บทที่ 17: น่าจะเป็นครั้งแรก

บทที่ 17: น่าจะเป็นครั้งแรก

กู้เป่ยเจิงครางอือในลำคอ จิตใต้สำนึกสั่งให้เขายื่นมือออกไปคว้าเอวบางตรงหน้าและบีบเคล้นเนื้อนุ่มละมุน ความรู้สึกชาซ่านแล่นปราดไปถึงปลายนิ้ว

สายตาประหลาดใจของผู้คนรอบข้างพุ่งตรงมาที่พวกเขา กู้เป่ยเจิงออกแรงยกเอวหญิงสาวขึ้นแล้ววางเธอลงบนที่นั่งของตัวเอง เขากดเสียงต่ำ "นั่งดีๆ อย่าขยับยุกยิก"

สวี่โจวโจวหลับตาปี๋ด้วยความอับอาย ครั้งนี้เธอยืนไม่อยู่จริงๆ ไม่ได้แสร้งทำตัวแอ๊บใสไร้เดียงสาเพื่ออ่อยเขาสักหน่อย

เธอปรายตามองชายหนุ่มข้างกายที่กำลังจ้องมองตรงไปข้างหน้าด้วยสีหน้าแน่วแน่เด็ดเดี่ยวราวกับกำลังเตรียมใจไปตาย

เธอบ่นกระปอดกระแปดในใจ: จ้าๆๆ พ่อคนเก่ง ความหนักแน่นดั่งหินผาของนายคงเอามาใช้ต้านทานเสน่ห์ของฉันตอนนั่งตักสินะ?

นายเป็นศิษย์เอกของตงฟางปุ๊ป้ายหรือไง!

เธอเม้มริมฝีปาก หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง และเลิกสนใจเขาอีก

หลังจากลงรถที่สถานี สวี่โจวโจวก็เมินเฉยกู้เป่ยเจิงที่ยืนมองเธออยู่เงียบๆ แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังตลาดค้าส่งทันที

กู้เป่ยเจิงมองตามแผ่นหลังของเธอ เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม

หลังจากการล่มสลายของแก๊งสี่คน ประเทศก็เข้าสู่ช่วงการปฏิรูปอย่างต่อเนื่อง สถานการณ์ทางเศรษฐกิจกำลังดีขึ้น และธุรกิจส่วนตัวขนาดเล็กก็ไม่ถูกจำกัดอีกต่อไป

ธุรกิจที่ตลาดค้าส่งเฟื่องฟูขึ้นทุกวัน สวี่โจวโจวเดินดูรอบๆ ตลาดและพบสินค้ามากมายหลากหลายชนิด เธอแวะร้านนั้นออกร้านนี้และซื้อทุกอย่างที่ต้องการจนครบ

ตอนที่เดินออกมา แดดก็ร้อนเปรี้ยงแล้ว สวี่โจวโจวเป็นคนขี้ร้อนมาแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้เธอจึงรู้สึกวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม

เมื่อมองไปรอบๆ เธอก็เห็นคนขายไอศกรีมอยู่ไม่ไกล จึงเดินไปซื้อมาแท่งหนึ่ง แล้วมานั่งยองๆ กินอย่างช้าๆ อยู่ในที่ร่ม ความเย็นช่วยคลายความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนไปได้มาก

ตอนนั้นเอง มีผู้หญิงอีกสองคนเดินหัวเราะร่วนเข้ามาซื้อไอศกรีม

"พี่สะใภ้ ซื้อของครบหรือยังจ๊ะ?"

"เกือบแล้วล่ะ เหลือแค่ไปซื้อยาผสมพันธุ์หมูตัวเมียน่ะ เดี๋ยวแวะสถานีปศุสัตว์เสร็จก็กลับบ้านกันเลย"

"หมูบ้านพี่ถึงเวลาผสมพันธุ์แล้วเหรอ?"

"ใช่ ผ่านมาตั้งนานแล้วแต่ก็ยังไม่ติดสักที เหมือนแม่หมูมันจะไม่ค่อยยอมด้วย" ผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาหลบแดดในที่ร่มเช่นกัน พวกเธอยืนอยู่ใกล้ๆ สวี่โจวโจวและกระซิบกระซาบกัน "พี่ชุยของหล่อนเลยบอกให้ฉันเข้าเมืองมาซื้อยาไปช่วยกระตุ้นมันหน่อย"

ผู้หญิงคนนั้นกัดไอศกรีมกินพลางขยิบตายิ้มกรุ้มกริ่ม

หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคักแล้วเอ่ยแซว "งั้นพี่ก็เก็บยานั่นไว้ให้ดีล่ะ เกิดพี่ชุยเผลอกินเข้าไป ลูกคนที่หกได้มาเกิดแน่"

