บทที่ 34 บริษัทมีหนุ่มหล่อคนใหม่มา

บทที่ 34 บริษัทมีหนุ่มหล่อคนใหม่มา

เมื่อเห็นว่ากู้จือเหยียนไม่ค่อยสนใจที่จะเซ็นสัญญากับเจียสิง หยางมี่ก็ไม่ได้ยอมแพ้ แต่กลับยิ่งจุดประกายความมุ่งมั่นของเธอขึ้นมา

วันนี้เป็นเพียงการพบปะเบื้องต้น เธอก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะสามารถคว้าตัวกู้จือเหยียนมาได้ในครั้งเดียว

เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป น้องชายยังเด็ก ยังไม่รู้ถึงความโหดร้ายของวงการบันเทิง การลุยเดี่ยวเพียงลำพังคงไปไม่รอด

คำสอนนับร้อยครั้งก็ไม่เท่าบทเรียนจากประสบการณ์จริงเพียงครั้งเดียว

คอยดูกันต่อไป ยังมีโอกาส

ในฐานะผู้มีประสบการณ์ หยางมี่รู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิ์พูดในเรื่องนี้

กว่าเธอจะมาถึงจุดนี้ได้ ผ่านร้อนผ่านหนาวในวงการบันเทิงมาสารพัด

จากนั้นก็ไม่พูดถึงเรื่องเซ็นสัญญาอีก คุยกันเล่นๆ ไปเรื่อยเปื่อย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ได้คุยกับหนุ่มหล่อแบบนี้ก็มีความสุขแล้ว

เมื่อกิจกรรมเริ่มขึ้น บนเวทีก็คึกคัก ส่วนด้านล่างเวที กู้จือเหยียนกับหยางมี่ก็กระซิบกระซาบกัน

อู๋จิงมองกู้จือเหยียนกับหยางมี่ที่คุยกันจนแทบจะตัวติดกันอยู่แล้ว ก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมานิดๆ

ก็ได้แค่อิจฉา เขาไม่มีเสน่ห์ดึงดูดผู้หญิงได้ดีเท่าเด็กหนุ่มคนนี้

อีกอย่าง ภรรยาของเขาก็กำลังเป็นพิธีกรอยู่บนเวที เขาเองก็ไม่กล้า!

กิจกรรมประเภทนี้ก็ไม่พ้นพิธีกรพล่ามไปเรื่อย แขกรับเชิญแสดง และพิธีมอบรางวัล

อีกทั้งผู้จัดงานประเภทนี้ยังชอบแจกรางวัลเป็นว่าเล่น ใครที่มางานและมีชื่อเสียงหน่อยก็แทบจะไม่พลาดรางวัล

อู๋จิงได้รับรางวัลผู้กำกับหน้าใหม่ผู้ทรงอิทธิพล ส่วนหยางมี่ได้รับรางวัลพลังภาพยนตร์แห่งปี

หยางมี่แสดงหนังเรื่องอะไร? เอาเป็นว่ากู้จือเหยียนจำไม่ได้

ที่เขาจำได้เพียงเรื่องเดียวคือ 'เกาะร้างขวัญผวา' ต้า มี่มี่ในชุดว่ายน้ำ สวยสะกดตาชนิดที่มองได้ไม่เบื่อ

ส่วนตัวกู้จือเหยียนเองได้รับสองรางวัล รางวัลหนึ่งคือรางวัลนักแสดงยอดนิยมผู้ทรงอิทธิพลในวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์แห่งเอเชีย ชื่อรางวัลยาวเหยียด

อีกรางวัลคือรางวัลพลังดนตรีแห่งปี

เช่นเดียวกับคนที่มาร่วมงานอย่างจางฮั่น ต้าเฮยหนิว จงฮั่นเหลียง คิมฮีซอน... ก็ล้วนได้รับรางวัล

เหมือนนั่งเรียงแถวแจกรางวัลกันถ้วนหน้า

"น้องชาย กลับไปแล้วระวังกระแสในโลกออนไลน์ด้วยนะ วันนี้นายมานั่งตรงนี้ บางคนอาจจะทนไม่ไหว" ช่วงท้ายของกิจกรรม หยางมี่เตือน

"ขอบคุณครับพี่สาวที่เตือน ไม่เป็นไรครับ เรื่องไร้สาระพวกนี้ไม่มีผลกับผม"

"โย่ น้องชายมั่นใจในตัวเองจังเลยนะ!"

