บทที่ 2 พวกเธอล้วนวัตถุนิยม

“อาจิ้น”

ซือจิ่วอินเรียกซือจิ้นไว้ “สิบโมงลูกมีประชุมไม่ใช่เหรอ”

ซือจิ้นเกือบลืมเรื่องนี้ไป เขาลังเล “แต่ว่าน้อง...”

“เธอก็ยี่สิบสองแล้ว มีมือมีเท้า จะปล่อยให้ตัวเองอดตายได้หรือไง”

ซือจิ่วอินมองเวลา “ไม่ไปตอนนี้เดี๋ยวไปไม่ทันประชุม”

ซือจิ้นพยักหน้า “ครับแม่ ผมจะไปบริษัทเดี๋ยวนี้”

คิดดูแล้ว แม่คงอยากให้น้องเจอความลำบากแล้วกลับมาเอง

เขาจึงวางใจแล้วออกไป

ซือจิ่วอินมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาซับซ้อน ลูกชายคนนี้ของร่างเดิม เป็นประธานหนุ่มเต็มตัว ดีไปหมดทุกด้าน

หน้าตาได้ทั้งเธอกับสามีผู้ล่วงลับจิ้นเช่อ คิ้วเข้มตาคม หล่อคมชัด อีกทั้งพรสวรรค์ด้านธุรกิจก็โดดเด่น อายุยี่สิบสามก็รับช่วงบริหารตระกูลซือ ทำให้กิจการรุ่งเรือง

แต่ดันดูคนไม่เป็น หลงน้องสาวหนัก เอาลูกบุญธรรมเนรคุณคนนั้นมาเป็นของล้ำค่า

ถึงตอนนี้ยังมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหน จำเป็นต้องทำให้ลูกชายเลิกโง่ ไม่เอาทรัพย์สินทั้งบ้านไปยกให้คนอื่น

พอพูดถึงบริษัท ซือจิ่วอินก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง

เช้านี้ฝ่ายโฆษณาของสถานีโทรทัศน์ซินซิงโทรมาถามร่างเดิมว่าจะต่อสัญญาลงทุนเมื่อไร

สถานีโทรทัศน์ออนไลน์ซินซิง หรือ NNT (Nova Network Television) เป็นแพลตฟอร์มสื่อออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ

ตอนนี้เฮ่อชินชินเป็นผู้สื่อข่าวประจำของที่นั่น

การจะได้เป็นผู้สื่อข่าวประจำของ NNT อย่างน้อยต้องจบระดับบัณฑิตศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ หรือมีผลงานโดดเด่นมาก

แต่เฮ่อชินชินไม่มีสักอย่าง อาศัยแค่มีแม่บุญธรรมที่ร่ำรวยล้นฟ้า

สมัยมัธยมเธอไม่ตั้งใจเรียน มหาวิทยาลัยก็ใช้เงินเข้าไปเรียนต่างประเทศในมหาวิทยาลัยคุณภาพต่ำ แถมยังไม่ตั้งใจเรียน แต่กลับอยากเข้า NNT เป็นนักข่าวดัง

ร่างเดิมรักลูกจนหน้ามืด ถึงกับไปเลี้ยงข้าวผู้รับผิดชอบที่เคยมีเรื่องกันมาก่อน พร้อมทุ่มเงินโฆษณา 23 ล้าน เพื่อแลกตำแหน่งผู้สื่อข่าวประจำให้เธอ

แต่เฮ่อชินชินไม่เพียงไม่ตั้งใจทำงาน ไม่สำนึกบุญคุณ ยังใช้สถานะไปหาผลประโยชน์ให้ตัวเองกับแฟนนักเลง

สุดท้ายยังใช้ตำแหน่งหน้าที่แฉบริษัทของร่างเดิมจนล้มละลาย

ซือจิ่วอินไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เธอกลับมาแทงข้างหลังอีก เรื่องต่อสัญญาโฆษณานี้ไม่มีทางยอมแน่นอน

คิดได้ดังนั้น เธอจึงส่งข้อความหาผู้รับผิดชอบฝ่ายโฆษณา นัดเวลาคุยเรื่องยกเลิกสัญญา

ส่วนเฮ่อชินชินในตอนนี้ ยังไม่รู้ว่าตัวเองเสียอะไรไป

เธอกำลังวิ่งฝ่าหิมะ พอเห็นสือเย่าที่รออยู่ป้ายรถเมล์ก็พุ่งเข้าไปกอดแน่น

สือเย่าเพิ่งจุดบุหรี่ สูบไปได้ไม่กี่คำเธอก็มาถึง เขาไม่อยากดับ เลยหนีบไว้ในมือ จนเผาเสื้อขนเป็ดด้านหลังของเธอเป็นรูหลายจุด

เขาใช้นิ้วยกคางเธอขึ้น น้ำเสียงเป็นห่วง “ชินชิน หน้าเธอเป็นอะไร”

เฮ่อชินชินเล่าเรื่องทะเลาะกับซือจิ่วอินให้ฟัง “ไม่เป็นไร ฉันไม่เจ็บ”

“ขอแค่ได้อยู่กับนาย ก็คุ้มแล้ว”

