บทที่ 70 ทีมรวมพล! ถังหยุนผู้น่าเกรงขาม!

"น่าเสียดาย เป็นแค่มอนสเตอร์ธรรมดา!"

ในช่วงเวลานี้ ถังหยุนสังหารมอนสเตอร์เพิ่มไปอีกกว่าสามสิบตัว

ค่าประสบการณ์ของเขาเพิ่มขึ้นอีก 4.6%!

นอกจากนี้ เขายังได้รับคุณสมบัติเพิ่ม: พละกำลัง +3, สติปัญญา +2, กายภาพ +1, วิญญาณ +2, ความเร็ว +0.2 เมตร/วินาที, การเติบโตพละกำลัง +1 และการเติบโตสติปัญญา +1!

"การที่ฉันได้เจอมอนสเตอร์ระดับชั้นยอดเมื่อกี้ คงต้องบอกว่าโชคดีจริงๆ"

ถังหยุนถอนหายใจเล็กน้อย ของดรอปจากมอนสเตอร์ทั่วไปนั้นไม่ค่อยดีนัก อุปกรณ์ก็มีแต่คุณภาพต่ำและไร้ราคา

"มอนสเตอร์ชั้นยอดหรือบอส ทันทีที่พวกมันเกิด คงถูกคนจากมหาวิทยาลัยหลงหัวเก็บกวาดไปหมด ฉันคงไม่มีโอกาส"

ถังหยุนคิดในใจ

ถังหยวนเคยบอกว่า เมื่อก้าวเข้าสู่โลกเสมือนจริงอย่างเป็นทางการ เขาจะได้สัมผัสความโหดร้ายของโลกใบนี้

ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นจริงอย่างที่ว่า จุดฟาร์มมอนสเตอร์ถูกจับจองโดยกลุ่มอิทธิพลหมดแล้ว ถ้าเขาต้องการเลเวลอัป เขาก็มีแต่ต้องไปแย่งชิงมา

“ฉันฆ่าคนของพวกมันไปตั้งเยอะ พวกมันคงไม่ปล่อยฉันไปแน่ ก็ดี! ฆ่าผู้เล่นเพื่อเพิ่มเลเวลก็ไม่เลวเหมือนกัน!”

ถังหยุนทำใจให้เด็ดเดี่ยว

ไม่นานนัก กลุ่มคนกว่าสองร้อยคนก็ก้าวเข้าสู่ภูเขาหานยวิ๋น

คนพวกนี้มีไอเทมที่สามารถระบุตำแหน่งของเขาได้อย่างแม่นยำ

“ต้าเทียน!”

รุ่นพี่ไฉ่ไฉ่ก้าวออกมาข้างหน้า

“ต้องการอะไร?”

ถังหยุนยืนหยัดอย่างไม่เกรงกลัว

“ส่งของทุกอย่างออกมาซะ แล้วยอมให้พวกเราฆ่าแก 51 ครั้ง เรื่องนี้ถึงจะจบ ไม่อย่างนั้น ทั่วทั้งโลกเสมือนจะไม่มีที่ให้แกยืน!”

น้ำเสียงของรุ่นพี่ไฉ่ไฉ่เย็นเฉียบ

“เหอะ? คิดจะฆ่าฉันงั้นเหรอ? งั้นก็แสดงฝีมือออกมาหน่อยสิ!”

ถังหยุนไม่เสียเวลาพูดพล่ามอีกต่อไป

“ดี! อวดดีนักนะเจ้าหนู ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ กล้าล่วงเกินมหาวิทยาลัยหลงหัว ใครก็ช่วยแกไม่ได้! บุก!”

รุ่นพี่ไฉ่ไฉ่ตะโกนสั่ง

วูบ วูบ วูบ!

ในพริบตา ทักษะนับร้อยถูกปลดปล่อยออกมา

"ม่านน้ำแข็งเร้นลับ!"

นั่นคือโล่ป้องกันเกือบสองแสนแต้ม!

เขาย่อมไม่ยอมรับทักษะของศัตรูทุกอย่างเข้าตัวตรงๆ

การระดมโจมตีรอบนี้ไม่สามารถสร้างบาดแผลให้เขาได้เลยแม้แต่น้อย

"มันยังมีทักษะโล่แบบอื่นอีกเหรอ! ไอ้ต้าเทียนนี่มันมีทักษะเยอะชะมัด!" หงหยางอุทาน

"รุ่นพี่คะ รุ่นพี่ไฉ่ไฉ่กับคนอื่นๆ จะจัดการไหวไหม?"

ซูจวินถามด้วยความกังวล

"ไหวแน่นอน! นี่คือรุ่นพี่เลเวล 20 ขึ้นไปทั้งนั้น! ต่อให้ต้าเทียนจะเก่งแค่ไหน แต่มันก็แค่เลเวล 11! ดูเถอะ พอโล่มันหาย มันก็ตายทันที"

หงหยางหัวเราะร่า

"ก้าวกระโดดมิติ!"