"ผลงานเป็นเครื่องพิสูจน์ครับ"

หยางมี่: ผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองนี่หล่อจริงๆ!

คิดๆ ดูแล้วกู้จือเหยียนก็มีดีพอตัวจริงๆ บทบาททุกตัวที่เขาแสดงล้วนสามารถเป็นผลงานชิ้นเอกได้

"นายรู้ตัวก็ดีแล้ว ต่อไปติดต่อกันบ่อยๆ นะ"

กิจกรรมจบลง หยางมี่กลับไปก่อน

ส่วนกู้จือเหยียนถูกอู๋จิงลากไปดื่มเหล้าต่อ

ตลอดทั้งงานกู้จือเหยียนถูกหยางมี่จองตัวไว้ หมอนั่นเลยยังคุยไม่จุใจ

อู๋จิงเป็นคนที่มีกลิ่นอายของความเป็นลูกผู้ชาย ไม่ค่อยมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรมากนัก ถ้าถูกชะตาใครแล้ว ก็ถือว่าเป็นเพื่อนกัน

การดื่มเหล้าครั้งนี้ยาวไปจนถึงเที่ยงคืน อู๋จิงที่ปากดีว่าจะทำให้กู้จือเหยียนเมาจนล้มฟุบกลับเป็นฝ่ายถูกหามกลับไปเสียเอง

คอเหล้าของอู๋จิงแข็งอย่างน่าทึ่ง แต่ก็ยังห่างไกลจากกู้จือเหยียนมาก

นับตั้งแต่ฝึกวิชาบำเพ็ญที่ไม่ปรากฏชื่อซึ่งได้จากระบบ กู้จือเหยียนก็พบว่าคอเหล้าของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก

"พี่เสี่ยวเหยียน เรามีเรื่องกับแฟนคลับของดาราระดับแนวหน้าคนหนึ่งค่ะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น ซิ่วซิ่วก็วิ่งมารายงาน

เมื่อได้ยินซิ่วซิ่วพูดเช่นนั้น กู้จือเหยียนก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที

ต้นเหตุของเรื่องก็มาจากที่นั่งในงานประกาศรางวัลโอเรียนทัลเมื่อคืนนี้

กู้จือเหยียนนั่งแถวที่สอง ส่วนดาราระดับแนวหน้าคนนั้นนั่งแถวที่สาม

แฟนคลับของดาราระดับแนวหน้าคนนั้นไม่พอใจ

นายเป็นใครถึงได้นั่งหน้ากว่าพี่ชายของฉัน?

นายคู่ควรเหรอ?

แฟนคลับของกู้จือเหยียนย่อมต้องตอบโต้กับคำพูดแบบนี้

ไปๆ มาๆ ก็เกิดการทะเลาะกันขึ้น

แม้ว่าแฟนคลับของกู้จือเหยียนจะน้อยกว่าของดาราระดับแนวหน้าคนนั้น แต่พวกเขาก็เชี่ยวชาญแก่นแท้ของการทะเลาะกัน นั่นคือการยกจุดแข็งของตัวเองมาข่มจุดอ่อนของอีกฝ่าย

แฟนคลับดาราระดับแนวหน้า: พี่ชายของฉันคือดาราระดับแนวหน้า

จากนั้นก็เริ่มโพสต์ข้อมูลต่างๆ ทั้งแบรนด์หรูที่เป็นพรีเซนเตอร์ ปกนิตยสารแฟชั่น ข้อมูลซูเปอร์ท็อปปิกในเวยปั๋ว...

เป็นกลยุทธ์แบบฉบับของดาราไอดอล ไม่เปรียบเทียบผลงานแต่เปรียบเทียบข้อมูล

ไม่น่าแปลกใจที่วงการบันเทิงในประเทศถึงได้ถดถอยลงเรื่อยๆ

ในด้านเหล่านี้ กู้จือเหยียนสู้เขาไม่ได้จริงๆ

แฟนคลับกู้จือเหยียน: พี่ชายของฉันมีผลงาน

เหออี่เฉินวัยเด็ก ซาเชียนโม่ จางเสี่ยนจง...

