บทที่ 245 ทหารรบพิเศษหญิงเหรอ? ให้พี่ชายปล้นสวาทหน่อยสิ!

บทที่ 245 ทหารรบพิเศษหญิงเหรอ? ให้พี่ชายปล้นสวาทหน่อยสิ!

หลังจากยัดของที่ได้มาทั้งหมดจนเกือบจะเต็มท้ายรถ G-Class ที่กว้างขวาง

“ฟู่…”

โอวหยางเฟิ่งลู่ทิ้งตัวลงบนที่นั่งผู้โดยสารข้างคนขับ เบาะหนังแท้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างรับน้ำหนักไม่ไหว

เธอเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก มองดูเวลา

“นี่ใกล้จะถึงเวลานอนแล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ ต้องรักษานาฬิกาชีวิตของทหารรบพิเศษไว้”

“อะไรกัน? แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ?”

เย่เซียวเหยาขณะสตาร์ทรถ เครื่องยนต์ V8 ส่งเสียงคำรามต่ำๆ พลางหยอกล้อ

“แรงวิ่งวิบากห้ากิโลเมตรของเธอหายไปไหนหมดแล้ว? นี่เพิ่งเดินห้างแค่สองชั่วโมงเอง”

“มันจะเหมือนกันได้ยังไง?”

โอวหยางเฟิ่งลู่ขยำแขนที่ปวดเมื่อย

“วิ่งวิบากนั่นเพื่อความอยู่รอด เดินห้างนั่นเพื่อ... เพื่อใช้เงิน”

“แล้วก็...”

ท้องของโอวหยางเฟิ่งลู่ร้องออกมาอย่างถูกจังหวะ เสียงดังราวกับซับวูฟเฟอร์

“ฉัน... ฉันอยากนอนแล้ว”

เย่เซียวเหยาก็ยอมใจจริงๆ ให้ตายสิ ยัยนี่ปากแข็งจนวินาทีสุดท้าย

“เธออยากนอนที่ไหนกัน เธอแค่อยากเจอพ่อครัวของบ้านฉันแล้วต่างหาก”

“นั่งให้ดี! พวกเรากลับบ้านไปโซ้ยข้าวกัน!”

เย่เซียวเหยาเหยียบคันเร่งหนึ่งที รถ G-Class ก็พุ่งทะยานออกไปดังโฮก ผสานเข้ากับการจราจรยามเย็น

...

ขณะนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วนตอนเย็นพอดี

การจราจรหนาแน่น ไฟท้ายสีแดงเรียงต่อกันเป็นแนวยาวเหมือนมังกร

เย่เซียวเหยาขับรถไปพลาง ใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยเบาๆ ตามจังหวะเพลงในรถ อารมณ์ดี

ทว่า

ในฐานะทหารรบพิเศษ โดยเฉพาะทหารรบพิเศษที่ผ่านการฝึกฝนจากปีศาจโรคจิตอย่างหลินจ้านมาแล้ว ประสาทสัมผัสของพวกเธอถูกขัดเกลาจนเฉียบคมเป็นพิเศษ

สัญชาตญาณต่ออันตรายนั้น ราวกับเรดาร์ที่สลักลึกเข้าไปในกระดูก

เมื่อรถขับออกจากย่านการค้าที่พลุกพล่าน เลี้ยวเข้าสู่ถนนเลียบชายหาดที่ค่อนข้างเปลี่ยว

นิ้วมือของเย่เซียวเหยาที่เคยเคาะพวงมาลัยอย่างสบายๆ พลันหยุดลง

สายตาของเธอเหลือบมองกระจกมองหลังอย่างไม่เป็นที่สังเกต

“เป็นอะไรไป?”

โอวหยางเฟิ่งลู่ที่กำลังกอดถุงเนื้อวัวแห้งกินอย่างเพลิดเพลินอยู่บนที่นั่งผู้โดยสารข้างคนขับ สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปบนที่นั่งคนขับอย่างเฉียบคม

การเคี้ยวในปากของเธอช้าลง ดวงตาที่เคยดูซื่อๆ คู่นั้น พลันฉายแววเฉียบคมออกมาแวบหนึ่ง

“พวกเราเหมือนจะกลายเป็นแกะอ้วนแล้วล่ะ”

เย่เซียวเหยากล่าวอย่างเรียบๆ น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็น

“รถตู้สีเทาคันหลังนั่น ตามพวกเรามาสามถนนแล้ว”

“รถตู้?”