อีกฝ่ายหัวเราะร่วนพลางผลักเพื่อนเบาๆ "บ้าแกนี่! ถ้าอยากใช้เดี๋ยวฉันแบ่งให้เอาไหมล่ะ จะได้รู้กันไปเลยว่าแกลุกจากเตียงไม่ขึ้นไปสามวันมันเป็นยังไง"

ผู้หญิงทั้งสองหัวเราะคิกคัก

สวี่โจวโจวที่นั่งยองๆ อยู่ข้างหลังฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ พี่สาวสองคนนี้ช่างสรรหาคำมาพูดทะลึ่งจริงๆ

เธอหัวเราะเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนที่จู่ๆ หัวใจจะกระตุกวูบ จะเป็นยังไงนะ... ถ้าเธอเอายาให้กู้เป่ยเจิงกินบ้าง?

เธอส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ ในใจ

"ไม่ ไม่ ไม่ แบบนั้นมันหน้าไม่อายเกินไปแล้ว"

"แต่ในนิยาย นางเอกก็เอายาให้เขากินนี่นา ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ถ้าใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมกันหน่อย"

"แต่แบบนั้นมันไม่เท่ากับฉันบังคับฝืนใจเขาเหรอ? ไม่เอาๆ ช่างมันเถอะ"

ในขณะที่ตัวแทนฝ่ายดีกับฝ่ายร้ายกำลังเถียงกันในหัว สวี่โจวโจวก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามผู้หญิงสองคนนั้นไปเสียแล้ว

เมื่อมาถึงทางเข้าสถานีปศุสัตว์ แววตาของสวี่โจวโจวก็วูบไหว เธอกระทืบเท้าอย่างตัดสินใจ ก่อนจะเดินตามพวกเธอเข้าไปข้างในทันที

ผู้หญิงสองคนนั้นพูดคุยกับพนักงานขายที่เคาน์เตอร์ไม่กี่ประโยค ซื้อของเสร็จอย่างรวดเร็วแล้วก็เดินจากไป

สวี่โจวโจวค่อยๆ เดินลากเท้าเข้าไปหา "เอ่อ..."

พนักงานขายเป็นชายสูงวัยสวมเสื้อกาวน์สีขาว เขามองสวี่โจวโจวด้วยสีหน้าใจดีและอ่อนโยน "สหาย อยากได้ยาอะไรล่ะ?"

แย่แล้ว เมื่อกี้ลืมฟังชื่อยาไปสนิทเลย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กัดริมฝีปากแล้วพูดว่า "แม่บอกให้ฉันมาซื้อยาช่วยหมูผสมพันธุ์ค่ะ"

พูดจบเธอก็มองสหายอาวุโสด้วยสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์

สหายอาวุโสปรายตามองเธอ "หมูของหนูหนักเท่าไหร่? อายุไม่กี่เดือนแล้วล่ะ? แล้วนี่เป็นการผสมพันธุ์ครั้งที่เท่าไหร่?"

"เอ๊ะ? ต้องตอบคำถามเฉพาะทางขนาดนี้เลยเหรอคะ? เมื่อกี้พี่สาวคนนั้นไม่เห็นต้องพูดอะไรเยอะแยะเลยนี่นา" สวี่โจวโจวกะพริบตาปริบๆ ดูงุนงงไปหมด

"อายุประมาณยี่สิบกว่าเดือนกระมังคะ? กะด้วยสายตาน่าจะสัก 170 หรือ 180 ชั่ง? น่าจะเป็นครั้งแรกค่ะ" ใครจะไปรู้ล่ะว่าเป็นครั้งแรกหรือเปล่า? แต่ตัดสินจากจูบเมื่อคืน เขาก็ไม่ได้ดูมีประสบการณ์ไปมากกว่าเธอเลยนี่นา

"โอ้ แม่หมูของหนูอ้วนท้วนสมบูรณ์ดีนะ ลุงจัดให้ซองหนึ่งก็แล้วกัน กลับถึงบ้านก็บอกให้แม่กะปริมาณยาตามน้ำหนักหมูด้วยล่ะ เข้าใจไหม? ถ้าใส่เยอะเกินไป หมูมันคึกขึ้นมาจะเอาไม่อยู่นะ" สหายอาวุโสพูดพลางจัดยาใส่ซองแล้วยื่นให้เธอ

สวี่โจวโจวรับยามา หัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ด้วยความตื่นตระหนก

"เย้! คราวนี้กู้เป่ยเจิงหนีไม่รอดแน่"

"แน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้จริงๆ? ยังหยุดทันนะ"

