บทที่ 33 อันดับหนึ่งบนกระดานจัดอันดับคะแนน ผู้บำเพ็ญกายาสือเถียน ปรากฏตัวอย่างสะท้านฟ้า!

บทที่ 33 อันดับหนึ่งบนกระดานจัดอันดับคะแนน ผู้บำเพ็ญกายาสือเถียน ปรากฏตัวอย่างสะท้านฟ้า!

เมื่อเห็นหลิ่วหรูเยียนพ่ายแพ้

เบื้องล่างเวที แววตาของเฉินฉางชิงก็เคร่งขรึมลงเล็กน้อย

"เมื่อเทียบกับศิษย์ขอบเขตสร้างฐานเหล่านี้แล้ว พลังฝีมือของศิษย์พี่หลิ่วนับว่ายังอ่อนด้อยกว่าอยู่บ้าง"

"และ... การประลองใหญ่นี้ก็ไม่ได้เรียบง่ายถึงเพียงนั้น"

เฉินฉางชิงกล่าวกับตนเองเบาๆ

เขาย่อมสังเกตเห็นว่า คนอย่างหลี่หยาง เวิ่นเหลียง และเมิ่งโจว ยังไม่ได้ลงมือ

บนท้องฟ้าสูง เทียนโปเจินเหรินกวาดสายตามองไปทั่วทั้งลานประลองอย่างแผ่วเบา

ในยามนี้ หลิ่วหรูเยียนได้กลับมายังบริเวณของสำนักที่เจ็ดแล้ว

"ศิษย์พี่หลิ่ว!"

เหล่าศิษย์สำนักที่เจ็ดมองดูนาง ทุกคนต่างก็อยากจะกล่าวคำปลอบใจ แต่กลับไม่รู้ว่าจะกล่าวสิ่งใดดี

ผู้อาวุโสหลิ่วมู่มองหลิ่วหรูเยียนพลางแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า

"หรูเยียน"

"เจ้าทำได้ดีมากแล้ว"

"ในบรรดายี่สิบอันดับแรกของกระดานจัดอันดับคะแนน มีเพียงเจ้าที่อยู่ในระดับบำเพ็ญเพียรกึ่งก้าวสู่ขอบเขตสร้างฐาน"

"ศิษย์ขอบเขตสร้างฐานของสำนักอื่นบางคน ยังไม่ติดยี่สิบอันดับแรกของกระดานจัดอันดับคะแนนด้วยซ้ำไป!"

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสหลิ่วมู่ หลิ่วหรูเยียนก็ฝืนยิ้มออกมาได้เล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้ว ความแตกต่างด้านพลังฝีมือนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน

นางที่อยู่ในระดับกึ่งก้าวสู่ขอบเขตสร้างฐาน จะเอาชนะเจียงอ้านที่อยู่ขอบเขตสร้างฐานขั้นกลางได้อย่างไร?

เฉินฉางชิงในขณะนี้ก็เหลือบมองหลิ่วหรูเยียนเช่นกัน กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า

"ศิษย์พี่หลิ่ว แพ้ชนะเป็นเรื่องปกติ มิต้องใส่ใจจนเกินไป"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิ่วหรูเยียนก็พยักหน้า ในใจรู้สึกดีขึ้นมาก

ชิงหยางเห็นดังนั้น ในดวงตาก็ฉายแววเด็ดเดี่ยววูบหนึ่ง

วินาทีต่อมา เขาก็ไม่รอช้า สะกิดปลายเท้าเบาๆ ร่างก็ทะยานขึ้นสู่เวทีแล้ว

"สำนักที่เจ็ด ชิงหยาง!"

