บทที่ 7 แม่เลี้ยงตัวร้ายออกโรง

สือเย่าวางชามในมือลงบนโต๊ะ พอชาวเน็ตเห็นชัดว่าเป็นแค่โจ๊กขาวใสไร้เครื่อง ก็ถึงกับพูดไม่ออก

แต่ไม่นาน หลายคนก็จินตนาการต่อว่าเป็นชีวิตประหยัด อดทนสู้ไปด้วยกัน

สือเย่าประคองใบหน้าของเฮ่อชินชิน “ชินชิน เป็นฉันเองที่ทำให้เธอต้องมาลำบากอยู่ที่นี่ชั่วคราว”

“วันนี้ฉันจะไปดูห้องกับนายหน้า”

เธอส่ายหน้า “ไม่ค่ะ ขอแค่ได้ออกจากบ้านซือที่อึดอัดนั่นก็พอแล้ว”

“ตอนอยู่บ้าน กินข้าวยังต้องระวังตัว ท่าทางก็ต้องดี ห้ามพูดเหลวไหล”

เธอถือชามโจ๊ก สีหน้ามีความสุข “อยู่ที่นี่ฉันอิสระมาก! มีทั้งโจ๊กที่ฉันรัก แล้วก็มีนาย”

ช่างภาพกำลังถ่ายคลอสอัป เธอดื่มไปหยอกล้อไป จนโจ๊กกระเด็นใส่เลนส์ก็ไม่รู้ตัว

ช่างภาพมองเม็ดข้าวที่ติดอยู่บนเลนส์ สีหน้าอึดอัดเล็กน้อย ผู้กำกับรีบสั่งตัดไปอีกกล้อง

“กินช้าๆ สิ เจ้าแมวน้อย ปากเลอะหมดแล้ว~”

สือเย่าลูบหัวเธอ แล้วเปิดชามอีกใบ ข้างในมีสเต๊กชิ้นสวย

“ฉันเกือบลืม ยังมีสเต๊ก เธอกินเถอะ ฉันไม่กินแล้ว”

เฮ่อชินชินตาเป็นประกาย “สือเย่า นายดีที่สุดในโลกเลย!”

ชาวเน็ตน้ำตาคลอ เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจเขาผิด ของดีเขาไม่ยอมกิน ยกให้เธอหมด

สือเย่ายังล้างเชอร์รีใส่ถุงให้ “ล้างไว้ให้แล้ว ใส่กระเป๋าไป อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมกินนะ”

ทั้งสองหวานกันไม่หยุด หลายคนอินหนัก

【ชีวิตแบบนี้มันอบอุ่นจริงๆ ถึงจะลำบาก แต่เขายอมอดสเต๊กกับเชอร์รีเพื่อเธอ】

【ดีกว่าละครอีก ซือจิ่วอินไม่มีหัวใจ คู่รักหวานขนาดนี้ยังจะมาขัดขวาง!】

【“มีทั้งโจ๊กที่ฉันรัก แล้วก็มีนาย” สมเป็นนักข่าว พูดอะไรก็หวานหมด】

【ตั้งชื่อคู่เลย โจ๊กขาวคู่รัก!】

ขณะที่ฝั่งนี้อินกันหนัก ภาพก็สลับไปบ้านของแขกรับเชิญคนที่สอง

..............................................................................................

เพนต์เฮาส์วิวแม่น้ำ กว้างขวาง สว่าง หรูหรา หน้าต่างกระจกเต็มผนัง แสงแดดอ่อนส่องลงบนโต๊ะหินอ่อน บนโต๊ะมีดอกไม้จัดอย่างสวยงาม เชฟกำลังจัดอาหารทั้งจีนตะวันตก ของว่าง ขนม

ทุกอย่างประณีตและอุดมสมบูรณ์ ตัดกับภาพก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง พอแขกรับเชิญคนที่สองออกมา

ความไม่พอใจของชาวเน็ตก็พุ่งขึ้นอีก ทีมงานตั้งใจชัดเจน หลังถ่ายเฮ่อชินชิน ก็สลับมาที่หลีหาน

หลีหานอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย นั่งทานอาหารอยู่ เธอเพิ่งย้ายของเข้ามา วันนี้เป็นวันแรกที่ได้กินที่นี่ ท่าทางยังเกร็งเล็กน้อย โดยเฉพาะตอนซือจิ้นมานั่งตรงข้าม

