ตอนที่ 205 การเคลื่อนไหวของกองทัพซีเหลียง

เมื่อจางจี้เป็นแกนนำ คนอื่นๆ ก็ไม่ลังเลอีก ต่างพากันตอบตกลง

จากนั้น ทุกคนก็แยกย้ายกันลงมือ ออกไปตามที่ต่างๆ ระดมทหารกองทัพซีเหลียง

ตอนนี้ตั๋งโต๊ะเพิ่งถูกสังหาร กองทัพซีเหลียงก็เพิ่งแตกกระจัดกระจาย ยังไม่ได้หนีห่างจากฉางอัน ทุกคนล้วนเป็นแม่ทัพเก่าภายใต้บัญชาของตั๋งโต๊ะ ไม่นานก็รวบรวมทหารกองทัพซีเหลียงได้เกือบหนึ่งแสนห้าหมื่นนาย แล้วมุ่งตรงไปยังเม่ยอู่ด้วยขบวนอันยิ่งใหญ่

พวกเขาจำเป็นต้องยึดเสบียงในเม่ยอู่ให้ได้ก่อน!

ขณะนี้ลิโป้นำทหารม้ารุดมาถึงใต้กำแพงเมืองเม่ยอู่แล้ว

“ตั๋งโต๊ะตายแล้ว รีบเปิดประตูเมืองเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น ข้าจะสาบานว่าจะฆ่าพวกเจ้าจนไม่เหลือชิ้นดี” ลิโป้นั่งอยู่บนม้าเซ็กเธาว์ โกนผมกลางศีรษะ ท่าทางโอหังยิ่งนัก

ทหารหมีบินที่เฝ้าเม่ยอู่เงียบไม่พูดสักคำ หน้าที่ของพวกเขาคือเฝ้าเม่ยอู่ ส่วนคำขู่ของลิโป้ พวกเขาไม่มีอารมณ์ใดๆ ไหวเอน

เห็นว่าไม่มีใครตอบจากบนกำแพงเมือง ลิโป้ก็กริ้วจัด เตรียมจะสั่งโจมตีเมือง

เพียงแต่…

หลี่หรูปรากฏตัวขึ้นบนกำแพงเมืองอย่างกะทันหัน!

“ลิโป้ ไอ้คนทรยศหักหลังผู้มีพระคุณ อัครมหาเสนาบดีปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลว เจ้ากล้าสังหารบิดาบังเกิดเกล้าได้อย่างไร” เมื่อหลี่หรูเห็นลิโป้ ก็โกรธจนพูดไม่ออก ตวาดอย่างเฉียบขาด

ลิโป้หัวเราะเย็นชาอย่างไม่แยแส กล่าวอย่างดูแคลนว่า “หลี่หรู เจ้าอย่ามาพูดจาเย็นชาจับใจนักเลย ข้าฆ่าตั๋งโต๊ะเพราะเหตุใด เจ้าไม่รู้หรือ”

“ฮ่าๆ ลิโป้ผู้ไร้ยางอาย เจ้าดูเอาเถอะ นี่คือใคร” หลี่หรูปะทุโทสะจนกลับหัวเราะออกมา พลางชี้ไปทางด้านหลัง

ลิโป้ชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองไป ก็เห็นว่าด้านหลังหลี่หรูมีทหารซีเหลียงไม่กี่นายคุมตัวคนคนหนึ่งมา

พูดให้ถูกก็คือ เป็นสตรีผู้หนึ่ง!

“คุณหนูตู้? หลี่หรู เจ้าคิดจะทำอะไร” ลิโป้เห็นตู้ซื่อ ก็สะดุ้งทันที

พูดให้ตรงๆ ก็เพราะเหตุนี้เองเขาถึงได้ฆ่าตั๋งโต๊ะ ไม่ใช่เพื่อแย่งชิงตู้ซื่อมาอย่างเปิดเผยหรอกหรือ

ตอนนี้แม้ตั๋งโต๊ะจะตายแล้ว แต่ตู้ซื่อกลับถูกหลี่หรูกุมตัวไว้ เขาจะไม่ตกตะลึงได้อย่างไร

หลี่หรูยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วเอ่ยว่า “ลิโป้ เจ้าที่ทำไปทั้งหมด ไม่ใช่ก็เพื่อสตรีผู้นี้หรอกหรือ เจ้าว่า หากข้าฆ่านางแล้วจะเป็นอย่างไร”

“อย่า! หลี่เหวินโย่ว ปล่อยคุณหนูตู้เถอะ เจ้ามีเงื่อนไขอะไร ข้าตอบตกลงหมด” ลิโป้รีบพูด

หลี่หรูยิ้มเย็นๆ แล้วเอ่ยว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าไปได้แล้ว รอให้ข้าออกจากเม่ยอู่แล้ว ตู้ซื่อค่อยคืนให้เจ้าเอง”

“เจ้า…” ลิโป้กริ้วจัด ทว่าเมื่อเห็นแววเย็นเยียบในตาของหลี่หรู เขาก็ฝ่อในทันที!

