บทที่ 28 ภาษาศาสตร์

บทที่ 28 ภาษาศาสตร์

'เกิดอะไรขึ้นกันแน่?'

จ้าวหยางรู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

อย่างไรเสียเธอก็เป็นถึงดาวโรงเรียน แต่ต่อหน้าเขา เธอกลับดู... เสียอาการอย่างบอกไม่ถูก?

แปลกคน

เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!

แถมเธอยังมาที่ห้องสมุด ดูเหมือนจะมาเพื่อดักรอเขาโดยเฉพาะ...

หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วเธอเตรียมจะให้เขาเป็นคนรับผิดชอบงั้นเหรอ?

ไม่น่าจะใช่!

จ้าวหยางนึกถึงท่าทางของซ่งซีเมื่อครู่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความใคร่รู้

นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวหยางเห็นเธอทำหน้าตาแง่งอนแบบนั้น

และพูดตามตรง เธอก็ดูน่ารักดีไม่น้อย!

จ้าวหยางยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะสลัดเรื่องนั้นทิ้งไป

สำหรับจ้าวหยางแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญ

การอ่านหนังสือและเรียนต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด!

หลังจากกลับถึงบ้าน จ้าวหยางก็เริ่มวันแห่งการเรียนรู้ของเขาต่อ

อันดับแรกเขาหยิบหนังสือภาษาลาตินออกมา

หนังสือเล่มนี้มีค่าคะแนนถึง 50 แต้ม ซึ่งทำให้จ้าวหยางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าหนังสือด้านภาษาศาสตร์จะมีค่าคะแนนสูงขนาดนี้!

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สังเกต เพราะมัวแต่ทุ่มเทความสนใจไปที่วิชาอื่น

จ้าวหยางเริ่มเปิดอ่านตำราภาษาลาติน

วิชานี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเรียนรู้ด้วยตัวเอง

เขาเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อค้นหาข้อมูล และเข้าไปในเว็บไซต์ต่างประเทศเพื่อหาบทเรียนวิดีโอประกอบ

โชคดีที่มีสื่อการสอนประเภทนี้อยู่มากมายบนเว็บต่างประเทศ

เนื่องจากการเรียนภาษาลาตินถือเป็นการเรียนภาษาที่ค่อนข้างได้รับความนิยมในต่างประเทศ จ้าวหยางจึงหาแหล่งทรัพยากรหลักสูตรออนไลน์ดีๆ ได้อย่างรวดเร็ว

ภาษาอังกฤษของจ้าวหยางอยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม แม้ว่าบทเรียนเหล่านี้จะสอนโดยใช้ภาษาอังกฤษเป็นพื้นฐานก็ตาม

แต่จ้าวหยางก็สามารถทำความเข้าใจได้แทบทั้งหมด

ถือเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!

นอกจากจะได้เรียนภาษาลาตินแล้ว เขายังได้ทำความคุ้นเคยและฝึกฝนภาษาอังกฤษให้ดียิ่งขึ้นไปในตัว

ด้วยความช่วยเหลือจากระบบ การศึกษาด้านภาษาศาสตร์ของเขาจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น...

อย่างน้อยก็ราบรื่นมากสำหรับภาษาลาติน

จ้าวหยางไม่เคยท่องจำคำศัพท์ได้ไหลลื่นขนาดนี้มาก่อน!

แม้แต่ในระหว่างกระบวนการเรียนภาษาลาติน ความสามารถทางภาษาอังกฤษของเขาก็พัฒนาขึ้นตามไปด้วย

'ติ๊ง! แต้มประสบการณ์ภาษาศาสตร์ +1!'

'ติ๊ง! แต้มประสบการณ์ภาษาศาสตร์ +1!'

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหูอย่างต่อเนื่อง

ขอเพียงจ้าวหยางเข้าใจความหมายและโครงสร้างของคำเพียงเล็กน้อย เขาก็สามารถจดจำมันได้อย่างแม่นยำ

ประสบการณ์นี้... ช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน!

และมันรู้สึกวิเศษมาก!

ดวงตาของจ้าวหยางเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

ประสิทธิภาพและความเร็วในการเก็บแต้มประสบการณ์ของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!

ดูเหมือนว่าภาษาศาสตร์จะเป็นวิชาที่เก็บแต้มประสบการณ์ได้ง่ายที่สุด!