โอวหยางเฟิ่งลู่เคี้ยวเนื้อวัวแห้ง ปรับท่านั่งเล็กน้อย ใช้มุมอับของกระจกมองหลังแอบมองไปด้านหลัง

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ

รถตู้คันหนึ่งที่ดูค่อนข้างเก่า หน้าต่างติดฟิล์มสีดำสนิท แม้แต่ป้ายทะเบียนก็ยังดูเลือนลาง กำลังตามหลังพวกเธอมาไม่ห่างไม่ใกล้

“ไม่ใช่แค่ข้างหลัง”

เย่เซียวเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย มองไปข้างหน้า

“รถบรรทุกเล็กสีขาวคันหน้านั่น คอยกดความเร็วอยู่ตลอด”

“ฉันเปลี่ยนเลน มันก็เปลี่ยนเลน”

“นี่มันจะประกบเราเป็นแซนด์วิชเลยนี่นา”

โอวหยางเฟิ่งลู่กลืนเนื้อในปากลงไป ปิดปากถุงเนื้อวัวแห้งที่ยังกินไม่หมดอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บไว้ในช่องเก็บของ

“ฉันไม่รู้จักใครที่นี่เลย หรือว่ามันมาเพื่อเธอ?” โอวหยางเฟิ่งลู่ถาม

“เป็นไปได้สูง”

เย่เซียวเหยาหัวเราะเยาะ

“วันนี้ทำตัวโดดเด่นขนาดนี้ ทั้งรถ G-Class ทั้งกวาดซื้อของ แถมยังมีพ่อเศรษฐีที่ไม่เคยทำให้คนอื่นสบายใจของฉันอีก การโดนแมลงหวี่ไม่กี่ตัวตามตอมก็ไม่แปลก”

“ดูท่าจะเป็นการลักพาตัวสินะ?”

โอวหยางเฟิ่งลู่บิดคอไปมา ส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บ บนใบหน้าไม่เพียงแต่ไม่หวาดกลัว กลับเผยรอยยิ้มแสยะอย่างตื่นเต้นออกมา

“ก็ดีเลย”

“เพิ่งกินของเธอไปตั้งเยอะ กำลังกลุ้มใจว่าไม่มีที่ย่อยอยู่พอดี”

“นี่ไม่ใช่กระสอบทรายที่มาส่งถึงที่หรอกเหรอ?”

“อย่าประมาท”

เย่เซียวเหยาจับพวงมาลัยแน่น คันเร่งที่เท้าเริ่มเหยียบลึกลงอย่างลองเชิง

“กล้าลงมือกับฉันในเมืองหยุนได้ คงมีแต่พวกสิ้นคิดที่ไม่กลัวตาย หรือไม่ก็...”

เธอยังพูดไม่ทันจบ

ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น!

รถบรรทุกตู้ทึบสีขาวคันหน้าที่คอยกดความเร็วอยู่ตลอด อยู่ๆ ก็เบรกกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือน!

เอี๊ยด—!!!

เสียงยางเสียดสีกับพื้นถนนดังแหลมบาดหู ทำลายความเงียบสงบยามเย็น

จากนั้น รถบรรทุกคันนั้นก็หักพวงมาลัยอย่างแรง ตัวรถทั้งคันหันขวาง ราวกับกำแพง ปิดกั้นถนนทั้งสายไว้อย่างแน่นหนา

“บ้าเอ๊ย! เอาจริงนี่หว่า!”

นัยน์ตาของเย่เซียวเหยาหดเล็กลงทันที

แต่นี่ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้เธอตื่นตระหนก กลับกระตุ้นยีนบ้าคลั่งในการซิ่งรถในกระดูกของเธอขึ้นมา

“นั่งให้ดี!!”

เย่เซียวเหยาตะโกนลั่น ไม่ได้เหยียบเบรกเลยสักนิด กลับเหยียบคันเร่งจนสุด

ในเมื่อแกจะขวาง งั้นย่าแกจะชนเปิดทางเอง!

ข้อดีที่สุดของรถ G-Class คือ — แข็ง!