เสียงที่สดใสของชิงหยางดังขึ้น กระบี่ยาวที่เอวสั่นคราง คลื่นพลังวิญญาณขอบเขตสร้างฐานขั้นปลายพลันแผ่กระจายไปทั่วทั้งลานประลอง

เมื่อเห็นชิงหยางปรากฏตัว สีหน้าของเจียงอ้านก็เคร่งขรึมขึ้น

ทุกคนต่างรู้ดีว่า ชิงหยางแห่งสำนักที่เจ็ดเคยเป็นหนึ่งในยี่สิบอันดับแรกมาแล้วตั้งแต่การประลองใหญ่ของสำนักนอกครั้งก่อน พลังฝีมือของเขามิอาจดูแคลนได้

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เจียงอ้านก็ได้สติกลับคืน ประสานหมัดคารวะชิงหยางแล้วกล่าวว่า

"ศิษย์พี่ชิงหยาง โปรดชี้แนะ!"

สิ้นเสียง เจียงอ้านก็ไม่รอให้ชิงหยางตอบรับอันใด คมมีดวายุในมือก็พลันควบแน่นขึ้น

เมื่อมองดูอีกครั้ง เขาก็ฟันคมมีดวายุที่แหลมคมนับสิบสายออกไปในพริบตา พุ่งตรงเข้าหาชิงหยาง

"ลูกไม้ตื้นๆ"

ชิงหยางเห็นดังนั้น สีหน้าก็ยังคงเรียบเฉย เขาใช้นิ้วตวัดเป็นกระบี่

"เคร้ง!"

ในชั่วพริบตา ประกายกระบี่เจิดจ้าดุจธารดาราหลั่งไหล คมมีดวายุนับสิบสายที่พุ่งเข้ามาหาเขาล้วนแตกสลายไปจนหมดสิ้น!

"ปังๆๆ!"

"นี่มัน?"

เมื่อเจียงอ้านเห็นภาพนั้น ก็ตกใจเป็นอย่างมาก

ในการประลองก่อนหน้านี้ เขาล้วนเอาชนะมาได้อย่างง่ายดาย

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชิงหยาง กลับทำให้เขารู้สึกกดดันอย่างยิ่ง

ท้ายที่สุดแล้ว ชิงหยางก็มีระดับบำเพ็ญเพียรถึงขอบเขตสร้างฐานขั้นปลาย

ในช่วงเวลาที่เจียงอ้านกำลังเหม่อลอย ชิงหยางก็สะบัดร่างวูบหนึ่ง หายไปจากตำแหน่งเดิม

เจียงอ้านเห็นดังนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมลง ไม่กล้าคิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป รีบร่ายคาถาป้องกันตนเอง

ทว่า ไม่ทันที่เจียงอ้านจะได้เตรียมการป้องกัน ร่างของชิงหยางก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขาราวกับภูตผี

"ท่าร่างช่างรวดเร็วยิ่งนัก!"

สีหน้าของเจียงอ้านเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่ทันที่เขาจะได้ทันตั้งตัว เสียงดังกึกก้องก็ดังขึ้น

"ปัง!"

ปรากฏว่า ด้ามกระบี่ในมือของชิงหยางได้กระแทกเข้าที่หน้าอกของเจียงอ้านอย่างแรง

"พรวด!"

เจียงอ้านถูกซัดกระเด็นออกไปโดยตรง กระอักโลหิตคำโต ร่วงหล่นลงจากเวที

"สำนักที่เจ็ด ชิงหยาง ชนะ!"

เมื่อเห็นฉากนี้ ทั่วทั้งลานประลองต่างก็ตกตะลึง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นทั่วทุกสารทิศ

"ชิงหยางผู้นี้สมแล้วที่เป็นผู้แข็งแกร่งรุ่นเก๋าที่เคยเข้าร่วมการประลองใหญ่มาถึงสองครั้ง!"

"ใช่แล้ว! เจียงอ้านแห่งสำนักที่สามมีระดับบำเพ็ญเพียรเพียงขอบเขตสร้างฐานขั้นกลาง จะเป็นคู่ต่อสู้ของชิงหยางได้อย่างไร?"

"การประลองบนเวทีนี้ คงต้องดูการต่อสู้ของผู้ที่อยู่ขอบเขตสร้างฐานขั้นปลายแล้วสินะ!"