ระหว่างที่สีหน้าลิโป้แปรปรวนอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงดังกึกก้องสะเทือนหูดังมาจากที่ไกล!

“โครมๆๆ…”

ลิโป้ตกใจ รีบสั่งว่า “ห่าวเหมิง ไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ขอรับ!” ห่าวเหมิงประสานมือแล้วจากไป

ไม่นาน ห่าวเหมิงก็รีบร้อนกลับมา!

“ท่านอ๋องเวินโหว (หลังลิโป้สังหารตั๋งโต๊ะ ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องเวินโหว) ไม่ดีแล้ว มีกองทัพซีเหลียงจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามายังเม่ยอู่ คร่าวๆ แล้วไม่น้อยกว่าหนึ่งแสน” เสียงของห่าวเหมิงดังขึ้นอย่างร้อนรน

“อะไรนะ? กองทัพซีเหลียงหนึ่งแสนมาจากไหน” ลิโป้ตกตะลึงถาม

ห่าวเหมิงส่ายหน้า ยิ้มขื่นกล่าวว่า “ข้าน้อยไม่ทราบ ขอท่านอ๋องเวินโหวโปรดตัดสินใจ”

ลิโป้สีหน้าแปรเปลี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโบกมืออย่างแรงแล้วตะโกนว่า “ถอย…”

ลิโป้จำต้องถอย เขามีทหารไม่ถึงสามหมื่นคนเท่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพซีเหลียงกว่าหนึ่งแสนนาย ลิโป้ไม่มีทางชนะเลยแม้แต่น้อย

อีกทั้งตนเพิ่งฆ่าตั๋งโต๊ะ ทำให้กลายเป็นศัตรูตายตัวกับกองทัพซีเหลียง ลิโป้จะกล้าเผชิญหน้ากับกองทัพซีเหลียงที่มีจำนวนมากกว่าตนหลายเท่าได้อย่างไร

ไม่นาน ทหารของลิโป้ก็เผ่นหนีไป แต่ลิโป้ยังทิ้งสายสืบไว้บางส่วน เพื่อสืบข่าวความเคลื่อนไหวของกองทัพซีเหลียงเหล่านี้ อีกทั้งตู้ซื่อที่เขาหมายปองก็ยังอยู่ในมือหลี่หรู เขาเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สนใจตู้ซื่อ

ไม่นาน หลี่เจวี่ย กัวซื่อ และคนอื่นๆ ก็นำกองทัพซีเหลียงมาถึงใต้กำแพงเมืองเม่ยอู่

หลี่หรูไม่ใส่ใจนัก เพราะอย่างไรเสียตั๋งโต๊ะก็เพิ่งตายไป กองทัพซีเหลียงย่อมระลึกถึงพระคุณของตั๋งโต๊ะอย่างมาก หลี่เจวี่ยกับกัวซื่อไม่มีทางกล้าโจมตีเม่ยอู่อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ตั๋งโต๊ะจะโหดเหี้ยม แต่ต่อกองทัพซีเหลียงภายใต้การบังคับบัญชาของตนแล้ว เขากลับปฏิบัติอย่างดีจริงๆ ดังนั้นหลี่หรูจึงไม่กังวลเลยว่าหลี่เจวี่ยกับกัวซื่อจะโจมตีเมือง

“ท่านหลี่เหวินโย่ว”

แน่นอนว่า กองทัพของหลี่เจวี่ย กัวซื่อ และคนอื่นๆ หยุดอยู่ห่างจากเม่ยอู่ช่วงหนึ่ง ก่อนที่บรรดาแม่ทัพอย่างหลี่เจวี่ยจะควบม้าขึ้นไปข้างหน้า

หลี่หรูยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “เจตนาของเหล่าแม่ทัพ ข้าทราบแล้ว โปรดรอสักครู่ ข้าจะสั่งให้คนขนเสบียงออกไปเดี๋ยวนี้”

“ขอบคุณท่านหลี่เหวินโย่ว” หลี่เจวี่ยประสานมือกล่าว

จากนั้น หลี่หรูก็เปิดประตูเมืองเม่ยอู่อย่างตรงไปตรงมา รถบรรทุกเสบียงทีละคันถูกทหารหมีบินเข็นออกไป

หลี่หรูก็มายืนอยู่ต่อหน้าหลี่เจวี่ย กัวซื่อ และคนอื่นๆ แล้ว!

