บทที่ 4 - ชายหญิงแปลกหน้า อยู่ร่วมห้องกันตามลำพัง

บทที่ 4 - ชายหญิงแปลกหน้า อยู่ร่วมห้องกันตามลำพัง

เซี่ยอวิ๋นโจวนอนอยู่บนเตียง ยังคงไม่เข้าใจว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

ที่นี่คือที่ไหน?

แล้วทำไมถึงต้องมาเจอกับเจ้าหญิงน้อยผู้แสนจะเอาแต่ใจของตระกูลสือด้วย?

ในขณะที่เขากำลังคิดอย่างไรก็คิดไม่ตกอยู่นั้น ประตูห้องให้น้ำเกลือก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

สือซีประคองชามเดินเข้ามา "กินข้าวได้แล้วค่ะ"

ท่าทางราวกับคนมาส่งข้าวแดงในคุกไม่มีผิด

"ที่นี่คือที่ไหน? ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" เซี่ยอวิ๋นโจวมองไปรอบๆ ที่นี่ไม่เหมือนโรงพยาบาลเลยสักนิด แต่กลับเหมือนพวกคลินิกเถื่อนมากกว่า

สือซีอธิบายว่า "ที่นี่คือคลินิกเล็กๆ ในหมู่บ้านหลงเฉวียนค่ะ ตอนที่ฉันกำลังกลับบ้าน ก็บังเอิญเจอคุณนอนสลบอยู่กลางถนน เลยพาคุณมาด้วย"

เซี่ยอวิ๋นโจวพลันนึกขึ้นมาได้เลือนรางว่าเคยมีคนนินทาเรื่องที่สือซีไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลสือ พ่อแม่ที่แท้จริงเป็นคนบ้านนอก

สือซีวางชามลงบนโต๊ะ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองยื่นให้เขา ก่อนจะพูดขึ้น "ฉันเห็นว่าโทรศัพท์ของคุณน่าจะหายไปแล้ว คุณใช้โทรศัพท์ของฉันโทรไปก่อนเถอะค่ะ"

เซี่ยอวิ๋นโจวรับโทรศัพท์มือถือสีชมพูหวานแหววมาถือไว้ รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย "ขอบคุณ"

จากนั้นเขาก็โทรหาผู้ช่วยของตัวเอง เพื่อสั่งให้มารับในวันพรุ่งนี้

ครั้งนี้คงต้องขอบคุณสือซีจริงๆ

สือซี : "ไม่เป็นไรค่ะ ดื่มโจ๊กเถอะค่ะ"

เซี่ยอวิ๋นโจวกลั้นความเจ็บปวด เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "ฉันไม่มีแรง"

สือซีถามอย่างดีใจ "คุณใกล้จะตายแล้วเหรอคะ?"

เซี่ยอวิ๋นโจว : ?

เขาเหมือนจะเห็นความดีใจปรากฏอยู่บนใบหน้าของสือซีอย่างนั้นเหรอ?

เซี่ยอวิ๋นโจวทบทวนเรื่องราวดู เขาไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับตระกูลสือ เขารู้จักกับพี่ชายทั้งหลายของสือซีก็จริง แต่รับรองได้ว่าไม่เคยมีความแค้นเคืองต่อกัน

สือซี... ไม่ชอบเขางั้นเหรอ?

คิดดูก็ถูกนะ สือซีคือเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลสือของเมืองเฟิงเฉิง ที่ผ่านมาก็ถูกคนคอยประคบประหงมมาตลอด จะไปทำหน้าดีใจเวลาคนอื่นเป็นทุกข์ได้ยังไง?

เซี่ยอวิ๋นโจวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พรุ่งนี้เช้า ผู้ช่วยจะมารับฉันเอง"

ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว ทางมาหมู่บ้านหลงเฉวียนก็สูงชัน แถมข้างนอกฝนก็ยังตกอยู่ เขาไม่ใช่พวกนายทุนหน้าเลือดเสียหน่อย ที่จะบังคับลูกน้องให้ฝ่าอันตรายมาหาในเวลาแบบนี้

เมื่อสือซีได้ยินน้ำเสียงที่แม้จะฟังดูอ่อนแรง แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่า 'ตาย' อีกไกลลิบลับ จึงตอบกลับไปว่า "เรื่องของพรุ่งนี้ ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้เถอะค่ะ ตอนนี้คุณดื่มโจ๊กก่อนดีกว่า"

เซี่ยอวิ๋นโจวค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งครึ่งตัว ความเจ็บปวดแล่นริ้วตั้งแต่ท่อนแขนลามไปจนถึงหน้าอก

สือซีมานั่งข้างเตียง ตักโจ๊กขาวขึ้นมาหนึ่งช้อน แล้วป้อนไปจ่อที่ริมฝีปากของเขา

เซี่ยอวิ๋นโจวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขารับรู้ได้ว่าสือซีไม่ได้ชอบเขา แต่ทำไมถึงยังมาป้อนโจ๊กให้เขาล่ะ?

