บทที่ 2 - มืดแปดด้านแม้จะเห็นทางสว่าง

บทที่ 2 - มืดแปดด้านแม้จะเห็นทางสว่าง

พอเดินลงมาจากชั้นบน สือซีก็ยิ่งรู้สึกแน่วแน่ว่าตัวเองจะไปมีเรื่องกับหนิงอวี๋ไม่ได้เด็ดขาด

ตามเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ หลังจากนี้จะเป็นงานเลี้ยงต้อนรับกลับบ้าน ซึ่งหนิงอวี๋จะได้เฉิดฉายในงานเลี้ยง ส่วนเธอ สือซี จะต้องกลายเป็นตัวตลกของเมืองเฟิงเฉิง

สือซีไม่อยากตาย และก็ไม่อยากกลายเป็นตัวตลกด้วย

ขณะที่นั่งอยู่บนโซฟา คุณพ่อสือก็เดินเข้ามาอีกครั้ง "เสี่ยวซีเอ๊ย นี่คือหนังสือโอนหุ้นของพ่อ ลูกรีบเซ็นชื่อเร็วเข้า ต่อไปหุ้นของพ่อ ก็จะเป็นของลูกทั้งหมดแล้ว"

สือซีไม่กล้าขยับตัว

นี่มันหนังสือโอนหุ้นอย่างนั้นหรือ?

นี่มันหนังสือสั่งตายชัดๆ!

ขืนเซ็นเสร็จ พอเดินออกจากบ้านไป เธอได้พุ่งหลาวลงแม่น้ำไปเป็นอาหารปลาแน่ๆ!

สือซีเกิดประกายความคิดขึ้นมาวูบหนึ่ง "คุณพ่อคะ หนูจะไปหมู่บ้านหลงเฉวียนค่ะ!"

หมู่บ้านหลงเฉวียนเป็นหมู่บ้านที่นางเอกเคยอาศัยอยู่ เป็นหมู่บ้านล้าหลังและไม่เจริญ ซึ่งตอนนี้พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของสือซียังคงอาศัยอยู่ที่นั่น

คุณพ่อสือไม่เห็นด้วย "ลูกเป็นเจ้าหญิงน้อยของตระกูลสือเรานะ จะไปที่ซอมซ่อแบบนั้นทำไมกัน?"

สือซีตอบว่า "หนิงอวี๋เป็นลูกสาวแท้ๆ ของคุณพ่อกับคุณแม่ เธอกลับมาบ้านแล้ว หนูก็ควรกลับไปเยี่ยมพ่อแม่แท้ๆ ของหนูบ้างสิคะ"

จะได้ถือโอกาสหลบรัศมีของนางเอกไปด้วยเลย

คุณพ่อสือเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ "เสี่ยวซีโตแล้ว รู้ความขึ้นทุกวันเลยนะ"

สือซีรู้สึกจุกอก : ถ้าเป็นลูกสาวที่ไม่รู้ความ ก็จะถูกจับโยนลงแม่น้ำไปเป็นอาหารปลาน่ะสิ

แม้คุณพ่อสือจะไม่อยากให้ลูกสาวต้องไปตกระกำลำบาก แต่ก็รู้สึกปลื้มใจมากที่สือซีเป็นเด็กดีรู้ความ จึงสั่งให้ลุงหวังพาสือซีไปส่งที่หมู่บ้านหลงเฉวียน

ลุงหวังคือคนที่ไปรับหนิงอวี๋กลับมา จึงพอดีกับที่เขาจำทางได้

สือซีเก็บข้าวของง่ายๆ แล้วบอกว่าจะไปพักที่หมู่บ้านหลงเฉวียนสักสองวัน

แท้จริงแล้วในใจของสือซีคิดว่า ทางที่ดีที่สุดคือพักยาวไปจนกว่ามหาวิทยาลัยจะเปิดเทอม แล้วเธอก็จะย้ายไปอยู่หอพักของมหาวิทยาลัยโดยตรง——อยู่ให้ห่างนางเอกเข้าไว้ เพื่อรักษาชีวิตให้ปลอดภัย

รถยนต์แล่นออกไปทางชานเมือง ห่างไกลจากตัวเมืองออกไปเรื่อยๆ

อารมณ์ของสือซีก็เริ่มปลอดโปร่งขึ้น ในโลกเดิมเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตัวเธอก็น่าจะตายสนิทไปแล้ว ในเมื่อตอนนี้ได้มาอยู่ในโลกนี้ เธอก็ขอใช้ชีวิตให้มีความสุขอย่างเต็มที่แล้วกัน

ขอแค่อยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่ไปงัดข้อกับนางเอก ก็จะต้องอายุยืนยาวเป็นร้อยปีได้แน่ๆ!