“ท่านหลี่เหวินโย่ว เพื่อแก้แค้นให้ท่านอัครมหาเสนาบดี ยังต้องอาศัยการวางแผนของท่านผู้เฒ่า เหตุใดท่านไม่ร่วมกับพวกเราด้วยเล่า” กัวซื่อยิ้มกล่าว

สำหรับเล่ห์กลและแผนการของหลี่หรู กองทัพซีเหลียงไม่มีผู้ใดไม่ยอมรับ เพราะอย่างไรก็ตั้งแต่ได้หลี่หรูช่วยเหลือ ตั๋งโต๊ะจึงค่อยๆ ก้าวขึ้นมาเป็นอัครมหาเสนาบดีผู้กุมอำนาจราชสำนักแต่เพียงผู้เดียวได้

หลี่หรูส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า “หรูก็เป็นเพียงนักปราชญ์คนหนึ่ง เรื่องแก้แค้นให้ท่านพ่อตา ยังต้องรบกวนเหล่าแม่ทัพทั้งหลาย”

“ไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่ามีแผนการเช่นไร” จางจี้ก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน

หลี่หรูชี้ไปทางเม่ยอู่ แล้วกล่าวว่า “ท่านหญิงเว่ยหยางกับท่านหญิงฉีหยางยังอยู่ หลี่หรูไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องท่านอัครมหาเสนาบดีไว้ได้ สมควรดูแลพวกนางทั้งสองให้ดี มิฉะนั้น ภายใต้ปรโลก ข้าจะมีหน้าไปพบกับท่านอัครมหาเสนาบดีได้อย่างไร”

เมื่อเหล่าแม่ทัพได้ยินดังนั้น ก็ไม่อาจพูดอะไรได้มาก อีกทั้งพวกเขายังกังวลอยู่ไม่น้อย หากให้หลี่หรูเข้าร่วม สุดท้ายถ้าเขาแย่งอำนาจบัญชาการทหารไป พวกเขาไม่เท่ากับเสียแรงเปล่าหรือ

หนึ่งชั่วยามให้หลัง เสบียงของเม่ยอู่ถูกขนออกไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ส่วนเสบียงที่เหลือ รวมทั้งทองเงินและสมบัติหลากค่า แน่นอนว่าหลี่หรูเตรียมจะขนไปยังอวี๋โจว

หลี่เจวี่ย กัวซื่อ และคนอื่นๆ ก็ไม่ได้นึกถามให้ลึกซึ้ง เสบียงที่หลี่หรูส่งออกมานั้นมีไม่น้อยแล้ว อย่างน้อยก็พอให้กองทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นนายของพวกเขาใช้ได้สามสี่เดือน ส่วนที่เหลือ พวกเขาจะเอ่ยปากขอได้อย่างไร

อย่างไรเสีย ตราบใดที่ตีฉางอันแตก เสบียงจะยังขาดแคลนอยู่หรือ

“ท่านหลี่เหวินโย่ว พวกเราต้องเร่งวางแผนหาทางรับมือ โจมตีฉางอัน ต่อไปคงไม่อยู่ต่อแล้ว หากภายหน้าท่านผู้เฒ่ามีสิ่งใดต้องการ เพียงส่งคนไปยังฉางอันได้เลย ข้าหลี่เจวี่ยย่อมไม่ปฏิเสธแน่นอน” หลี่เจวี่ยประสานมือใส่หลี่หรู

หลี่หรูพยักหน้า ยิ้มกล่าวว่า “เหล่าแม่ทัพโปรดรักษาตัว...”

“พวกเราทราบแล้ว” หลี่เจวี่ยและคนอื่นๆ ประสานมืออีกครั้ง แล้วหันหลังจากไป

มองดูเงาหลังของกองทัพซีเหลียงที่จากไป แววตาของหลี่หรูซับซ้อน กองทัพซีเหลียงกล่าวได้ว่า เป็นสิ่งที่เขากับตั๋งโต๊ะร่วมกันสร้างขึ้นมา

แต่ตอนนี้ หลี่หรูต้องเป็นคนส่งพวกเขาไปสู่จุดจบด้วยมือของตนเอง แม้แต่หลี่หรูที่เป็นที่ปรึกษาพิษเช่นนี้ อารมณ์ก็ยังยากจะไม่สับสนปนเป

การจากไปของกองทัพซีเหลียงก็ไม่พ้นสายตาสายสืบของลิโป้ เขารีบทราบข่าวในทันที

สมองของลิโป้ก็พิสดารนัก เขาไม่ได้สนใจเลยว่ากองทัพซีเหลียงพวกนี้จะไปทำอะไร คิดเพียงแต่จะทวงตู้ซื่อกลับมา

หลี่หรูก็เริ่มจัดเตรียมสัมภาระ เตรียมออกเดินทาง มุ่งสู่อวี๋โจว

เพื่อป้องกันปัญหาระหว่างทาง เขาได้ส่งทหารหมีบินหนึ่งกองออกไปยังอวี๋โจว เพื่อแจ้งหยางหลิงให้ส่งคนมารับ

(จบตอน)