นั่นคือเรื่องจริง!

ข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งของระบบคือความสามารถ 'เรียนแล้วไม่มีวันลืม' บนหน้าต่างสถานะ แต้มประสบการณ์ที่เขาได้รับสามารถสลักความรู้ลงในสมองของเขาได้อย่างถาวร

ถ้าเอาสิ่งนี้ไปใช้กับสายศิลป์ เขาคงกลายเป็นเทพเจ้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

แน่นอนว่าวิชาสายศิลป์ไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น การมีความจำที่แข็งแกร่งเป็นเรื่องดี แต่มันต้องอาศัยความคิดสร้างสรรค์ในระดับหนึ่งด้วย... เอาเถอะ ช่างมันเถอะ

ไม่ใช่ว่าจ้าวหยางดูถูกนักเรียนสายศิลป์หรอกนะ เพียงแต่... มันไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่

นี่ก็เป็นเหตุผลสำคัญที่จ้าวหยางไม่เลือกเรียนสายศิลป์ในตอนนั้น

สายศิลป์มันไม่น่าสนุก!

แต่ภาษาศาสตร์เองก็เป็นวิชาสายศิลป์ ดังนั้นจึงเรียกได้ว่าเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบ!

เขาจะอัปเลเวลภาษาศาสตร์ให้เป็นเลเวลสองก่อนเลย!

จ้าวหยางตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

ในขณะที่จ้าวหยางกำลังมุ่งมั่นกับการเรียนภาษาศาสตร์

ซ่งซีก็ได้ไปหาเพื่อนสนิทของเธอ หวังย่า

'เป็นอะไรไปน่ะซีซี? ทำไมดูใจลอยจัง? ถ้าพวกผู้ชายในโรงเรียนเห็นเธอเป็นแบบนี้ ไม่หัวใจสลายกันหมดเหรอ?'

หวังย่าเอ่ยหยอกซ่งซีพร้อมรอยยิ้ม

'ย่าหยา ฉันรู้สึกว่าเสน่ห์ของฉันลดลงไปเยอะเลย!'

ซ่งซีไม่ได้หัวเราะตาม เธอยังคงมีสีหน้าเหม่อลอย

'เกิดอะไรขึ้น? ซีซี อย่าเป็นแบบนี้สิ! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่ทำให้เธอเป็นได้ขนาดนี้???'

เมื่อเห็นซ่งซีเป็นเช่นนั้น หวังย่าก็หยุดหัวเราะและรีบถามไถ่ทันที

ซ่งซีเล่าเรื่องราวคร่าวๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับจ้าวหยาง รวมถึงข้อสันนิษฐานบางอย่างของเธอให้หวังย่าฟัง

หวังย่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ประกายความสงสัยปรากฏขึ้นในดวงตา

'ฟังเธอพูดแบบนี้ มันก็น่าแปลกจริงๆ นั่นแหละ! จ้าวหยางคนนี้เคยสนใจเธอมาก่อน อย่าว่าแต่เธอเลย ทั้งห้องใครบ้างจะไม่รู้!

แต่จู่ๆ เขาก็เย็นชาและเริ่มเมินเฉยใส่เธอ... ตามความเข้าใจของฉันเกี่ยวกับพวกผู้ชายนะ โดยทั่วไปสถานการณ์แบบนี้ ไม่พวกเขาก็ต้องได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง

หรือไม่... พวกเขาก็ต้องไปตกหลุมรักคนอื่นเข้าแล้ว!'

หวังย่ากล่าวอย่างมั่นใจ

'เอ๋?'

ซ่งซีอึ้งไป เธอมองหวังย่าด้วยสีหน้าว่างเปล่า

'ไม่น่า... จะเป็นแบบนั้นมั้ง...'

ซ่งซีลังเล

'ฮ่าๆๆ ใครจะไปรู้ล่ะ! เอาเถอะ เลิกสนใจจ้าวหยางได้แล้ว พื้นฐานครอบครัวเขาก็แค่ธรรมดาๆ แถมยังเข้าได้แค่ 211 ระดับกลาง มหาวิทยาลัยวนศาสตร์เหยียนจิงก็ไม่ได้เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำขนาดนั้น

เขาไม่คู่ควรให้ซีซีของเราต้องไปใส่ใจหรอก! ฉันได้ยินมาว่าลูกชายท่านอธิบดีกำลังจีบเธออยู่เหรอ?'