"..."

บริเวณของสำนักที่เจ็ด

เมื่อศิษย์จำนวนมากเห็นชิงหยางเอาชนะเจียงอ้านแห่งสำนักที่สามได้อย่างง่ายดาย แต่ละคนก็พากันโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น

"ศิษย์พี่ชิงหยางแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!"

"ใช่แล้ว! แค่สองสามกระบวนท่าก็เอาชนะเจียงอ้านได้แล้ว"

"พลังฝีมือของทั้งสองคนอยู่คนละระดับกันเลย"

"ข้าว่าศิษย์พี่ชิงหยางมีโอกาสสูงมากที่จะคว้าตำแหน่งอันดับหนึ่งของการประลองรอบที่สองนี้"

"ศิษย์พี่ชิงหยาง สู้ๆ!"

"..."

เหล่าศิษย์สำนักที่เจ็ดตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง

ผู้อาวุโสหลิ่วมู่หรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาที่มองไปยังชิงหยางก็เริ่มมีความคาดหวังขึ้นมา

เฉินฉางชิงเห็นดังนั้น สีหน้าก็ยังคงราบเรียบดุจเมฆลมบางเบา

ในใจเขารู้ดีว่า ที่ชิงหยางสามารถเอาชนะเจียงอ้านได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ เป็นเพราะระดับพลังฝีมือของทั้งสองนั้นแตกต่างกันเกินไป

และในขณะนี้ ยังมีศิษย์อีกไม่น้อยที่ยังไม่ได้ขึ้นเวที

คนอย่างหลี่หยาง เวิ่นเหลียง และเมิ่งโจว พลังฝีมือของพวกเขาล้วนไม่ต่างจากชิงหยางมากนัก

ท้ายที่สุดแล้ว ก่อนหน้านี้ในแดนมิติว่างเปล่า ทั้งสี่คนเคยเผชิญหน้าและต่อสู้กันในหุบเขาแห่งนั้นมาแล้ว

กลางอากาศ สายตาของเทียนโปเจินเหรินกวาดมองไปทั่วเวทีอย่างสงบ

"ศิษย์สำนักนอกรุ่นนี้ พรสวรรค์นับว่าใช้ได้ แต่ยังไม่มีผู้ใดเข้าตาข้า"

เทียนโปเจินเหรินลอบถอนหายใจ

ที่เขามาเป็นประธานในการประลองใหญ่ครั้งนี้ด้วยตนเอง ก็เพื่อที่จะมองหาหน่ออ่อนที่ดีไว้ล่วงหน้า รอให้พวกเขาเข้าสู่สำนักในแล้วจะได้ชักชวนมาอยู่ใต้สังกัดยอดเขาของตน

น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีผู้ใดที่ทำให้เขาต้องตาต้องใจ

ในตอนนั้นเอง เสียงประหลาดก็พลันดังขึ้นจากลานประลอง

"ตูม!"

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เมื่อได้ยินเสียง เหล่าศิษย์จากสำนักต่างๆ ก็พากันหันไปมองตามเสียง

ปรากฏว่า ร่างที่สูงใหญ่กำยำดั่งขุนเขาค่อยๆ เดินออกมาจากบริเวณของสำนักนอกที่หนึ่ง เหล่าศิษย์สำนักนอกที่หนึ่งต่างพากันหลีกทางให้

แม้แต่หลี่หยางที่เคยต่อสู้กับชิงหยางมาก่อน ก็ยังหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว

เห็นได้ชัดว่าสถานะของคนผู้นี้ในสำนักนอกที่หนึ่งนั้นไม่ธรรมดา

"สำนักนอกที่หนึ่ง สือเถียน!"

หลังจากขึ้นเวทีแล้ว ชายหนุ่มร่างกำยำก็กล่าวด้วยเสียงดังราวกับฟ้าร้องคำราม ทำให้แก้วหูของทุกคนปวดร้าว

"อะไรนะ?"

