บทที่ 670 ใครจะไปเชื่อน้ำยาอินเดียกันล่ะ!

บทที่ 670 ใครจะไปเชื่อน้ำยาอินเดียกันล่ะ!

ในขณะที่จางหยางปฏิเสธอย่างหนักแน่น

เขาก็ยังคงอธิบายต่อไปว่า

"เพราะเรื่องที่เป็นความลับขนาดนี้"

"พวกเขาจะต้องคุยกันในสถานที่ที่คิดว่าปลอดภัยที่สุดอย่างแน่นอน"

"แต่ตอนนี้มันไม่เพียงแต่หลุดออกไปเท่านั้น"

"แถมยังมีคนแอบอัดเสียงไว้อีกต่างหาก"

"คนที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้"

"จะต้องมีเส้นสายและอิทธิพลในพื้นที่นั้นไม่ใช่น้อยเลย"

"ซึ่งผมไม่มีอิทธิพลขนาดนั้นหรอกครับ"

มณฑลซานซีเป็นถิ่นของเจ้าพ่อเหมืองถ่านหิน

และจางหยางก็ไม่เคยก้าวล่วงเข้าไปสร้างเครือข่ายในพื้นที่นั้นเลย

ต่อให้เขาจะเข้าไปสร้างเครือข่ายจริงๆ

พวกเจ้าถิ่นก็คงไม่โง่พอที่จะไปเจรจาธุรกิจในถิ่นของคนแปลกหน้าหรอก

การกระทำแบบนั้นมันโง่สิ้นดี

เหตุผลที่จางหยางยกมาอ้างเพื่อปกป้องตัวเองนั้นช่างไร้ที่ติ

คนนอกฟังยังไงก็จับผิดไม่ได้

ทว่ามีเพียงเหยาเจิ้นหัวเท่านั้นที่รู้ความจริง

ถึงแม้จางหยางจะไม่ได้มีเส้นสายในซานซี

แต่ "หุ้นส่วน" ของเขาอย่างหลิวหัว

กลับวางรากฐานอยู่ในไท่หยวนและพื้นที่อื่นๆ มานานหลายปีแล้ว

เป้าซิงเหว่ยเหลือบมองหวังฉือและเหยาเจิ้นหัวที่อยู่ข้างๆ

ก่อนจะหันไปถามจางหยางต่อว่า

"งั้นก็แปลว่า"

"นายไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคดีของซ่งมู่เลยสินะ?"

"ใช่ครับ ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย"

จางหยางตอบกลับอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ยินคำตอบนี้

แววตาของเป้าซิงเหว่ยไม่ได้แสดงความผิดหวังออกมาเลยแม้แต่น้อย

แถมเขายังลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกอีกต่างหาก

ในเมื่อไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดมายืนยันว่า

จางหยางคือผู้เปิดโปงลึกลับคนนั้น

การปฏิเสธเสียงแข็งก็ถือเป็นวิธีป้องกันตัวที่ดีที่สุดแล้วล่ะ

เพราะถ้าหากเขายอมรับ

จางหยางก็จะต้องอธิบายให้ได้ว่ารู้เรื่องที่ซ่งมู่และเฉียวอี้มีการถ่ายเทผลประโยชน์กันได้ยังไง

และไปเอาคลิปเสียงนั้นมาจากไหน

ขั้นตอนมันก็เป็นแบบนี้แหละ

ถ้านายไม่ยอมรับ

ก็ไม่มีใครทำอะไรนายได้

แต่ถ้านายยอมรับเมื่อไหร่

พวกเขาก็ต้องดำเนินการสืบสวนนายตามขั้นตอนทางกฎหมาย

มันก็เหมือนกับกรณีที่มีคนแก่หกล้ม

แล้วนายเดินผ่านมาเจอ

นายจะเลือกเข้าไปช่วยพยุงหรือเปล่านั่นแหละ

ถ้านายเลือกที่จะเซฟตัวเอง

ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเดินจากไป

สำหรับนายแล้ว

มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ถ้านายเลือกที่จะเข้าไปช่วยพยุง

นายก็ต้องหาหลักฐานมาพิสูจน์ให้ได้ว่านายไม่ใช่ต้นเหตุที่ทำให้คนแก่คนนั้นหกล้ม

แถมยังต้องรับความเสี่ยงที่จะถูกคนแก่หรือญาติของคนแก่คนนั้นแบล็กเมลอีกด้วย

และถ้าเกิดคนแก่คนนั้นเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ

นายก็อาจจะถูกตำรวจเชิญตัวไปสอบสวน

ไม่ใช่ว่าคนสมัยนี้ใจจืดใจดำหรอกนะ

แต่ต้นทุนในการเข้าไปช่วยพยุงมันสูงเกินไปต่างหาก

สูงมากพอที่จะทำลายครอบครัวธรรมดาๆ ครอบครัวหนึ่งให้พังพินาศลงได้เลยล่ะ

สาเหตุที่เป้าซิงเหว่ยเดินทางมาเซี่ยงไฮ้

นอกจากจะมาหยั่งเชิงจางหยางแล้ว

เขายังอยากจะมาเตือนจางหยางว่าอย่าเที่ยวไปรับสารภาพมั่วซั่ว

ต่อให้เรื่องนี้จะเป็นฝีมือของนายจริงๆ ก็ตาม

หลังจากถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้ว

เป้าซิงเหว่ยก็เอ่ยถามขึ้นมาอีกว่า

"แล้วเป้าหมายในการประกาศถือหุ้นว่านเคอของนายคืออะไรล่ะ?"

