บทที่ 30 พี่สาวรีบมาเร็ว เรื่องด่วนคอขาดบาดตาย
บทที่ 30 พี่สาวรีบมาเร็ว เรื่องด่วนคอขาดบาดตาย
บทที่ 30 พี่สาวรีบมาเร็ว เรื่องด่วนคอขาดบาดตาย
กู้จือเหยียนงงเป็นไก่ตาแตก นายนั่นคงไม่มาหาเรื่องเขาถึงกองถ่ายหรอกนะ
พูดถึงโจโฉโจโฉก็มาทันที
คนเรานี่พูดถึงไม่ได้เลยจริงๆ ไม่กี่วันต่อมานักร้องหูก็มาหาแฟนสาวที่กองถ่าย
คนมาอย่างสุภาพ แถมยังมาหากู้จือเหยียนเพื่อขอบคุณเป็นการส่วนตัว
“เธอบอกว่าอยู่ที่กองถ่ายได้รับการช่วยเหลือจากคุณไม่น้อยเลย ขอบคุณนะครับ!”
“เราเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”
“งั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะ ต่อไปคงต้องรบกวนคุณช่วยดูแลเธอที่กองถ่ายให้มากขึ้นหน่อย เธอเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา อาจจะทำให้คนอื่นไม่พอใจได้ง่าย ช่วยดูแลเธอหน่อยนะครับ”
“ได้เลยครับ ได้เลย”
กู้จือเหยียน: คุณนี่ไว้ใจให้ผมดูแลเธอจริงๆ เหรอ!
หลังจากพูดคุยกันอย่างสุภาพแล้ว ทั้งสองคนก็แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องดนตรีกันต่อ
ต่างก็เป็นนักร้องนักแต่งเพลงเหมือนกัน เลยมีหัวข้อสนทนาร่วมกันค่อนข้างเยอะ
สำหรับกู้จือเหยียนแล้ว หูเหล่าหู่ค่อนข้างจะอยากรู้อยากเห็นเป็นพิเศษ
เจ้าหมอนี่ช่วงนี้กระแสแรงมาก ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่เรื่องการแสดง
ผลงานเพลงมีไม่มาก แต่เพลงที่เขียนทุกเพลงล้วนมีคุณภาพสูง เขาก็เคยฟังมาหมดแล้ว
ซิงเกิลล่าสุดของจางหานอวิ้น ‘ผู้ไล่ตามแสง’ ก็เป็นฝีมือการแต่งเนื้อร้องและทำนองของกู้จือเหยียน
ช่วงนี้ดังเป็นพลุแตก ติดอันดับชาร์ตเพลงของทุกแพลตฟอร์ม
สมกับคำว่าเปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์!
พอได้คุยกันแล้ว ก็พบว่าไม่ธรรมดาจริงๆ
ทฤษฎีดนตรีและความรู้แน่นมาก ยากจะจินตนาการได้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้เป็นคนทำเพลงโดยเฉพาะ
ดนตรีเป็นเพียงหนึ่งในงานอดิเรกมากมายของเขาเท่านั้น
อัจฉริยะกับอัจฉริยะ ย่อมเข้าใจและชื่นชมซึ่งกันและกัน
ในขณะที่กู้จือเหยียนและนักร้องหูกำลังคุยกัน หญิงสาวคนนั้นก็เท้าคาง จ้องมองกู้จือเหยียนด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย
กู้จือเหยียนรู้สึกทรมานใจอยู่บ้าง ถึงแม้เขาจะไม่ได้ทำอะไรเลยก็ตาม
โชคดีที่ยังต้องถ่ายทำต่อ หูเหล่าหู่จึงลุกขึ้นกล่าวลา
ก่อนจะไป เขาได้ขอช่องทางติดต่อของกู้จือเหยียนไว้ และนัดกันว่าถ้ามีเวลาจะมาดื่มและแลกเปลี่ยนเรื่องดนตรีกัน
พอหูเหล่าหู่ไปแล้ว กู้จือเหยียนก็ถอนหายใจยาว นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันวะ
กู้จือเหยียนจ้องหญิงสาวคนนั้นอย่างแรง
“อาจารย์กู้ แม้แต่ตอนที่คุณถลึงตาก็ยังดูดี”
กู้จือเหยียน: …
ยุ่งด้วยไม่ได้ ผมหนี!