หวังย่ามองซ่งซีด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซ่งซีพยักหน้า

'แล้วทำไมเธอยังไม่ตกลงล่ะ? ฉันได้ยินมาว่าคุณชายหวังคนนั้นมีพื้นฐานครอบครัวที่สุดยอดมาก แถมเขายังสอบติด 985 ด้วยนะ! อยู่ที่เหยียนจิงเหมือนกันเลย!

ถ้าเธอสองคนคบกัน มันจะวิเศษแค่ไหน! กิ่งทองใบหยกชัดๆ!'

หวังย่าพูดกับซ่งซีอย่างกระตือรือร้น

ซ่งซีลังเลเล็กน้อย

เดิมที ซ่งซีก็คิดว่าลูกชายของอธิบดีกรมตำรวจเมืองฉางเฉิงคนนั้นค่อนข้างดี และเธอก็เตรียมตัวจะตอบตกลงไปดูหนังกับเขาแล้ว

แต่ในช่วงเวลานี้ ในหัวของเธอกลับคิดถึงแต่เรื่องของจ้าวหยางเกือบจะตลอดเวลา จนทำให้เธอหลงลืมคุณชายหวังคนนั้นไปเลย

ช่วงนี้ คุณชายหวังก็ส่งข้อความหาเธออยู่เรื่อยๆ

อันที่จริง มีพวก 'ไอ้ต้าวคลั่งรัก' จำนวนมากส่งข้อความหาซ่งซีทุกวัน ดังนั้นคุณชายหวังจึงไม่ใช่ข้อยกเว้น

แม้แต่หลี่จุน ไอ้ต้าวคลั่งรักอันดับหนึ่งของเธอ ถึงขนาดรายงานตารางเวลาให้เธอฟังทุกวัน ว่าเขาทำอะไรและกินอะไรบ้าง

ถึงแม้ซ่งซีจะเคยบอกเขาไปหลายครั้งแล้วว่าเธอไม่ชอบการรายงานแบบนี้ และขอให้หลี่จุนเลิกส่งมาเสียที

แต่หลี่จุนก็ยังคงดื้อดึงทำต่อไปไม่หยุด

ในท้ายที่สุด ซ่งซีจึงทำได้เพียงเลือกที่จะเมินเฉยต่อเขาอย่างช่วยไม่ได้

เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ

'ฉันไม่รู้เหมือนกัน'

ซ่งซีส่ายหัว

'นี่ เลิกคิดเรื่องจ้าวหยางคนนั้นได้แล้ว! บางทีเขาอาจจะทำแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอก็ได้! แล้วเธอก็ซื่อบื้อจนติดกับเขาเนี่ยนะ!'

หวังย่ากล่าวกับซ่งซีอย่างหงุดหงิด

'จ้าวหยางคนนั้นมีดีตรงไหน? หน้าตาก็ธรรมดา เรียนก็พอใช้ได้ แต่นิสัยทึ่มทื่อเกินไป

ถามคำตอบคำจนน่าเบื่อ ซีซี ฉันจะบอกให้นะ เธอคบผู้ชายแบบนั้นไม่ได้จริงๆ! ลองคิดดูสิ ถ้าเธอตกอยู่ในอันตราย เขาจะยืนหยัดปกป้องเธอได้เหรอ?

ถ้าเขาไม่ให้เธอเป็นฝ่ายปกป้องเขาก็บุญเท่าไหร่แล้ว! ด้วยความสวย หุ่น และผลการเรียนของเธอ

ต่อให้ไม่คบกับลูกชายท่านอธิบดี พอเธอไปถึงมหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้ว เธอจะหาแฟนแบบไหนไม่ได้บ้าง? ทั้งพวกที่เรียนเก่งสุดยอด หรือแม้แต่พวกอัจฉริยะด้านงานวิจัย!

พวกที่มีภูมิหลังดี หุ่นดี หรือหล่อๆ! เธอหาได้สบายมาก!

แค่จ้าวหยางคนเดียว! หึ! ถึงตอนนั้นเธอจะมีตัวเลือกจนละลานตาจนมองไม่เห็นเขาด้วยซ้ำ!'