ข้อมูลเรตติ้งละครโทรทัศน์ ข้อมูลการรับชมออนไลน์ ถูกนำมาโพสต์รัวๆ

นายสู้แบบของนาย ฉันสู้แบบของฉัน

กู้จือเหยียนดูสถานการณ์บนโลกออนไลน์แล้ว ก็ยังโอเคอยู่ สู้กันได้อย่างสูสี

เขาไม่คาดคิดว่าพลังการต่อสู้ของแฟนคลับตัวเองจะแข็งแกร่งขนาดนี้

แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ตัวจริงไม่จำเป็นต้องลงมาเล่นด้วย

สู้ไปเถอะ ยังไงก็ไม่เสียเปรียบ

ช่วงเวลาต่อจากนั้น กู้จือเหยียนก็ยุ่งอยู่กับการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ และไปร่วมงานเปิดตัวแบรนด์ที่เขาเป็นพรีเซนเตอร์

ปลายปีก็แบบนี้แหละ ยุ่งเป็นพิเศษ

หลังจากยุ่งมาพักใหญ่ พอได้พักหายใจหายคอ ซิ่วซิ่วก็วิ่งมารายงานอีก

"พี่เสี่ยวเหยียน ทางเจียสิงส่งคำเชิญให้ไปรับบทมาค่ะ เราจะรับไหมคะ?"

"ขอดูหน่อย"

เป็น 'ซานเซิงซานซื่อสือหลี่เถาฮวา' จริงๆ ด้วย บทบาทที่ได้รับคือตงหัวตี้จวิน ถือเป็นพระรอง

"ค่าตัวว่ายังไงบ้าง?"

บทบาทก็โอเค ถ้าค่าตัวเหมาะสมก็รับได้

"ทางเจียสิงหวังว่าเราจะเข้าไปคุยรายละเอียดในอีกไม่กี่วันนี้ค่ะ"

"งั้นพรุ่งนี้ไปเลย"

ไหนๆ ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรทำ ตัดสินใจให้เร็วหน่อยก็ดี

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้จือเหยียนก็พาซิ่วซิ่วไปยังบริษัทเจียสิง

ความประทับใจแรกที่ได้ก้าวเข้าไปในเจียสิงคือ ความวุ่นวาย

ทุกคนต่างเดินอย่างเร่งรีบ บรรยากาศค่อนข้างกดดัน

ดูเหมือนว่าสัญญาเดิมพันมูลค่าบริษัทจะเป็นภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับเจียสิงอยู่จริงๆ

ผู้ที่รับผิดชอบในการต้อนรับคือ เจิงเจีย ผู้บริหารของเจียสิง ไม่เห็นหยางมี่

ก็เป็นเรื่องปกติ ปลายปีแบบนี้ทุกคนต่างก็ยุ่ง โดยเฉพาะดาราดังระดับแถวหน้าอย่างหยางมี่

เกี่ยวกับเรื่องของกู้จือเหยียน เจิงเจียได้ปรึกษากับหยางมี่แล้ว

ตราบใดที่ค่าตัวไม่สูงเกินไป บทนี้ก็จะให้เขา

ด้วยความนิยมของกู้จือเหยียนในตอนนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อการตลาดและการโปรโมตละครในทุกๆ ด้าน ถึงแม้จะไม่เซ็นสัญญากับเจียสิง พวกเธอก็ไม่เสียเปรียบ

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ก็เข้าสู่ประเด็นหลัก

ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงเรื่องการแสดง ต่อไปคือการเจรจาค่าตัว

เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของซิ่วซิ่ว ซึ่งเป็นงานหลักของผู้จัดการส่วนตัว ศิลปินไม่สะดวกที่จะออกหน้าโดยตรง

เหตุผลหนึ่งคือ การที่ศิลปินออกมาต่อรองราคาโดยตรงจะกระทบต่อภาพลักษณ์

เราเป็นศิลปินนะ คุยเรื่องเงินมันดูไม่ดี

อีกเหตุผลหนึ่งคือ กษัตริย์ไม่พบกษัตริย์ ปล่อยให้คนข้างล่างจัดการกันไป ถึงแม้จะแตกหักกัน ก็ยังมีทางถอย