กู้จือเหยียนคิดเรื่องง่ายเกินไป กองถ่ายก็เล็กแค่นี้ ทั้งสองคนยังต้องแสดงเป็นคู่รักกันอีก จะหนีไปไหนได้
“นายปีศาจเจ้าเสน่ห์ตัวร้าย เรื่องที่ตัวเองก่อไว้ จะลากฉันเข้าไปเกี่ยวทำไม!” เหมาเสี่ยวถงมองกู้จือเหยียนที่ทำหน้าหนาอยู่ตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะกลอกตา
“เจ๊ เจ๊คือพี่สาวแท้ๆ ของผมนะ หญิงสาวคนนั้นดูแปลกๆ ไป ต้องพึ่งเจ๊ช่วยน้องชายคนนี้แล้ว”
กู้จือเหยียนจนปัญญา ทำได้เพียงลากเหมาเสี่ยวถงมาเป็นโล่กำบัง
ลดโอกาสที่จะได้อยู่กับอีกฝ่ายตามลำพัง เวลาที่อีกฝ่ายอยู่ ก็พยายามให้เหมาเสี่ยวถงอยู่ด้วย
“เที่ยวไปหลอกล่อสาวน้อยอยู่เรื่อยเลยสิ ท่าทางจะเจอดีเข้าให้แล้วใช่ไหมล่ะ?”
“ใครไปหลอกล่อเธอกัน ไม่เห็นเหรอว่าปกติผมทำตัวดุจะตายอยู่แล้ว!” กู้จือเหยียนรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้ายจริงๆ
“นั่นสินะ คุณว่าเธอมีความชอบอะไรแปลกๆ หรือเปล่า ประเภทชอบถูกกระทำ... แต่จะว่าไป เธอก็น่ารักดีนะ หน้าตาก็สวย ดูน่าสงสารน่าเอ็นดู พวกผู้ชายอย่างคุณก็ชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ คุณไม่หวั่นไหวบ้างเหรอ?”
“ผมจะไปหวั่นไหวอะไรเล่า เธอมีแฟนแล้ว”
“เชอะ... มีแฟนไม่ใช่ข้อดีหรอกเหรอ? ที่คุณพูดนี่หมายความว่าถ้าเธอไม่มีแฟนคุณก็จะลงมือเหรอ?”
“เจ๊ คุณชนะแล้ว สรุปว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยครับ?”
กู้จือเหยียนรู้สึกจนปัญญา เหมาเสี่ยวถงคนนี้มีแต่ความคิดอะไรก็ไม่รู้
เมื่อเห็นท่าทางจนมุมของกู้จือเหยียน เหมาเสี่ยวถงก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง ปกติเวลาเถียงกันเธอไม่เคยชนะเลย
ขอบคุณหญิงสาวคนนั้นจริงๆ!
“อยากให้เจ๊ช่วย ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้นะ คุณต้องแสดงความจริงใจออกมา”
เหมาเสี่ยวถง: ความรู้สึกที่ได้กุมเกมกู้จือเหยียนนี่มันสุดยอดจริงๆ!
“ได้ ผมจะเลี้ยงข้าวเจ๊มื้อใหญ่เลย!”
“มื้อเดียวไม่พอ!”
“สามมื้อ”
“ไม่พอ”
“ห้ามื้อ!”
“เห็นว่าคุณน่าสงสารขนาดนี้ ก็เลยยอมช่วยอย่างเสียไม่ได้ก็แล้วกัน”
ท่าทางลำบากใจของเหมาเสี่ยวถง ทำเอากู้จือเหยียนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
คนนี้นี่มันน่าสั่งสอนจริงๆ
สักวันจะเอาคืนให้ได้!
บอกว่าจะช่วย เหมาเสี่ยวถงก็ไม่ผิดคำพูด
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ หญิงสาวคนนั้นไม่สนใจเลยว่าจะมีเหมาเสี่ยวถงเพิ่มมาอีกคน
ยังคงทำตามใจตัวเอง ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเพลาลงเลยสักนิด
แต่ก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง
อย่างเช่น คืนนี้เหมาเสี่ยวถงก็ได้แสดงบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง
“อาจารย์กู้ ‘อู๋ซินฝ่าซือ’ คืนนี้ตอนจบแล้ว ฉันชอบจางเสี่ยนจงที่คุณแสดงมากเลย คืนนี้ฉันไปหาคุณที่ห้อง เรามาดูด้วยกันเถอะค่ะ”
หลังจากถ่ายทำฉากของวันนี้เสร็จ ตอนเลิกกอง กู้จือเหยียนก็ได้รับคำพูดแบบนี้ทันที
“หา! คือว่า... วันนี้เหนื่อยหน่อยครับ ผมอยากจะพักผ่อนเร็วๆ ตอนจบผมก็รู้แล้ว ไม่ดูดีกว่าครับ”
กู้จือเหยียนถึงกับตกใจ จะกล้ารับปากได้อย่างไร
เขามีแฟนอยู่แล้วนะ ถ้าเกิดมีข่าวลือขึ้นมา เรื่องใหญ่แน่
ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะแค่เล่นๆ กัน กู้จือเหยียนอาจจะรับปากไปแล้วก็ได้
แต่กับคนนี้ กู้จือเหยียนกลัวว่าเธอจะระเบิดตัวเอง หรือไม่ก็เอาเขาไปเขียนในหนังสือในอนาคต...