ดวงตาและคิ้วของสือซีเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าการตัดสินใจอยู่ให้ห่างจากนางเอก เป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด!

นี่มันคือสถานการณ์ที่เรียกว่า มืดแปดด้านไร้หนทาง แต่แล้วก็เห็นแสงสว่าง——

"ปัง!"

ขณะที่สือซีกำลังอยากจะสัมผัสกับวันหยุดอันแสนสุข รถยนต์ก็เบรกกะทันหัน

สือซีที่นั่งอยู่เบาะหลัง หัวกระแทกเข้ากับเบาะหน้าอย่างจัง

"ลุงหวังคะ ทำไมจู่ๆ ถึงเบรกรถล่ะคะ?" สือซียกมือขึ้นคลึงหน้าผาก

ลุงหวัง : "มีคนนอนอยู่กลางถนนครับ เดี๋ยวผมลงไปดูหน่อยนะ"

สือซีมองออกไปนอกหน้าต่าง นี่มันก็ขึ้นเขามาแล้ว ใครมันมาหากินด้วยการแกล้งโดนรถชนแถวนี้ล่ะเนี่ย?

ทุ่มเทกับงานน่าดูเลยแฮะ

เมื่อสือซีลงจากรถ เธอก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่กลางถนน สันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเม้มแน่น แค่เห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างก็หล่อเหลาไร้ที่ติแล้ว

ลุงหวังอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่มันคุณชายตระกูลเซี่ย เซี่ยอวิ๋นโจวนี่ครับ"

สือซีเบิกตากว้าง "ใครนะคะ?!"

ลุงหวัง : "เซี่ยอวิ๋นโจวครับ"

เซี่ยอวิ๋นโจว คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเซี่ย บอสตัวร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในนิยาย นิสัยมืดมนคาดเดายาก คอยมุ่งเป้าเล่นงานพระเอกมาตลอด ท้ายที่สุดก็ต้องจบลงด้วยการอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิต

สือซีอยากจะร้องไห้

ในนิยาย ก็เป็นเซี่ยอวิ๋นโจวนี่แหละ ที่สั่งให้คนจับเธอโยนลงแม่น้ำไปเป็นอาหารปลา!

——มืดแปดด้านไร้หนทาง เห็นแสงสว่าง แต่ดันส่งเธอไปสู่ปรโลกเสียนี่!

เธอแค่อยากจะหลบหน้านางเอก ทำไมถึงต้องบังเอิญมาเจอกับบอสตัวร้ายด้วยล่ะเนี่ย?!

ลุงหวังหันมามองสือซี แล้วเอ่ยถาม "คุณหนูครับ จะเอาไงดีครับ?"

สือซีปรายตามองไปทางหน้าผา แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "จับเขาโยนลงไปเลยค่ะ"

ตายๆ ไปซะก็จบเรื่อง

ตอนนี้จับตัวร้ายโยนลงหน้าผาไปเป็นอาหารหมาป่า ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ในอนาคต ตัวร้ายจับเธอโยนลงแม่น้ำไปเป็นอาหารปลา

ลุงหวังมีท่าทีลังเล "จะไม่ค่อยดีมั้งครับ?"

สือซีทำหน้าตาย "รู้ว่าไม่ดี แล้วยังไม่รีบพยุงเขาขึ้นรถอีกหรือคะ?"

ลุงหวัง : "...คุณหนูครับ มุกตลกร้ายของคุณหนูไม่ค่อยขำเลยนะครับ"

สือซีอยากจะจับเซี่ยอวิ๋นโจวโยนลงหน้าผาไปจริงๆ เพื่อตัดรากถอนโคนให้สิ้นซาก แต่เมื่อเห็นเขามีชีวิตเป็นๆ อยู่ตรงหน้า สือซีก็ลงมือไม่ลง

ลุงหวังพยุงคนเจ็บขึ้นรถ ก่อนจะเอ่ยถาม "คุณหนูครับ งั้นผมจะกลับรถเข้าเมือง ไปส่งคุณชายใหญ่เซี่ยที่โรงพยาบาลดีไหมครับ?"

สือซีไม่อยากกลับไปที่เมืองเฟิงเฉิงเลยแม้แต่นิดเดียว

กลับไปทำไมกัน?

รนหาที่ตายหรือไง?

สือซีเกิดประกายความคิดขึ้นมาอีกครั้ง จึงตอบไปว่า "ไปหมู่บ้านหลงเฉวียนต่อเลยค่ะ พ่อแม่แท้ๆ ของหนูเปิดคลินิกอยู่นะคะ!"

(จบแล้ว)