"ฉันเชื่อว่าประธานหวังเองก็คงอยากจะรู้คำตอบนี้เหมือนกัน"

ในระหว่างที่พูด

เขาก็ปรายตามองไปทางหวังฉือ

หวังฉือและเหยาเจิ้นหัวไม่ได้โง่

พวกเขามองออกว่าเป้าซิงเหว่ยกำลังสั่งสอนจางหยางอยู่

ไม่ได้มาเพื่อเอาผิดแต่อย่างใด

"ชาวนาอพยพเข้าเมือง ทำให้ราคาบ้านพุ่งสูงขึ้น"

"ผมเชื่อว่าในช่วงสิบปีต่อจากนี้"

"ราคาอสังหาริมทรัพย์ในประเทศจีนจะยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง"

"มันก็เป็นแค่การลงทุนตามปกตินั่นแหละครับ"

จางหยางให้เหตุผล

คำตอบของเขาแทบจะไม่มีช่องโหว่เลย

เพราะมันตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริง

นับตั้งแต่มีการประกาศใช้ "แผนกระตุ้นเศรษฐกิจด้วยโครงสร้างพื้นฐานสี่ล้านล้านหยวน" เมื่อปลายปีสองพันแปด

เม็ดเงินสินเชื่อที่ถูกนำมาใช้ก็พุ่งสูงถึงสิบกว่าล้านล้านหยวน

หรืออาจจะหลายสิบล้านล้านหยวนด้วยซ้ำ

นโยบายต้องใช้เวลาในการส่งผ่านผลลัพธ์

และการอพยพเข้าเมืองของชาวนาก็ต้องใช้เวลาในการลงหลักปักฐานเช่นเดียวกัน

หลายคนมองเห็นข้อดีของนโยบาย

แต่ก็มองเห็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น

ไม่ได้เจาะลึกเข้าไปถึงแก่นแท้เลย

อย่างเช่น "แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติระยะห้าปี"

ทำไมถึงต้องเรียกว่าแผนพัฒนาห้าปีล่ะ?

ทำไมไม่เรียกว่าแผนพัฒนาเฉยๆ?

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก

ห้าปี คือระยะเวลาในการดำเนินการ

ส่วนแผนพัฒนา คือทิศทางในการดำเนินงาน

ต้องใช้เวลาห้าปีในการทำให้แผนพัฒนาต่างๆ บรรลุผลสัมฤทธิ์

แน่นอนล่ะ

แผนการมักจะตามการเปลี่ยนแปลงไม่ทันเสมอ

ถ้าห้าปีไม่พอ ก็ขยายเป็นสิบปี

ตราบใดที่เป้าหมายหลักยังคงเดิม

มันก็จะไม่เกิดความสั่นคลอนแต่อย่างใด

หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นในระหว่างนั้น

ยกตัวอย่างเช่นเพจเจอร์ในช่วงต้นยุคเก้าศูนย์

สมมติว่าในแผนพัฒนาห้าปีระบุไว้ว่าจะต้องก้าวข้ามเทคโนโลยีทั้งหมดของเพจเจอร์ให้ได้

และต้องผลิตใช้เองภายในประเทศ

แต่จู่ๆ สมาร์ตโฟนกลับกลายมาเป็นที่นิยมแทน

การจะไปก้าวข้ามเทคโนโลยีของเพจเจอร์มันก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

เมื่อเข้าใจจุดนี้แล้ว

ก็ควรจะรู้ไว้ว่าแผนพัฒนาห้าปีไม่ได้หมายความว่าต้องทำให้เสร็จภายในห้าปีเท่านั้น

แต่มันคือทิศทางหลักในการพัฒนาในช่วงห้าปีนั้นต่างหาก

หากเกินห้าปีไปแล้วและอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องยังมีคุณค่าทางยุทธศาสตร์อยู่

รัฐบาลก็จะยังคงอัดฉีดเม็ดเงินเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเข้าใจกรอบเวลาของนโยบายแล้ว

ก็จะรู้ได้เลยว่าการส่งผ่านผลลัพธ์ของนโยบายนั้นต้องใช้เวลา

นักลงทุนรายย่อยหลายคนอาจจะสงสัยว่า

ทั้งๆ ที่มีนโยบายสนับสนุนออกมาแล้ว

แต่ทำไมหุ้นของบริษัทที่เกี่ยวข้องที่พวกเขาซื้อมาถึงไม่ยอมขึ้นสักที?

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก

ก็เพราะนโยบายมันต้องใช้เวลาในการส่งผ่านผลลัพธ์น่ะสิ

ตลาดทุนต้องรอดูให้แน่ใจก่อนว่าจะสามารถดำเนินการได้จริงหรือเปล่า

แล้วถึงจะค่อยตอบสนอง

ถ้าขืนขึ้นเอาๆ โดยไม่ต้องรอดูผลลัพธ์ก่อน

ตลาดทุนก็คงวุ่นวายตายชักเลยน่ะสิ?

เปรียบเสมือนว่านายเป็นนักลงทุนระดับโลก

แล้วจู่ๆ วันหนึ่งอินเดียก็ประกาศเอกสารแนะแนวทางนโยบายว่า

พวกเขากำลังสำรวจอวกาศ

และตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะไปตั้งรกรากบนดาวอังคารก่อนปีสองพันสิบห้า

ถามหน่อยว่านายจะกล้าหลับหูหลับตาเอาเงินไปลงทุนไหมล่ะ?

แน่นอนว่าไม่!

ใครจะไปเชื่อน้ำยาอินเดียกันล่ะ!!