ทว่า

ขณะที่เย่เซียวเหยากำลังจะฝ่าด่านเข้าไปอย่างแรง

รถตู้คันหลังที่ตามมาตลอด ก็เหมือนจะบ้าคลั่งไปแล้ว เครื่องยนต์คำรามลั่น เร่งความเร็วพุ่งเข้ามาโดยตรง

เป้าหมายของมันไม่ใช่การแซง

แต่คือ... ท้ายรถ!

“ปัง!!!”

เสียงดังสนั่น

แรงกระแทกมหาศาลมาจากท้ายรถ แม้แต่รถ G-Class ที่มีน้ำหนักเกือบสามตัน ก็ยังถูกชนจนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

การชนครั้งนี้ละเอียดอ่อนมาก ชนเข้าที่ด้านหนึ่งของท้ายรถพอดี ใช้หลักการคานงัด ทำให้รถ G-Class ที่กำลังเร่งความเร็วอยู่เสียการทรงตัวในทันที

หน้ารถเบ้ไปอย่างแรง เส้นทางที่เตรียมจะพุ่งชนถูกทำลายในทันที

“เอี๊ยดๆๆ—”

เย่เซียวเหยาสองมือจับพวงมาลัยแน่น พยายามควบคุมรถอย่างบ้าคลั่ง

แต่ข้างหน้ามีเสือขวางทาง ข้างหลังมีหมาป่าไล่ตาม

รถตู้คันหลังนั่นไม่ให้โอกาสเธอปรับทิศทางเลย ดันท้ายรถ G-Class ดื้อๆ ดันรถให้พุ่งเข้าหาแผงกั้นริมถนน

“โครม!!”

หน้ารถ G-Class ชนเข้ากับถังกันกระแทกริมถนนอย่างแรง ทรายกับน้ำข้างในระเบิดออก กระจายไปทั่วท้องฟ้า

ตัวรถสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ถุงลมนิรภัยเกือบจะระเบิดออกมา

นี่ก็เพราะรถคันนี้เป็น G-Class รุ่นเสริมเกราะกันกระสุนที่ผ่านการดัดแปลงมาแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นรถปาการี ฮูเอร่าในโรงรถ ตอนนี้ทั้งสองคนคงกลายเป็นปลากระป๋องไปแล้ว

ในที่สุดรถก็หยุดลง ถูกขวางไว้อย่างแน่นหนาในมุมระหว่างรถบรรทุกกับแผงกั้น

ฝากระโปรงรถมีควันขาวลอยขึ้นมา

ภายในรถ

แรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทำให้สมองของทั้งสองคนมีเสียงหึ่งๆ อยู่ชั่วขณะ

“แค่กๆ...”

โอวหยางเฟิ่งลู่ส่ายหัว รู้สึกเหมือนคอถูกใครบิดไปทีหนึ่ง เจ็บจนแทบตาย

“เซียวเหยา? เป็นอะไรไหม?”

เธอหันไปมองที่นั่งคนขับเป็นอันดับแรก

ตอนนี้เย่เซียวเหยากำลังฟุบอยู่บนพวงมาลัย หายใจค่อนข้างถี่ บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างวาบจนน่ากลัว

“ไม่เป็นไร...”

เย่เซียวเหยากัดฟัน เงยหน้ามองไปนอกหน้าต่าง

“ให้ตายสิ ไอ้พวกเวรพวกนี้ ไม่ไปสืบดูบ้างว่าฉันเป็นใคร”

“กล้ามาชนรถฉันเหรอ?!”

รถตู้เพิ่งจะหยุดนิ่ง ประตูรถก็ถูกดึงเปิดออกอย่างรุนแรง

“ครืด!”

ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนสวมเสื้อกล้ามรัดรูป บนแขนสักลายมังกรเสือ กระโดดลงมาพร้อมกับไม้เบสบอลและท่อเหล็กชุบสังกะสีในมือ พลางสบถด่าทอ

รถบรรทุกตู้ทึบคันหน้าก็มีคนกระโดดลงมาหลายคน ถึงแม้ในมือจะว่างเปล่า แต่เอวที่ตุงๆ อยู่นั้น คนตาดีมองปราดเดียวก็รู้ว่าซ่อนของไว้

เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้เป็นมืออาชีพ พอลงจากรถก็แยกย้ายกันยืนตำแหน่งทันที ล้อมรถ G-Class ไว้ตรงกลางอย่างคลุมเครือ

(จบตอน)