ซือจิ้นคิ้วเข้มตาคม ใส่เชิ้ตสีฟ้า ผมเนี้ยบ

หลีหานทักอย่างระมัดระวัง “สวัสดีตอนเช้าค่ะ”

“สวัสดี” เขาพยักหน้าเย็นชา เขายังไม่เข้าใจที่แม่พาคนแปลกหน้ามาแทนเฮ่อชินชิน เขารู้สึกว่าครั้งนี้แม่ทำเกินไป เขายังเป็นห่วงน้องสาวว่าจะกินดีอยู่ดีไหม เขาสั่งของสด ขนม ผลไม้ ให้ส่งไปทุกวัน

ทั้งสองกินเงียบๆ บรรยากาศเย็นชา ชาวเน็ตด่ากระหน่ำ

【หลีหานผู้หญิงเลว อยู่เพนต์เฮาส์ กินดี ส่วนชินชินต้องอยู่ใต้ดินกินโจ๊ก!】

【เห็นแล้วโมโห】

【ไก่บ้านยังไงก็ไก่บ้าน ไม่มีออร่าเหมือนชินชิน แต่หน้าด้านกว่าร้อยเท่า】

【นอกจากจะแย่งบ้านกับแม่ ยังจะหวังพี่ชายอีก】

【คุณชายซือหล่อมาก ไม่แม้แต่จะมองหลีหาน】

【อย่าหลงภาพลักษณ์พี่ชายดี ถ้าดีจริงคงไม่ปล่อยน้องไปอยู่แบบนั้น】

ตอนซือจิ่วอินลงมาจากชั้นสอง ก็เห็นทั้งคู่เหมือนไม้แข็งทื่อ เธอรู้ว่าซือจิ้นยังรับไม่ได้ที่เธอรับหลีหานเป็นลูก เพราะเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือคนที่ช่วยชีวิตร่างเดิม มองท่าทางเหม่อลอยของเขา ก็คงกำลังคิดถึง

เฮ่อชินชิน ถ้าเขารู้ว่าในเรื่องเดิม น้องสาวทำให้เขาขาขาด จะรู้สึกยังไง? มีชาวเน็ตเห็นเธอ

【ผู้หญิงที่ลงมาจากชั้นสองคือพี่สาวของซือจิ้นเหรอ สวยมาก】

【น่าจะใช่ ตาคล้ายกันมาก】

【เดี๋ยวนะ บ้านนี้มีสองชั้นด้วยเหรอ?】

【พวกเธอโง่หรือเปล่า นั่นแหละซือจิ่วอินแม่เลี้ยงตัวร้าย!】

พอรู้ว่าเป็นเธอ แฟนคลับ “คู่โจ๊กขาว” ก็รุมด่า คนที่เพิ่งชื่นชมก็เงียบไป

“ต่อไปกินข้าวไม่ต้องเกร็งแบบนี้นะ อยากพูดอะไรก็บอกได้”

ซือจิ่วอินนั่งลงตรงข้ามหลีหาน ยิ้มอ่อนโยน  ร่างเดิมเคร่งครัดเรื่องมารยาทโต๊ะอาหาร ห้ามพูดขณะกิน

ในเรื่องเดิม เฮ่อชินชินไม่ชอบ มองว่าอึดอัด แต่ไม่เคยสื่อสาร ซือจิ่วอินจึงพูด

“เมื่อก่อนฉันเข้มงวดเกินไป ต่อไปอยู่บ้านไม่ต้องเกร็ง”

ซือจิ้นมองเธออย่างแปลกใจ ตอนเด็กเขาไม่เข้าใจ แต่พอโตแล้วพบว่ามันช่วยเขาในสังคมธุรกิจ

เขามองหลีหาน หรือเพราะเธอแม่ถึงเปลี่ยนไป? ความระแวงของเขาเพิ่มขึ้น

หลีหานหยุดเล็กน้อย “แม่คะ ฉันรู้ว่านี่คือมารยาทพื้นฐาน”

“ช่วยสอนฉันเพิ่มได้ไหมคะ” เธอรู้ว่าถ้าจะเป็นผู้สืบทอด ต้องเจอสังคมระดับสูง มารยาทต้องพร้อม

ชาวเน็ตยังคงด่า

【ประจบเร็วดีนะ】

【ยังไงก็ปิดความจนไม่ได้】

【เรียนเก่งแต่โง่ชีวิต มารยาทยังไม่รู้】

【เดี๋ยวรอดูงาน เดี๋ยวชินชินจะสอนให้รู้ว่าใครของจริง】