กู้จือเหยียนไม่ได้เข้าร่วม เจิงเจียก็ย่อมไม่เข้าร่วมเช่นกัน ทุกอย่างปล่อยให้คนข้างล่างจัดการ

ทิ้งซิ่วซิ่วไว้คุยเรื่องค่าตัวกับทีมงานของเจียสิง กู้จือเหยียนก็ออกมาเดินเล่นนอกห้องคนเดียว

แม้จะปิดประตูแล้ว ก็ยังได้ยินเสียงสนทนาที่ดุเดือดจากในห้อง ไม่ต่างจากเสียงต่อรองราคาของบรรดาป้าๆ ในตลาดสดเลย

สำหรับซิ่วซิ่วแล้ว กู้จือเหยียนวางใจมาก เธอเป็นเซียนด้านการต่อรองราคาเลยทีเดียว

"เร่อปา ฉันเพิ่งเห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งเข้ามาในบริษัท หล่อมาก! เร็วๆๆๆ เราไปดูกัน"

จู้ซวี่ตันกระโดดโลดเต้นไปหาเพื่อนรักตี๋ลี่เร่อปา

ก็เหมือนกับที่ผู้ชายชอบดูผู้หญิงสวย ผู้หญิงก็ย่อมชอบดูผู้ชายหล่อเช่นกัน

"จู้จู้ ฉันเพิ่งกลับมาจากทำงาน ให้ฉันพักหน่อยเถอะน่า ในวงการเรามีหนุ่มหล่อเยอะแยะไป จะแปลกอะไร"

ตี๋ลี่เร่อปาไม่อยากขยับตัวเลยแม้แต่น้อย เธอแค่อยากจะพักผ่อนให้เต็มที่

ตารางงานแน่นเอี๊ยดทุกวัน เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!

เมื่อมองดูจู้ซวี่ตันที่เต็มไปด้วยพลังงาน เธอก็อดอิจฉาไม่ได้

จู้ซวี่ตัน: คิดอะไรอยู่ ฉันสิที่อิจฉาเธอ!

ฉันก็อยากจะยุ่งแบบนี้เหมือนกัน น่าเสียดายที่ยังไม่ดังพอ

บางทีนี่อาจจะเป็นราคาของความโด่งดัง นับตั้งแต่โด่งดังจากบทเกาเหวินในละคร 'รักนี้ต้องเจียระไน' ตอนนี้ตี๋ลี่เร่อปาก็กลายเป็นเบอร์หนึ่งของเจียสิงอย่างแท้จริง

ไม่นับหยางมี่ เพราะเธอเป็นหนึ่งในเจ้าของบริษัท

ความสามารถยิ่งใหญ่ ความรับผิดชอบยิ่งใหญ่

เบอร์หนึ่งของบริษัทก็ย่อมต้องแบกรับความรับผิดชอบของเบอร์หนึ่ง

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการทำตามสัญญาเดิมพันมูลค่าบริษัท นอกจากหยางมี่แล้ว ทั้งเจียสิงคนที่ยุ่งที่สุดก็คือตี๋ลี่เร่อปา

"จะบอกให้นะ ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนกันจริงๆ หล่อมาก ในวงการนี้ฉันยังไม่เคยเห็นใครหล่อขนาดนี้เลย เร็วเข้า ไม่ไปดูแล้วจะเสียใจ!"

จู้ซวี่ตันไม่ฟังคำคัดค้านใดๆ ลากตี๋ลี่เร่อปาไปทันที

"โอเคๆๆ ฉันไปก็ได้" ตี๋ลี่เร่อปาขัดจู้ซวี่ตันไม่ได้ จึงต้องยอมตกลง

"คิกๆ รับรองว่าเธอจะไม่เสียใจ"

ที่จู้ซวี่ตันลากตี๋ลี่เร่อปามาด้วย ก็เพราะอยากหาคนมาเป็นเพื่อนเพิ่มความกล้า

เธออยากจะขอวีแชทของหนุ่มหล่อคนนั้น แต่ดันใจไม่กล้าพอ

หนุ่มหล่อคนนั้นดูคุ้นๆ หน้า แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

เรื่องหล่อน่ะไม่ต้องพูดถึง ที่สำคัญคือเสื้อที่เขาใส่เป็นผ้าฝ้ายแท้ด้วยนะ!

[จบตอน]