บทที่ 100 กายาพยัคฆ์ขาว

"แก... รนหาที่ตาย!"

การสูญเสียการควบคุมระฆังใบเล็กทำให้กู่เสวียนทงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นฉินเสวียนถือกระบี่พุ่งเข้ามา เขากลับไม่มีความกังวลเลยแม้แต่น้อย

เขานั้นเป็นถึงคุณชายจากตระกูลไป๋หู่โบราณ ระดับพลังสูงถึงขอบเขตตี้เสวียนระดับแปด

ส่วนฉินเสวียนเป็นเพียงขอบเขตตี้เสวียนระดับสามเท่านั้น มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องเกรงกลัวมดปลวกในขอบเขตตี้เสวียนระดับสาม?

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู่เสวียนทงที่มองดูฉินเสวียนพุ่งเข้ามาอย่างไม่เจียมตัวจึงแปรเปลี่ยนความโกรธเป็นความยินดี

เจ้าเด็กนี่นอกจากจะไม่คิดหนี ยังกล้ามาประมือกับเขาอีกรึ?

มีทางสวรรค์ไม่เดิน ดันเสนอหน้าก้าวเข้าสู่ขุมนรกเอง!

ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ผู้อาวุโสใหญ่ที่เตรียมจะสู้ตายต้องหยุดชะงักลงด้วยความงงงวย

มันเกิดอะไรขึ้น?

เห็นชัดว่าระฆังใบนั้นกำลังจะสยบฉินเสวียนได้อยู่แล้ว แต่อยู่ๆ มันกลับหยุดทำงานเสียดื้อๆ

ไม่ใช่แค่กู่เสวียนทงที่ไม่รู้สาเหตุ แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่เองก็มองไม่ออกเช่นกัน

เรื่องนี้มีเพียงฉินเสวียนเท่านั้นที่รู้แจ้งเห็นจริง

ในวินาทีที่ระฆังยักษ์เกือบจะทับร่างของเขา เตาหลอมเทพในกายเขาก็พลันเคลื่อนไหว

เตาหลอมเทพเพียงแค่สั่นสะเทือนเบาๆ ระฆังใบที่เคยอวดอ้างอานุภาพก็พลันหยุดนิ่งสนิททันที

มันดูหวาดกลัวราวกับหนูที่เผชิญหน้ากับแมวก็ไม่ปาน

คนอื่นอาจจะไม่รู้สถานการณ์ แต่ฉินเสวียนนั้นรู้ดีที่สุด

โอกาสทองเช่นนี้เขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือ เขาจึงลงมือโจมตีทันที และกระบี่นี้เล็งไปที่จุดตายของอีกฝ่าย!

กู่เสวียนทงที่ยังมึนงงตัดสินใจลงมือตอบโต้อย่างไม่ลังเล!

ไม้บรรทัดเหล็กวิสุทธิ์สีดำปรากฏขึ้นในมือของเขา ดูจากออร่าแล้วน่าจะเป็นอาวุธอาคมระดับสูง

"แกควรจะภูมิใจนะ ที่ตอนนี้ระดับพลังของฉันยังไม่สูงพอจะกระตุ้นอานุภาพของอาวุธที่เกรดสูงกว่านี้ได้ ไม่อย่างนั้นแกคงกลายเป็นศพไปนานแล้ว"

ในฐานะทายาทตระกูลไป๋หู่ ในมือเขาย่อมมีอาวุธวิญญาณมากมาย หรือแม้แต่อาวุธที่ระดับสูงกว่านั้น

ทว่าด้วยพละกำลังในปัจจุบัน เขาไม่อาจใช้พวกมันได้อย่างเต็มที่

แม้แต่ระฆังใบเล็กนั่น เขาก็แสดงอานุภาพออกมาได้เพียงส่วนเสี้ยวเดียวเท่านั้น

กล่าวจบ เขาก็สะบัดไม้บรรทัดเหล็กวิสุทธิ์ฟาดใส่ฉินเสวียนอย่างแรง

"เคร้ง!"

กระบี่ยาวสีเลือดในมือฉินเสวียนปะทะเข้ากับไม้บรรทัดเหล็กวิสุทธิ์ จนเกิดประกายไฟกระเด็นว่อนไปทั่ว

"อึก!"

เพียงแค่การปะทะครั้งแรก กู่เสวียนทงก็หน้าถอดสี เปลือกตาของเขากระตุกวูบไม่หยุด

สถานการณ์ไม่ปกติ!

เขาไม่คิดเลยว่า ทั้งที่เขามีระดับพลังเหนือกว่าเจ้าเด็กนี่ถึงห้าขั้นย่อย

แต่เพียงแค่เริ่มสู้กัน เขากลับพบว่านอกจากจะสยบเจ้าเด็กนี่ไม่ได้แล้ว ตัวเขากลับดูเหมือนจะเป็นฝ่ายถูกกดข่มเสียเอง!

เป็นไปไม่ได้! เขาจะมาพ่ายแพ้ให้กับศิษย์สำนักชางชิงกระจอกๆ ได้ยังไง?

ในเวลานี้เขาไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้าได้เลย!

"นายน้อย ให้พวกผมจัดการเองไหมครับ!"

จังหวะนั้น องครักษ์ที่ติดตามมาต่างขยับก้าวเข้ามาใกล้ แววตาจ้องมองฉินเสวียนอย่างมุ่งร้าย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู่เสวียนทงก็หันไปถลึงตาใส่ทันที

"บังอาจ! ฉันจัดการมันเองได้!"

หลังจากตวาดสั่งเสร็จ กู่เสวียนทงก็กำไม้บรรทัดสีดำแน่นแล้วพุ่งเข้าหาฉินเสวียนอีกครั้ง

ฉินเสวียนกัดฟันกรอดและพุ่งเข้าปะทะกับกู่เสวียนทงอย่างไม่ลดละ

"เคร้ง! เคร้ง!..."

กระบี่สีเลือดและไม้บรรทัดสีดำปะทะกันอย่างต่อเนื่องนับสิบครั้ง

ยิ่งสู้กันนานเข้า แผ่นหลังของกู่เสวียนทงก็เริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ แม้คนตรงหน้าจะมีระดับพลังต่ำกว่าเขา แต่หากวัดกันที่พลังการต่อสู้เพียวๆ หมอนี่กลับแข็งแกร่งกว่าเขามาก

หากขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาแพ้แน่

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู่เสวียนทงก็ทนต่อไปไม่ไหว เขาดีดตัวถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะแหงนหน้าคำรามกึกก้องเสียดฟ้า

เสียงคำรามของพยัคฆ์ดังกังวานไปทั่วตำหนัก ทันใดนั้นท่ามกลางสายตาทุกคู่ ขนสีขาวพลันงอกเงยออกมาปกคลุมทั่วร่างของกู่เสวียนทง

เพียงชั่วอึดใจ กู่เสวียนทงก็เปลี่ยนสภาพไปเป็นมนุษย์ที่มีศีรษะเป็นคนแต่ร่างกายเป็นเสือ!

หากไม่นับศีรษะที่เป็นมนุษย์ ร่างกายส่วนที่เหลือของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับพยัคฆ์ขาวที่น่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย!

(จบบท)