ตอนที่ 53 : ผู้เล่นผู้น่าสงสาร

เหตุผลของชัคดูเข้าท่า แต่โรแลนด์ไม่เห็นด้วยไปซะทุกอย่าง เขารู้สึกว่าเขาก้าวหน้าได้เร็วกว่าคนอื่นๆแค่ช่วงแรกเท่านั้น เพราะพรสวรรค์พิเศษที่ซ่อนอยู่ซึ่งเขาได้มาจากโชค

หากพรสวรรค์พิเศษแบบนี้ถูกมอบให้แบบสุ่ม นักเวทย์หลายคนคงจะลบตัวละครเพื่อสุ่มหามันเป็นอย่างแน่แท้

หลังจากที่เขากลับมาจากบาร์ โรแลนด์ก็เปิดอีกครั้งและพบว่า "พรสวรรค์พิเศษ" ได้กลายเป็นหัวข้อที่กำลังมาแรง

ผู้เล่นหลายคนบอกว่าพวกเขาจะลบและสร้างตัวละครขึ้นใหม่ในคืนนี้เพื่อหาพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่

แน่นอนว่ามีคนตั้งคำถามว่าแล้วเทียบกับการทำงานอย่างหนักเมื่อสองเดือนที่ผ่านมามันจะเสียเปล่าหรือไม่

ผู้เล่นที่ตั้งใจจะลบตัวละครบอกว่าเนื่องจากเกมยังอยู่ในเบต้า ดังนั้นพวกเขาจะลองทดสอบดู

โรแลนด์ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้สึกว่ามันน่าจะซับซ้อนมากกว่านั้น

ประการแรกแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้าง AI หลายพันล้านตัว แต่เกมก็ประสบความสำเร็จ มี AI มากมายอยู่ในเกม

ประการที่สองโรแลนด์รู้สึกว่าเกมนี้ค่อนข้างใจกว้างที่เปิดให้คนลองเล่นอัลฟ่าร่วมครึ่งล้านคน

เกมที่มีผู้เล่นกว่าครึ่งล้าน นั้นนับว่าเป็นเกมที่ได้รับความนิยม

ในทางกลับกันโลกของฟาลานนั้นสามารถเล่นได้ในเวลากลางคืนระหว่างการนอนหลับและขัดข้องกับตารางการทำงานดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงมีความกระตือรือร้นสูง

แม้ว่าผู้เล่นทั้งหมดจะไม่ได้ออนไลน์ แต่มากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของพวกเขาเล่นมันทุกวัน

การทดสอบอัลฟ่าซึ่งมีผู้เข้าทดสอบกว่าห้าแสนคนนั้นยิ่งใหญ่มาก

ดังนั้นโรแลนด์จึงคิดว่านี่น่าจะเป็นวิธีโปรโมทเกม และรวบรวมเงินทุน โดยอ้างว่ามันเป็นการทดสอบอัลฟ่าเท่านั้น

แคปซูลเสมือนจริงกว่าห้าแสนเครืองในราคาห้าหมื่นเหรียญสำหรับแต่ละคน หากขายหมด บริษัท สามารถรวบรวมได้กว่าสองหมื่นห้าพันล้าน

เงินคงเพียงพอที่จะสนับสนุนการวิจัยไปอีกระยะหนึ่ง

โรแลนด์รู้สึกว่าการทดสอบอัลฟ่านั้นจริงๆแล้วก็คือการทดสอบเบต้า

เขาคิดที่จะเตือนผู้ที่ตั้งใจจะลบตัวละครของพวกเขา แต่เขาคิดอยู่พักหนึ่งและตัดสินใจที่จะปล่อยมันไป

คนพวกนี้ไม่น่าจะฟังเขา พวกเขาหลายคนต่างใช้เงินมากมายให้กับตัวละครของพวกเขาเหมือนกับลี่หลิน

นอกจากนี้สิ่งที่พวกเขาหวังว่าจะได้คือพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่

โรแลนด์พักสักครู่และไปฝึกที่สนามมวยสองชั่วโมง จากนั้นเขาก็ทานอาหารเย็นและอ่านข่าวรอให้เกมเริ่มขึ้น

หลังจากที่เขาเข้าสู่เกม  เขาไม่รีบร้อนที่จะไปหาเบทต้า แต่เขาเลือกที่จะอยู่ในหอคอยเวทมนตร์และทำความคุ้นเคยกับพลังจิต

ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"เข้ามา” โรแลนด์กล่าว

ประตูไม้เปิดออก เป็นวิเวียนมีท่าทีเขินอาย เธอเหลือบมองไปที่โรแลนด์และพูดว่า “ท่านรักษาการคะ มีบุตรทองคำอยากพบท่าน เขาบอกว่าเขานัดพบท่านไว้แล้ว”

เร็วมาก!