"สือเถียนอันดับหนึ่งของคะแนนลงมือแล้วหรือ?"

"เขาเป็นผู้บำเพ็ญกายานะ! ตัวตนที่ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน!"

"ครั้งนี้ชิงหยางเจอตอแข็งเข้าให้แล้ว!"

"..."

เมื่อชิงหยางเห็นสือเถียน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลง ทั้งยังประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

เขาอยู่ในสำนักนอกมานานถึงเพียงนี้ ย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงของสือเถียนมาบ้าง

วิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรในโลกนี้มีอยู่มากมาย

ผู้บำเพ็ญกายานับเป็นประเภทที่แข็งแกร่ง พวกเขาอาศัยร่างกายที่ไร้เทียมทาน ในระดับเดียวกันเรียกได้ว่าบดขยี้!

"เจ้าเด็กสำนักที่เจ็ด เจ้าจะยอมแพ้เอง หรือจะให้ข้าช่วย?"

สือเถียนแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวราวกับกระดูก

"ยอมแพ้?"

ชิงหยางยิ้มเย็น แม้จะรู้ว่าสือเถียนแข็งแกร่ง แต่ยังไม่ทันได้สู้ จะกล่าวคำว่าพ่ายแพ้ได้อย่างไร?

"สู้!"

พร้อมกับเสียงตะโกนเบาๆ ชิงหยางก็ชักกระบี่ออกมาก่อน

กระบี่เดียวที่ฟาดฟันออกไป ปราณกระบี่พุ่งทะยานดุจสายรุ้ง!

เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่ที่ชิงหยางโจมตีเข้ามา สือเถียนกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

เขายืนหยัดอย่างมั่นคงดุจขุนเขาไท่ซาน กล้ามเนื้อทั่วร่างราวกับหล่อหลอมจากเหล็กกล้า ผิวหนังเปล่งประกายสีทองแดง

เมื่อเห็นปราณกระบี่ของชิงหยางพุ่งเข้ามา สือเถียนก็กระทืบเท้าลงอย่างแรง เวทีหยกขาวทั้งเวทีพลันสั่นสะเทือน

"ตูม!"

วินาทีต่อมา ปรากฏว่าสือเถียนได้เหวี่ยงหมัดออกไป

พร้อมกับเสียงดังสนั่นสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

หมัดของสือเถียนกระแทกเข้ากับคมกระบี่ของชิงหยาง เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังกังวาน

"อะไรนะ?"

"ใช้กายเนื้อรับกระบี่วิญญาณ?"

ชิงหยางตกตะลึงอย่างยิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ไม่ทันที่เขาจะได้สติกลับคืน สือเถียนก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"อะไรกัน มีปัญญาแค่นี้เองรึ? แค่เอาไว้เกาให้ข้ายังไม่พอเลย!"

สิ้นเสียง สือเถียนก็ก้าวเท้าออกไปอย่างแรง

ในชั่วพริบตา เวทีก็ปริแตก!

เมื่อมองดูอีกครั้ง ร่างของเขาก็ได้เหวี่ยงหมัดยักษ์ออกไปแล้ว อากาศระเบิดออกเป็นเสียงดัง!

เมื่อเห็นฉากนี้ ชิงหยางก็รีบใช้ท่าร่างเพื่อหลบหลีก

"จะแข่งท่าร่างกับผู้บำเพ็ญกายางั้นรึ?"

สือเถียนหัวเราะเยาะ ความเร็วของเขาพลันเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ดุจดังวัวกระทิงคลั่งที่พุ่งเข้าใส่ชิงหยาง

"ปัง!"

ชิงหยางหลบไม่ทัน ถูกหมัดของสือเถียนซัดเข้าที่หน้าอกอย่างจัง ก่อนจะกระอักโลหิตคำโตแล้วร่วงตกจากเวทีไป

"สำนักที่เจ็ด ชิงหยาง แพ้!"