ตัวแทนฝ่ายดีกับฝ่ายร้ายในหัวเริ่มปฏิบัติการล้างสมองเธออีกครั้ง

"หมอคะ ยานี้มีผลข้างเคียงอะไรไหมคะ?" สวี่โจวโจวถามขึ้นด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ยังหลงเหลืออยู่

"ผลข้างเคียงงั้นรึ? ถ้าควบคุมปริมาณยาไม่ดี อาจทำให้แม่หมูเป็นหมันได้เลยนะ เพราะงั้นต้องให้ยาตามน้ำหนักตัว เข้าใจไหม?" เด็กสาวคนนี้ไม่รู้อะไรเลย เขาจึงต้องอธิบายให้กระจ่าง

เป็นหมัน? สวี่โจวโจวตกใจสุดขีด

"แล้วถ้า... หมายถึงสมมตินะคะ..." สวี่โจวโจวโน้มตัวข้ามเคาน์เตอร์ไปมองหน้าหมออย่างจริงจัง ก่อนจะกระซิบถาม "ถ้าคนเผลอกินยานี้เข้าไป จะเกิดอะไรขึ้นคะ?"

ได้ยินดังนั้น สหายอาวุโสก็ตกใจจนแว่นตาแทบหลุด "แม่หนู เรื่องนี้เอามาพูดเล่นไม่ได้นะ รู้ไหมว่านี่มันยาสัตว์?"

"มันใช้สำหรับปศุสัตว์ เอามาใช้กับคนเนี่ยนะ? อย่างเบาก็เป็นหมัน อย่างหนักก็หัวใจวายตายกะทันหัน นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ"

สหายอาวุโสมองสวี่โจวโจวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "แม่หนู คงไม่ได้คิดจะ... ใช่ไหม? หืม?"

เมื่อเห็นสายตาเคลือบแคลงสงสัยของสหายอาวุโส สวี่โจวโจวก็รีบโบกมือเป็นพัลวัน "ไม่ๆๆ ค่ะ! ฉันจะเอาไปใช้กับแม่หมูจริงๆ ลาก่อนค่ะหมอ!"

เธอยิ้มแหยๆ ด้วยความรู้สึกผิด หันหลังกลับและวิ่งหนีไปอย่างลุกลี้ลุกลน

สหายอาวุโสส่ายหน้า วัยรุ่นสมัยนี้ใจกล้าบ้าบิ่นกันขนาดนี้เลยหรือ?

สวี่โจวโจวกุมใบหน้าที่แดงก่ำ ก้มหน้าก้มตาวิ่งพรวดพราดออกไป ก่อนจะชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็งโป๊กเสียงดังปึก

เธอมึนงงไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้น หืม? กู้เป่ยเจิงเหรอ? เขาไม่ได้ตามฉันมาใช่ไหมเนี่ย? สวี่โจวโจวมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความมึนงง

"คุณจะวิ่งทำไม?" กู้เป่ยเจิงประคองร่างที่โอนเอนของสวี่โจวโจวเอาไว้พลางขมวดคิ้ว ทำไมเธอถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้นะ?

สวี่โจวโจวดึงสติกลับมา แววตาของเธอหลุกหลิก "ฉันไม่ได้ซื้ออะไรเลยนะ"

กู้เป่ยเจิงทำหน้างุนงง "...?" ผมถามคุณเหรอ?

"คุณมาทำอะไรที่นี่?" เขาจึงตัดสินใจถามออกไป

"เอ่อ..." สวี่โจวโจวตั้งสติได้ "ฉัน... ฉันมาหาหมอให้ตรวจเท้าหน่อยน่ะ"

กู้เป่ยเจิงเลิกคิ้วและปรายตามองป้ายหน้าประตู "หมอรักษาสัตว์เนี่ยนะ?" เขามองสวี่โจวโจวด้วยสายตาล้อเลียน

"แหะๆ... หมอ หมอคนนี้เขารักษาคนด้วยไง" ด้วยความร้อนรน สวี่โจวโจวจึงยกมือขึ้นปาดเหงื่อ แต่ซองยาในมือกลับร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแหมะ

กู้เป่ยเจิงมองลงไป "ได้ยามาด้วยเหรอ? ยาที่ผมให้ไปมันไม่ได้ผลหรือไง?" เขาเหลือบมองเท้าของเธอ

"ได้ผลสิ ได้ผล!" สวี่โจวโจวตอบด้วยท่าทีขึงขังเกินจริง เธอก้มลงไปรีบคว้าซองยายัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วพูดว่า "เอาเป็นว่าฉันไปก่อนนะ คุณไปทำธุระของคุณต่อเถอะ"

สวี่โจวโจวยิ้มเจื่อนๆ แล้วหันหลังเตรียมเผ่น

"เดี๋ยวก่อน"

กู้เป่ยเจิงร้องเรียกตามหลังมา