รับปากไม่ได้เด็ดขาด
“อ๋อ!”
หญิงสาวคนนั้นไม่ได้พูดอะไรต่อ หันหลังเดินจากไป
กู้จือเหยียนนึกว่าเรื่องจะจบแค่นี้ แต่เขาประเมินความดื้อรั้นและความคิดของอีกฝ่ายต่ำไป
หญิงสาวคนนั้นถึงกับมาเคาะประตูห้องเขาตอนกลางดึก
กู้จือเหยียนพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่ได้ผล เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูไม่ยอมไปไหน
“อาจารย์กู้ คุณรังเกียจฉันเหรอคะ?”
ท่าทางน่าสงสารของหญิงสาวคนนั้นช่างน่าเอ็นดูจริงๆ
“ไม่ครับ ไม่ครับ คุณเข้ามาเถอะ ยืนอยู่หน้าประตูแบบนี้เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นจะไม่ดี”
จนปัญญา อีกฝ่ายยืนอยู่หน้าประตูแบบนี้ ถ้ามีคนมาเห็นเข้าคงนึกว่าเขาทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใยแน่ๆ ถึงตอนนั้นกระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างตัวไม่สะอาด
“พี่สาว รีบมาที่ห้องผมด่วน เรื่องด่วนคอขาดบาดตาย!”
อาศัยจังหวะที่หญิงสาวคนนั้นไม่ทันสังเกต กู้จือเหยียนแอบส่งข้อความไปหาเหมาเสี่ยวถง
เหมาเสี่ยวถงคิด: เด็กคนนี้หมายความว่ายังไง? ดึกดื่นค่ำมืดให้ไปที่ห้องเขา? คงไม่ได้คิดจะ...
ผู้ชายเจ้าชู้ ไม่มีดีสักคน!
ถ้าไม่มีแฟนล่ะก็ จะยอมให้หลอกสักครั้งก็ไม่เป็นไร แต่น่าเสียดาย...
“เชอะ... เจ๊มีแฟนแล้ว เก็บลูกไม้ของคุณไปเลย!”
“พี่สาว อย่าคิดมาก รีบมาเร็ว หญิงสาวคนนั้นอยู่ที่นี่!”
เหมาเสี่ยวถง: …
ตาบ้าเอ๊ย! หลอกฉันเสียยังจะดีกว่า!
เหมาเสี่ยวถงไม่รอช้า เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องของกู้จือเหยียนทันที
พอเข้าไปในห้อง ก็เห็นหญิงสาวคนนั้นนั่งดูทีวีอยู่ข้างๆ กู้จือเหยียนบนโซฟาจริงๆ
“ฮ่าๆ คือว่า... พี่เสี่ยวถงบอกว่าอยากจะดูละครด้วยกัน คนเยอะๆ สนุกดี”
พอพูดจบ กู้จือเหยียนก็โดนเหมาเสี่ยวถงถลึงตาใส่
เธอเองก็กำลังตามดู ‘อู๋ซินฝ่าซือ’ อยู่เหมือนกัน คืนนี้ก็ตั้งใจจะดูตอนจบอยู่แล้ว
หญิงสาวคนนั้นเหลือบมองเหมาเสี่ยวถง ทักทายหนึ่งคำ สีหน้าเรียบเฉย แล้วก็นั่งดูทีวีอย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่
เหมาเสี่ยวถงอยากจะฆ่ากู้จือเหยียนให้ตาย บรรยากาศมันอึดอัดเกินไปแล้ว
แต่เมื่อละครเริ่มฉาย ความสนใจของทุกคนก็ถูกดึงดูดไปที่เนื้อเรื่องอย่างรวดเร็ว...
[จบตอน]