ถังหยุนพุ่งเข้าใส่ฝูงชน

"ปราณดาบทะยานฟ้า!" "อสรพิษเพลิงร่ายรำ!" "สามกระบวนท่าทลายฟ้า!"

ปราณดาบทะยานฟ้าสังหารคนไปมากกว่าสิบคนในพริบตา อสรพิษเพลิงปลิดชีพไปอีกสาม

สามกระบวนท่าทลายฟ้าก็จัดการไปได้อีกสามคน

ทว่าหลังจากเข้าประชิดตัว เขาก็ระดมฟันดาบตามไปอีกชุดใหญ่

เพียงชั่วพริบตา ศัตรูกว่ายี่สิบคนก็กลายเป็นศพ!

"ก้าวย่างไร้ลักษณ์!"

ความเร็วของถังหยุนพุ่งสูงถึงขีดสุดเกือบ 200 เมตร/วินาที!

เขาพริ้วไหวไปตามฝูงชน ดาบเดียวไม่ตายก็ซ้ำดาบสอง!

ไม่นาน อีกสิบคนก็ร่วงลงไปนอนกับพื้น

"พละกำลังของหมอนี่น่ากลัวจริงๆ! ฉันจะควบคุมมันเอง!"

รุ่นพี่ไฉ่ไฉ่ตะโกนเสียงหลง พร้อมสะบัดมือปล่อยนกกระเรียนน้ำแข็งตัวเล็กลูกหนึ่งออกมา

นกกระเรียนน้ำแข็งขยับปีกพุ่งเข้าหาถังหยุน

"พุ่งชนแห่งความตาย!"

ก่อนจะถูกปะทะ ถังหยุนพุ่งทะยานไปอีกทิศทาง หลบการโจมตีได้หวุดหวิด

อย่างไรก็ตาม ยังมีทักษะอื่นๆ บางส่วนที่โดนตัวเขา

พลังชีวิตของเขาลดลงไปหลายพันแต้มทันที

"ตราบใดที่หลบทักษะสายควบคุมได้ ก็ไม่มีปัญหา!"

ถังหยุนคิดในใจ

ทักษะของคนพวกนี้สำหรับเขาแล้วเหมือนแค่สะกิดผิว

พวกเขาแทบจะเจาะพลังป้องกันเขาไม่เข้า แถมชุดเกราะนางพรายยังช่วยลดความเสียหายลงอีก

นอกจากนี้ เขามี HP ถึงสามล้านแต้ม ต่อให้ยืนนิ่งๆ ให้รุมทึ้งก็ยังต้องใช้เวลาพักใหญ่

"อ๊าก!"

ทันใดนั้น เสียงดังสนั่นกระแทกเข้าใส่จนถังหยุนชะงัก

"พรสวรรค์เสียงคำรามปีศาจ?"

ถังหยุนตกใจเล็กน้อย

"ได้ผลแล้ว! รุมโจมตีมัน!"

ฝูงชนโห่ร้อง

"เยี่ยมมาก! พรสวรรค์เสียงคำรามปีศาจของรุ่นพี่เหล่ยฮุ่ยอิง ผสานกับทักษะพรางตัว เป็นสุดยอดวิชาควบคุมที่ไร้ที่ติจริงๆ!" หงหยางตบมือชอบใจ

ยิ่งเสียงของพรสวรรค์คำรามปีศาจดังเท่าไหร่ พลังควบคุมก็ยิ่งแข็งแกร่งและขอบเขตกว้างขึ้นเท่านั้น

ข้อเสียคือมันสร้างดาเมจได้น้อยมาก

ในการต่อสู้ตัวต่อตัวมันไม่ค่อยมีประโยชน์ เพราะผู้ใช้ต้องยืนนิ่งๆ ขณะคำราม

แต่ในการตะลุมบอนแบบทีม มันคือทักษะที่ทรงคุณค่าสุดๆ

ถังหยุนถูกตรึงไว้แบบนั้น และทักษะนับร้อยก็รุมถล่มเขา

"ก้าวกระโดดมิติ!"

ถังหยุนได้สติและเปลี่ยนตำแหน่งทันที

"พลังมิติของมันไวเกินไปแล้ว!"

"ไอ้หมอนี่ลื่นอย่างกับปลาไหล!"

"โดนไปตั้งเยอะ มันแทบไม่เสียเลือดเลยเหรอ?"

ฝูงชนเริ่มบ่นอุบ

แม้ถังหยุนจะหลบการโจมตีส่วนใหญ่ได้ แต่เขาก็ยังโดนไปหลายทักษะ

เสียเลือดไปอีกพันกว่าแต้ม

"พันธนาการเวท!"

ถังหยุนใช้ทักษะควบคุมใส่เหล่ยฮุ่ยอิง

ทักษะของเขาล็อกพื้นที่รอบตัวเธอโดยตรง

มันไม่มีวิถีการพุ่งชน เธอจึงหลบไม่ได้ นอกจากต้องเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา

แต่การร่ายเสียงคำรามปีศาจบังคับให้เธอต้องยืนนิ่ง

มันเป็นการแก้ทางที่สมบูรณ์แบบ

พันธนาการเวททำให้เธอเสียพลังชีวิตไปกว่าหนึ่งแสนแต้มทันที!