“เด็กโง่”

สือเย่าบีบแก้มเธอเบาๆ แล้วรีบถาม “ชินชิน ผลรับสมัครช่างภาพของ NNT ออกหรือยัง”

เขาทำงานพาร์ตไทม์ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ของเพื่อน แล้วก็ถ่ายรูปเล่นบ้างเป็นครั้งคราว

เดือนก่อนสถานีเปิดรับสมัครช่างภาพ เฮ่อชินชินจึงให้เขาไปสมัคร

“ยังเลย” เธอมองเขาด้วยสายตาชื่นชม “แต่นายเก่งขนาดนี้ ยังไงก็ผ่านแน่”

สือเย่าทำหน้าลำบากใจ “ฉันก็เป็นห่วงนะ เธอเคยกินอยู่ดีที่บ้านซือ แต่รายได้ฉันตอนนี้ยังเลี้ยงเธอแบบนั้นไม่ได้”

เฮ่อชินชินเอานิ้วแตะปากเขา “อย่าพูดแบบนั้น”

“ออกจากบ้านซือ ฉันก็อยู่ได้ดี”

“จริงๆ สัปดาห์ก่อนฉันไปออดิชันรายการเรียลลิตี้สายอาชีพ ‘แสงแห่งเมือง’ ของเพนกวินวิดีโอมา”

“วันนี้ตอนเที่ยง ผู้กำกับคัดเลือกบอกว่าฉันได้เป็นแขกรับเชิญแล้ว”

แพลตฟอร์มนี้มีผู้ชมสูง แขกรับเชิญธรรมดาออกรายการก็รับโฆษณาได้ถึงสามแสนต่อครั้ง

“ถ่ายรายการเหรอ” แววตาสือเย่ามืดลง

เขานึกถึงห้องกึ่งใต้ดินของตัวเอง “ชินชิน เธอย้ายออกมาแล้ว ยังต้องถ่ายรายการอีก”

“งั้นเราเปลี่ยนไปอยู่ห้องที่ใหญ่และสว่างกว่านี้ดีไหม”

เฮ่อชินชินทำหน้าสงสัย “แต่ฉันว่าการอยู่ห้องใต้ดินกับนายมีความสุขมากนะ”

“ฉันไม่เคยอยู่แบบนี้เลย รู้สึกเหมือนเป็นฐานลับของเรา เต็มไปด้วยความทรงจำ”

“แถมยังสูบบุหรี่ดื่มเหล้าได้อิสระ ที่บ้านฉันไม่กล้าเลย”

กฎบ้านตระกูลซือเข้มงวด อึดอัดเกินไป

สือเย่ากดริมฝีปาก “แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่ในอินเทอร์เน็ตไม่ได้คิดแบบเธอ”

“พวกเธอวัตถุนิยม จะมองว่าฉันจน อยู่ห้องใต้ดินแล้วดูถูกฉัน คิดว่าฉันทำให้เธอลำบาก”

“นายจะทำให้ฉันลำบากได้ยังไง ฉันมีแฟนทั้งรักฉันทั้งหล่อขนาดนี้ คนอื่นอิจฉายังไม่ทันเลย!”

สือเย่าส่ายหน้า “ฉันไม่ใช่คนดี ไม่คู่ควรให้เธอดีกับฉันขนาดนี้”

เฮ่อชินชินกำหมัด “พรุ่งนี้ฉันจะไปหานายหน้าหาบ้าน!”

สือเย่ามองมือเปล่าของเธอ “เธอไม่เอาอะไรมาเลยเหรอ”

เขามองด้านหลังเธอ “แล้วรถล่ะ ทำไมไม่ขับมา”

เธอส่ายหัว “ออกมาฉุกละหุก ฉันอยากเจอนายมาก”

“ไม่เป็นไร ฉันจะติดต่อพี่ชายให้ช่วยหน่อย ไว้มีเวลาจะกลับไปเอาของ”

สือเย่าทั้งสงสารทั้งรู้สึกผิด “เป็นเพราะฉันไม่มีความสามารถ ทำให้เธออยู่ดีไม่ได้”

เธอซาบซึ้งทันที “แค่นายรักฉัน ฉันก็พอแล้ว”

สูบบุหรี่หมด เขากุมมือเธอไว้ “หนาวใช่ไหม ไป กลับบ้าน ต้มโจ๊กให้กิน”

เฮ่อชินชินยิ้มหวานอย่างมีความสุข ขึ้นรถเมล์ไปกับเขา

หลังกลับถึงห้องเช่าไม่กี่วัน ซือจิ้นก็ส่งของมาให้ไม่น้อย ทั้งสเต๊ก อาหารทะเล เชอร์รี

ทั้งของกินของใช้ กุญแจรถ กุญแจบ้าน ก็ส่งมาให้

กลัวน้องลำบาก

แต่ของพวกนั้นถูกสือเย่าเก็บไว้ โดยอ้างว่า “ชินชิน กระเพาะเธอไม่ดี ของพวกนี้ย่อยยาก”

“กินโจ๊กดีกับกระเพาะกว่า”

ถูกเอาใจใส่แบบนี้ เฮ่อชินชินก็ยิ่งมีความสุขจนล้น