงั้นหรือเพคะ?" กิเนถามออกมาด้วยความตื่นเต้น นางอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นกับอนาคตลูกชายของนาง
หลินเฉินพยักหน้า: “ใช่แล้ว ข้าคิดว่าคาคารอทอาจจะกลายเป็นซูเปอร์ไซย่าในอนาคต!”
“ซูเปอร์ไซย่า?”
กิเนเมื่อได้ยินก็ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เพราะนั่นคือสุดยอดนักรบในดาวเคราะห์เบจิต้าที่มีเพียง 2 คนเท่านั้นที่สามารถแปลงร่างได้
ระดับพลังปัจจุบันของคาคารอทลูกชายของนางมีเพียง 10 เขาจะกลายเป็นซูเปอร์ไซย่าได้อย่างไร?
“ฝ่าบาทเป็นไปได้จริงหรือ?”
“เราทำได้เพียงรอดูเท่านั้น อนาคตของคาคารอทจะเป็นความหวังในอนาคตของชาวไซย่า” นี่คือสิ่งที่หลินเฉินประเมินตัวโกคู
ทั้งบาร์ดัคและกิเนต่างก็ตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้
นับตั้งแต่ยึดบัลลังก์ของราชาชาวไซย่า คำพูดของหลินเฉินไม่เคยผิดเพี้ยนเลย ในเมื่อเขาพูดเช่นนี้ อนาคตของของคาคารอทคงจะไร้ขีดจำกัดจริงๆ
แม้ว่าระดับพลังของคาคารอทจะยังคงต่ำอย่างน่าเวทนา แต่เนื่องจากหลินเฉินได้กล่าวไว้เช่นนั้น พวกเขาก็ได้แต่เชื่อในสิ่งนั้น
“ขอบคุณฝ่าบาท ได้ยินท่านพูดแค่นี้ก็พอแล้ว ถ้าอย่างนั้นกิเนกับข้าคงจะต้องขอตัวกลับไปก่อน” บาร์ดัคเตรียมพร้อมที่จะจากไปแล้ว
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะส่งพวกเจ้ากลับไปด้วยเคลื่อนย้ายพริบตาเอง”
เขาได้ใช้เคลื่อนย้ายพริบตาเพื่อส่งบาร์ดัคและภรรยากลับไปที่ดาวเคราะห์เบจิต้า นอกจากนี้หลินเฉินยังช่วยเพิ่มศักยภาพของเขาและระดับพลังขอบาร์ดัคก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก
ในเวลานี้ เรื่องราวของโกคูและพรรคพวกได้ไปถึงจักรพรรดิปิลาฟแล้ว
แม้ว่าโกคูจะแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยและได้รับความช่วยเหลือจากบูลม่ามาเกือบตลอด แต่ทั้งสองยังถือว่าอ่อนแอมาก
ดังนั้นทั้งสองคนจึงตกลงไปในกับดักของจักรพรรดิปิลาฟและกลุ่มของพวกเขาก็ถูกจับโดยปิลาฟ ทำให้ลูกแก้วมังกรทั้งเจ็ดอยู่ในเงื้อมมือของจักรพรรดิปิลาฟ
เมื่อหลินเฉินกลับไปยังโลก จักรพรรดิปิลาฟได้ถือลูกแก้วมังกรทั้งเจ็ดขณะที่เขามาถึงจัตุรัสนอกปราสาทของเขา
“เทพเจ้ามังกรคงจะถูกเรียกแล้วสินะ?” หลินเฉินมองไปที่ภาพด้านล่างและยิ้มน้อยๆ ออกมา
หากเป็นไปตามเนื้อเรื่องดั้งเดิม พรของเทพเจ้ามังกรจะสูญเปล่าเพราะคำขอของอูลอน แม้ว่าเขาวางแผนที่จะดูโกคูและการผจญภัยของพวกเขาจากด้านนอก แต่ถ้ามีโอกาสได้ใช้พรของเทพเจ้ามังกร เขาก็ย่อมไม่พลาดอยู่แล้ว
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าปิลาฟผู้นี้จะครองโลก!”
ในจัตุรัส ปิลาฟกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น
นอกจากเขาแล้ว มนุษย์สุนัขอย่างซูและไมก็ตื่นเต้นมาก
ภายในคุกใต้ดินของปราสาท หยำฉาและคนอื่นๆ กำลังหัวเสียกัน
“ลูกแก้วมังกรของข้า!” บูลม่าโกรธมากจนคลั่งและกระแทกหมัดเข้ากับกำแพง
ทุกครั้งที่นางชกมัน กำแพงได้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทำให้หยำฉาและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านข้างถึงกับตกตะลึง
พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าร่างกายของบูลม่าจะซ่อนความแข็งแกร่งที่แข็งแกร่งกว่าโกคูไว้
แม้ว่าบูลม่าจะโกรธมาก แต่ความแข็งแกร่งของนางทำได้แค่ให้กำแพงสั่นสะเทือนเล็กน้อยเท่านั้น
"เวรเอ้ย! ทำไมข้าถึงทำลายมันไม่ได้! น่าโมโห! ลูกแก้วมังกรของข้า! ความปรารถนาของข้า! อ่าาาา!!!”
ทันใดนั้นหยำฉาก็คิดหาทางออกได้: “จะว่าไปแล้วโกคู! ใช้พลังคลื่นเต่าสิ!”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ารู้จักพลังคลื่นเต่า?”
“หยุดถามแล้วรีบใช้ซะ!”
บูลม่าที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสองพลันส่งเสียงคำรามออกมาเหมือนสิงโต
"ได้!"
โกคูยืนขึ้นทันทีและเล็งไปที่กำแพง: “คา…เม… คา… เม…ฮ่า!”
หลังจากคลื่นพลังงานสีขาวพุ่งออกมา หลุมเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนผนัง
แม้ว่ามันจะไม่สามารถทำให้ทั้งหมดออกมาได้ แต่ก็ทำให้คนที่ตัวเล็กอย่างอูลอนและปูอัลออกมาได้
“อูลอน ปูอัล! ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพวกเจ้าแล้ว ไปเอาลูกแก้วมังกรกลับมา!”
ในเวลาเดียวกัน ณ จัตุรัส ปิลาฟได้เรียกเทพเจ้ามังกรออกมาแล้ว
“จงออกมาเทพเจ้ามังกร!”