"บอลกะโหลก!"

"คุ้มครองรุ่นพี่เร็ว!"

หลายคนก้าวออกมารับบอลกะโหลกแทน

"ทำดีมาก!" ความมั่นใจของฝูงชนพุ่งปรี๊ด

"ดาวตกสุดขีด!"

เมื่อการโจมตีแรกพลาด ถังหยุนก็รุกต่อทันที

"ทักษะบ้าอะไรเนี่ย? มันมาโผล่หลังฉันเฉยเลย!"

"เร็ว! หยุดมันไว้!"

"ใช้ทักษะป้องกันรุ่นพี่!"

ทุกคนรู้เป้าหมายของถังหยุน ทักษะมากมายจึงระดมฉีดเข้าใส่เหล่ยฮุ่ยอิงจนเธอมีโล่หนาเป็นชั้นๆ

แถมทักษะควบคุมหลายอย่างยังดักทางที่ถังหยุนจะพุ่งไป

ถังหยุนย่อมไม่โง่พอจะพุ่งไปรับตีน

เขาหันกลับไปถล่มฝูงชนแทน ฆ่าคนไปอีกเจ็ดแปดคน

"ปราณดาบทะยานฟ้า!" "ก้าวกระโดดมิติ!" "บอลกะโหลก!"

ถังหยุนเหมือนเสือหลุดเข้าไปในฝูงแกะ เขาสังหารหมู่ด้วยความสะใจ

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ก็ทำให้เลือดของเขาลดลงอย่างรวดเร็ว

เขาเสียเลือดไปกว่า 20,000 แต้มในคราวเดียว!

เกือบหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของพลังชีวิตทั้งหมด!

และในขณะนี้ ถังหยุนสังหารคนไปได้สี่สิบถึงห้าสิบคนแล้ว

"แม่งเอ๊ย ทำไมมันไม่ตายสักที!"

"มันโดนทักษะไปกี่อย่างแล้วเนี่ย?"

"ป้องกันมันสูงเกินไป! แถมเลือดจะเยอะไปไหน!"

"ไม่เป็นไร มันคงใกล้จะหมดท่าแล้ว ทุกคนทุ่มสุดตัว!"

กลุ่มคนพยายามปลุกใจกันเอง

"รุ่นพี่คะ เราจะชนะไหม? ฉันรู้สึกลางไม่ดีเลย" ซูจวินกระซิบ

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เดี๋ยวพี่จะเอาสร้อยคอของเธอคืนมาให้ได้"

หงหยางจ้องมองสร้อยคอหัวใจเร้นลับบนคอของถังหยุนด้วยความแค้น สร้อยที่เขาซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงกลับไปอยู่บนคอผู้ชายคนอื่น มันน่าเจ็บใจนัก!

"ก้าวกระโดดมิติ!" "บอลกะโหลก!"

ถังหยุนสบโอกาสและปลิดชีพเหล่ยฮุ่ยอิงได้สำเร็จ

ตอนนี้ไม่มีใครสามารถข่มขู่เขาได้อีกต่อไป

"รุ่นพี่ตายแล้ว!"

"ไอ้หมอนี่ทำไมมันมีทักษะเยอะจังวะ!"

"ประเด็นคือทักษะมิติของมันไวมาก! ไม่มีทางดักได้เลย!"

"แล้วมานามันมีเท่าไหร่กันแน่? ใช้ไปตั้งเยอะยังไม่หมดอีกเหรอ?"

ฝูงชนเริ่มระส่ำระสาย

ถังหยุนใช้ทักษะทันทีที่คูลดาวน์เสร็จ

โดยเฉพาะก้าวกระโดดมิติที่ทำให้เขาเปลี่ยนตำแหน่งได้ตลอดเวลา

ทำให้ศัตรูยิงทักษะวืดไปหลายต่อหลายครั้ง

"บ้าเอ๊ย!"

รุ่นพี่ไฉ่ไฉ่สบถลั่น กำลังหลักของพวกเขาหายไปอีกหนึ่ง

"ทุกคนอย่าลน! มานามันต้องหมดแน่ๆ ระดมยิงใส่มันเข้าไป!"

รุ่นพี่ไฉ่ไฉ่สั่งการ

เมื่อได้ยินดังนั้น ฝูงชนก็เปิดฉากโจมตีที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม

"ไม่พอเหรอ?"

ถังหยุนหัวเราะในใจ เขามีมานาถึงเก้าหมื่นแต้ม และเพิ่งใช้ไปไม่ถึงหมื่นด้วยซ้ำ มันจะไปหมดง่ายๆ ได้ยังไง?

เวลาผ่านไป ถังหยุนสังหารคนเพิ่มไปอีกห้าสิบคน

ตอนนี้จำนวนคนที่เขาฆ่าทะลุร้อยคนไปแล้ว

ทว่า จำนวนคนที่ล้อมเขากลับไม่ได้ลดลงเลย แต่กลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ!