บทที่ 44: พรสวรรค์ระดับ E - เสียงคำรามปีศาจ! คะแนนพุ่งทะยาน!

"หืม? ผู้อำนวยการจินสังเกตเห็นอะไรบางอย่างงั้นเหรอ?"

ชายวัยกลางคนที่ผมเริ่มบางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ชายคนนี้คือ หม่ายงผิง ผู้อำนวยการฝ่ายรับสมัครของมหาวิทยาลัยเจียงไห่ในมณฑลว่านเจียง

คนอื่นๆ ก็หันมามองเช่นกัน

ผู้อำนวยการจินมาจากมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ย่อมดึงดูดความสนใจเป็นธรรมดา

"ฉันสังเกตเห็นแน่นอนอยู่แล้ว แต่ผู้อำนวยการหม่าคงไม่คิดจะมาแย่งนักศึกษาของฉันหรอกนะ?"

ผู้อำนวยการจินยิ้ม

"ผู้อำนวยการจินหมายความว่าคุณถูกใจถังหยุนเข้าแล้ว!"

"สมกับเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งจริงๆ หรือว่าถังหยุนคนนี้จะมีอะไรพิเศษ?"

"แปลกนะ ถ้าเขาเป็นอัจฉริยะจริงๆ ผู้อำนวยการหม่าจะไม่รู้เชียวเหรอ?"

ฝูงชนต่างพากันสงสัย

เพราะนี่คือถิ่นของหม่ายงผิง และผู้เข้าสอบที่ยอดเยี่ยมส่วนใหญ่ก็ถูกมหาวิทยาลัยเจียงไห่ติดต่อไว้หมดแล้ว

"ฮะๆ ถือเป็นเกียรติของพวกเราชาวว่านเจียงที่ผู้อำนวยการจินถูกใจคนในพื้นที่ ผมไม่ทำเรื่องแบบนั้นแน่นอนครับ"

หม่ายงผิงหัวเราะ

เขารู้จักรายชื่อเด็กที่ต้องจับตาดูเป็นพิเศษทุกคน และเขาไม่สนใจอัจฉริยะแบบทั่วๆ ไป

เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับชื่อถังหยุนเลย แสดงว่าต้องเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่ง

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ ทุกคนรอดูต่อไปแล้วกัน"

ผู้อำนวยการจินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

คำพูดนี้ยิ่งทำให้ฝูงชนสงสัยใคร่รู้มากขึ้นไปอีก

...

หลังจากทะลวงผ่านสู่ระดับถัดไปคุณสมบัติทุกอย่างจะเพิ่มขึ้น ทั้งค่าสัมประสิทธิ์พลังชีวิต พลังโจมตี และอื่นๆ

โดยทั่วไป ผู้เล่นเลเวล 10 ที่มี HP 5,000 จะพุ่งสูงถึง 20,000 HP ได้ทันทีหลังจากทะลวงผ่าน!

ด้านอื่นๆ ก็มีการพัฒนาอย่างมหาศาลเช่นกัน

"ยอมให้ฉันฆ่าซะเถอะ อย่าเสียเวลาเลย"

เพ่ยจิงเซวียนยิ้มและกวัดแกว่งดาบ

ความเร็วของเขาใกล้เคียงกับถังหยุนมาก

"เหอะ!"

ถังหยุนแค่นเสียงเย็นชา พุ่งเข้าปะทะด้วยดาบตรงๆ

เคร้ง!

ดาบปะทะกันเกิดเสียงใสกังวาน

"หืม?"

หลังจากการแลกเปลี่ยน เพ่ยจิงเซวียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"ฉันมีพลังโจมตีถึง 4,000 แต้ม! เขารับมือฉันได้ตรงๆ เลยเหรอ?"

เพ่ยจิงเซวียนชะงักไป

"ระดับหนึ่งงั้นเหรอ? มีปัญญาแค่นี้เอง?"

ถังหยุนเยาะเย้ย

"แกหาที่ตาย!"

ดวงตาของเพ่ยจิงเซวียนเปลี่ยนไป เขาเคลื่อนที่เร็วปานสายฟ้า

แต่ต่อให้เขาเร็วแค่ไหน ถังหยุนกลับเร็วกว่า!

ถังหยุนเปิดใช้งานก้าวย่างไร้ลักษณ์ ทิ้งห่างเพ่ยจิงเซวียนในพริบตา

"อะไรกัน!" เพ่ยจิงเซวียนไม่คาดคิดว่าถังหยุนจะเร็วกว่าเขา

ตู้ม!

ดาบเดียว! ความเสียหายเก้าพันแต้มในชั่วพริบตา!

"เป็นไปได้ยังไง!"

เพ่ยจิงเซวียนเริ่มขวัญเสีย

เขามีพลังชีวิตเพียง 30,000 แต้ม ซึ่งถือว่าได้เปรียบผู้เล่นระดับพื้นฐานมหาศาลแล้ว

แต่ดาบเดียวของถังหยุนกลับฟันเข้าถึงเก้าพัน!

เขาทนรับแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่

"หยุดก่อน! ฉันว่าเรามีความเข้าใจผิดกันบางอย่าง!"

เพ่ยจิงเซวียนตะโกนลั่น

ถังหยุนเมินเฉยโดยธรรมชาติ การโจมตีของเขายิ่งดุดันขึ้นเรื่อยๆ

"บ้าเอ๊ย!"

เพ่ยจิงเซวียนถูกต้อนจนมุม

"แกบังคับฉันเองนะ! อา~!"

เพ่ยจิงเซวียนคำรามลั่นหลังจากพูดจบ

เสียงนั้นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะทำให้ท้องฟ้าถล่ม

ถังหยุนถูกคลื่นเสียงกระแทกจนกระเด็นออกไป

"พรสวรรค์ระดับ E - เสียงคำรามปีศาจ! ยิ่งเสียงดังความเสียหายยิ่งสูง และยังมีผลในการควบคุมศัตรูด้วย!"

ใครบางคนในห้องประชุมอธิบายขึ้น

"เพ่ยจิงเซวียนไม่เลวเลย เขามีพรสวรรค์ระดับ E บางทีอาจจะพลิกสถานการณ์ได้!"

"จะว่าไป พละกำลังของถังหยุนก็น่ากลัวเกินไป เขาสามารถสู้ข้ามระดับได้สบายๆ เลย!"

"สายตาของผู้อำนวยการจินไม่พลาดแน่ แต่เพ่ยจิงเซวียนก็ยังมีลุ้น!"

ฝูงชนถกเถียงกัน

"ไอ้หมอนี่..."

ถังหยุนชะงักและรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย

เพ่ยจิงเซวียนยังคงแผดเสียงไม่หยุด

ถังหยุนเข้าใกล้ไม่ได้เลย

"บอลกะโหลก!"

ถังหยุนสะบัดบอลกะโหลกออกไปโดยตรง

-25,914!

บอลกะโหลกเพียงลูกเดียวสร้างความเสียหายกว่าสองหมื่นแต้ม!

ปัจจุบันเขามีโบนัสธาตุรวม 50% และการขยายสถานะทางจิตอีก 40%

นั่นคือเหตุผลที่ความเสียหายของเขาน่าสยดสยองขนาดนี้!

[ประกาศ: คะแนน +25,400, คะแนนรวมปัจจุบัน 48,500!]

"ฆ่าเขาด้วยทักษะเดียวเหรอ? ดาเมจเท่าไหร่กันน่ะ?"

ในห้องประชุม ทุกคนต่างตกตะลึง

"เป็นไปไม่ได้ ตามหลักแล้วเพ่ยจิงเซวียนควรจะมีพลังชีวิตหลายหมื่น เขาโดนฟันแค่ครั้งเดียวกับทักษะเดียว จะตายได้ยังไง?" อาจารย์คนหนึ่งถามด้วยความสงสัย

"นี่... หรือว่าพรสวรรค์ของถังหยุนคือการเพิ่มความเสียหาย?"

หม่ายงผิงถามด้วยความอยากรู้

"พรสวรรค์เพิ่มดาเมจเหรอ? ทักษะบอลกะโหลกดาเมจพื้นฐานไม่ได้สูงขนาดนั้น ถ้าคำนวณดู นี่มันโบนัสอย่างน้อยห้าเท่า! เป็นไปไม่ได้!" อีกคนอุทาน

"ฮะๆ หรือจะเป็นไปได้ว่า... ความชำนาญทักษะของถังหยุนอยู่ในระดับที่สูงมาก?"

ผู้อำนวยการจินหัวเราะหึๆ

ทุกคนเริ่มตระหนักได้ว่านั่นคือเรื่องจริง

"ไม่ว่ายังไง การสู้ข้ามระดับได้ขนาดนี้หมายความว่าพรสวรรค์ของถังหยุนต้องระดับ B เป็นอย่างน้อย! เพราะคู่ต่อสู้ของเขาคือพรสวรรค์ระดับ E เชียวนะ!" หม่ายงผิงกล่าวเริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง

ผู้มีพรสวรรค์นั้นหายาก การไปถึงระดับ B ถือเป็นตัวท็อปแน่นอน

"น่าเสียดายแทนเพ่ยจิงเซวียน พรสวรรค์เสียงคำรามปีศาจดีในการต่อสู้ระยะประชิด แต่ไร้ผลเมื่อเจอการโจมตีระยะไกล"

ฝูงชนกล่าวด้วยความเสียดาย

"ช่างเพ่ยจิงเซวียนเถอะ ดูนั่น! เจียงเส้าหยุนกำลังจะเปิดฉากสู้แล้ว!"

ใครบางคนตะโกนขึ้น

พูดจบ หน้าจออีกบานก็ถูกขยายจนสุด

ทุกคนจ้องมองไปที่คนสองคนบนหน้าจอ

"นายนี่โชคร้ายนะ"

เจียงเส้าหยุนควงดาบยาวในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์

"บ้าเอ๊ย ไอ้หมอนี่ให้ความรู้สึกเหมือนถังหยุนเลย!"

จี้ฟานซงขวัญเสีย

เขาไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ

"ฉันจะให้เวลานาย 10 วินาที นายอยากทำอะไรก็ทำ"

เจียงเส้าหยุนยิ้ม

"พูดจริงเหรอ?"

จี้ฟานซงรีบถาม

"แน่นอน 1..."

เจียงเส้าหยุนชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น จี้ฟานซงก็พุ่งออกไปทันที

ทว่าเขาไม่ได้โจมตีเจียงเส้าหยุน แต่เลือกที่จะหนี!

เห็นดังนั้น เจียงเส้าหยุนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "นายเลือกได้ดีที่สุดแล้ว..."

"9... 10!"

สิ้นเสียง เจียงเส้าหยุนก็พุ่งตามจี้ฟานซงไป

ความเร็วของเขาน่ากลัวมาก!

เพียงชั่วพริบตา จี้ฟานซงก็ถูกตามทัน

"เร็วมาก! สัตว์ประหลาดชัดๆ! เร็วกว่าถังหยุนอีกเหรอ?"

จี้ฟานซงอุทานอย่างสิ้นหวัง

"ถังหยุนคือใคร? เขามีค่าพอจะมาเปรียบเทียบกับฉันงั้นเหรอ?"

เจียงเส้าหยุนแค่นเสียงเยาะเย้ยและโจมตีทันที จี้ฟานซงต้านทานไม่ไหวและถูกสังหารในพริบตา!

ผู้คนในห้องประชุมไม่ได้ตกใจกับฉากนี้มากนัก ดูเหมือนจะชินตาเสียแล้ว

"เจียงเส้าหยุนคืออัจฉริยะระดับ A ตัวท็อป พละกำลังของเขาเหนือกว่าพรสวรรค์ระดับ S บางคนเสียอีก! ถ้าเขาไม่เข้าสู่โลกเสมือนช้าไปล่ะก็ เขาคงทะลวงระดับไปนานแล้ว!"

หม่ายงผิงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

นี่คืออัจฉริยะที่เขาค้นพบและเซ็นสัญญากับมหาวิทยาลัยเจียงไห่เรียบร้อยแล้ว

อัจฉริยะระดับนี้มีเพียงหยิบมือเดียวทั่วประเทศ!

เขาแทบไม่อยากให้เจียงเส้าหยุนมาสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่าจะดึงดูดความสนใจเกินไป

แต่น่าเสียดายที่เจียงเส้าหยุนมีแผนของตัวเอง

"เจียงเส้าหยุน!"

ผู้อำนวยการจินเองก็สนใจ แต่ก็น่าเสียดายที่อีกฝ่ายเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงไห่ไปแล้ว

"เจียงเส้าหยุนเก่งจริงๆ ถังหยุนเองก็เอาชนะเพ่ยจิงเซวียนได้ง่ายๆ อยากรู้จังว่าใครจะเก่งกว่ากัน?" คนดูที่อยากรู้อยากเห็นถามขึ้น

"ต้องเป็นเจียงเส้าหยุนอยู่แล้ว!"

หม่ายงผิงหัวเราะร่า

"มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก!" ผู้อำนวยการจินรีบสวนกลับทันที

ทั้งสองเริ่มถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ขณะที่ฝูงชนเฝ้ารอดูด้วยความคาดหวัง