โรแลนด์พูดกับวิเวียนด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เอาล่ะเข้าใจแล้วขอบคุณ”

“ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ” วิเวียนตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

โรแลนด์ไม่ได้สนใจนัก เขาเดินไปตามทางของหอคอยเวทมนตร์และพบเข้ากับ "ชายหนุ่ม" ที่มีหนวดมีเคราและดูเป็นผู้ใหญ่ในเสื้อผ้าขาดๆที่หน้าประตูทางเข้า

ผู้ชายคนนี้ดูแก่มาก…โรแลนด์ถามเขาว่า “ฮอร์กเหรอ”

"ฉันเอง!"

ชายหนุ่มตัวใหญ่กว่าโรแลนด์อย่างเห็นได้ชัด เขาตื่นเต้นที่ได้เจอกับโรแลนด์และพูดว่า “ในที่สุดฉันก็เจอผู้เล่นคนอื่นที่ไม่ใช่ลิงค์สักที เกมนี้กว้างเกินไป แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเจอกับเพื่อนในโลกจริง”

จริง!

ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาโรแลนด์อยู่กับเบทต้า พวกเขาไม่เคยเห็นผู้เล่นคนอื่น

โรแลนด์มองไปรอบๆและถามว่า “เราไปหาที่คุยกันไหม”

“ได้เลย!” ฮอร์กเกาหัวของเขา “แต่ฉันคุยกับชาวเมืองไม่ได้”

โรแลนด์ร่ายวามสามารถทางภาษาให้กับตัวเขาเองและฮอร์ก จากนั้นเขาก็พูดว่า “ตอนนี้พูดได้แล้วหละ ด้วยความสามารถทางภาษา”

"เยี่ยม! สุดยอดเลย!“ฮอร์กยกนิ้วโป้งออกมา”นายเป็นนักเวทย์คนแรกจริงๆ ไม่มีอาชีพอื่นนอกจากพ่อมดที่สามารถร่ายความสามารถทางภาษาได้ในตอนนี้”

โรแลนด์ยิ้มอย่างสุภาพ

ฮอร์กถามอีกครั้ง “ฉันพาเพื่อนไปด้วยได้ไหม?”

"ได้เลย" โรแลนด์พยักหน้า เขาต้องการจะพูดคุยกับผู้เล่นคนอื่นเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูล

ฮอว์กพาโรแลนด์เข้าไปในเมือง และเดินไปยังบ้านเก่าๆหลังหนึ่งที่นั่นเขาได้พบกับลิงค์ที่อยู่ในชุดขาดๆ

เขาเข้าใกล้และได้กลิ่นอุจจาระเหม็นๆลอยออกมา

โรแลนด์ตกตะลึงเมื่อเห็นกระท่อมที่ดูเก่าและสกปรก “พวกนายอยู่ที่นี่เหรอ?”

“พวกเราไม่มีทางเลือก” ฮอร์กมองท้องฟ้าน้ำตาคลอเบ้า “พวกเราไม่สามารถพูดภาษาของชาวเมืองได้และไม่มีเพื่อน เราหิวจนตายไปหลายครั้ง! แม้แต่บ้านหลังนี้ก็เป็นของที่ยึดมาได้จากพวกกลุ่มนักเลงทั้งหลาย”

ลิงค์ซึ่งดูเหมือนจะเป็นนักธนูไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาของเขาเป็นสีแดงระเรื่อออกมา

“พวกนายขาดแคลนอาหารเหรอ?” โรแลนด์อ้าปากค้างอย่างหนัก “แล้วตอนนี้พวกนายกินอะไรอยู่”

“พวกเราล่าสัตว์ในป่า ในตอนแรกเราไม่สามารถจับอะไรได้เนื่องจากไม่มีประสบการณ์และเราก็ตายจากการขาดอาหารเพิ่มอีกสองสามครั้ง” ฮอว์กกล่าวราวกับว่าเขาต้องการจะลืมความทรงจำที่น่าสังเวช “ต่อมาในที่สุดพวกเราก็มีประสบการณ์มากขึ้น แต่รอบๆเมืองก็มีสัตว์อยู่ไม่มาก พวกเราวุ่นอยู่กับการล่าสัตว์เพื่อเลื่อนระดับ”

พวกเขาโชคร้ายจริงๆ!

โรแลนด์รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้เกิดในเมืองเรดเมาน์เทน ซึ่งเป็นที่ที่ค่อนข้างอบอุ่น

"ไปกันเถอะ!" โรแลนด์ตบไหล่ฮอร์กและพูดว่า “ไปกินอะไรดีๆกันเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายทั้งสองก็โน้มตัวเข้าใกล้โรแลนด์และจ้องมองเขาอย่างหลงใหล

ครึ่งชั่วโมงต่อมาโรแลนด์พาพวกเขาไปที่โรงเตี๊ยมดีๆแห่งหนึ่ง

ภายในโรงเตี๊ยมมีทหารรับจ้างจำนวนมากที่ดูหัวรุนแรง

ฮอร์กและลิงค์กินเนื้อในมือของพวกเขาราวกับหมาป่าที่หิวโหย เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้วโรแลนด์สง่างามกว่ามาก

ในตอนนี้โรแลนด์ไม่ได้สนใจกับอาหารนัก เขาสังเกตุว่ามีบางสิ่งผิดปกติเมื่อเขาเข้ามา