สือซีเร่งเร้า "รีบกินสิคะ ฉันใส่น้ำตาลลงไปนิดหน่อยด้วยนะ ถ้าเย็นแล้วจะไม่อร่อย"

เซี่ยอวิ๋นโจวแอบสงสัยว่าเธอคงจะวางยาพิษลงในชามหรือเปล่า ทว่าเขากับสือซีไม่มีความแค้นเคืองต่อกันทั้งในอดีตและปัจจุบัน หากสือซีคิดจะทำร้ายเขาจริงๆ ก็คงไม่พาเขามาส่งให้หมอรักษาหรอก

เด็กสาวตั้งใจป้อนโจ๊กให้เขา ภายในดวงตากลมโตดำขลับที่ทอประกายสดใส ไม่มีวี่แววของความประสงค์ร้ายเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

ข่าวลือที่ว่าสือซีทั้งเอาแต่ใจและไร้เหตุผล ดูเหมือนว่าสิบปากว่าก็ไม่เท่าตาเห็นจริงๆ สินะ

เซี่ยอวิ๋นโจวเม้มริมฝีปาก ก่อนจะก้มหน้าดื่มโจ๊ก

หลังจากดื่มโจ๊กไปหมดชาม เขาก็รู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง

หลังจากสือซีป้อนโจ๊กให้เขาเสร็จ เธอก็เดินออกไป

ผ่านไปสักพักใหญ่ ประตูห้องให้น้ำเกลือก็ถูกผลักเปิดออก สือซีกอดหมอนเดินเข้ามา โดยมีคุณแม่หนิงหอบผ้าห่มผืนใหม่ตามเข้ามาด้วย

เมื่อเห็นสือซีกำลังปูเตียง เซี่ยอวิ๋นโจวก็ตกใจเล็กน้อย "เธอจะนอนที่นี่เหรอ?"

สือซีอาบน้ำเสร็จแล้ว ตอนนี้สวมชุดนอนกระโปรง เธอนั่งลงบนเตียงพลางเอ่ยว่า "ใช่ค่ะ ที่นี่ก็เหมือนกับห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลนั่นแหละ นอนด้วยกันจะเป็นอะไรไปคะ? ไม่ได้นอนเตียงเดียวกันเสียหน่อย"

หรือจะให้เธอไปนอนในห้องของบอสนางเอกล่ะ?

เซี่ยอวิ๋นโจวไม่สามารถหาคำพูดใดมาโต้แย้งได้เลย

เขาได้รับความช่วยเหลือจากสือซี แถมตอนนี้ยังต้องมาอาศัยชายคาบ้านคนอื่นอยู่ จะเอาสิทธิ์อะไรไปโต้แย้งได้ล่ะ?

สือซีเองก็รู้สึกสิ้นหวังเช่นกัน ทำไมเธอถึงไม่นอนในห้องนอนใหญ่โตหรูหราของตระกูลสือ แต่กลับต้องมานอนในห้องให้น้ำเกลือที่นี่ด้วยเนี่ย?

ก็เพราะนางเอกอยู่ที่บ้านตระกูลสือน่ะสิ

พอมาคิดดูตอนนี้ การที่เธอหนีกลับมาอยู่บ้านนอกเพื่อหลบนางเอก แต่ดันมาเจอกับบอสตัวร้าย ซ้ำยังต้องมานอนห้องเดียวกันกับบอสตัวร้ายอีก

เป็นอย่างที่คิดไว้เลย การหลบหนีไม่ช่วยแก้ปัญหา แต่กลับทำให้เธอต้องเจอกับปัญหาที่ยุ่งยากกว่าเดิมเสียอีก

หลังจากคุณแม่หนิงเดินออกไป เซี่ยอวิ๋นโจวที่นอนอยู่บนเตียง ก็ยังคงได้กลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลอยู่ภายในห้องให้น้ำเกลือ

เซี่ยอวิ๋นโจวนอนไม่หลับ จึงพยายามดิ้นรนลุกขึ้น

(จบแล้ว)