ตอนที่ 11 ปัญหาของหนุ่มป๊อปประจำโรงเรียน

ตอนที่ 11 ปัญหาของหนุ่มป๊อปประจำโรงเรียน

“ไอ้เด็กนี่ดวงดีเกินไปหรือเปล่า?” ชายแผลเป็นรู้สึกสงสัย

เรื่องดวงการพนันเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ นักพนันบางคนบางครั้งก็ดวงพุ่งสุดขีด ชนะพนันไปเรื่อยๆ

สถานการณ์แบบนี้ชายแผลเป็นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเห็น

“ดวงดีน่ะใช่ และฉันเดาว่าดวงของเขาจะดีแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าเงินที่เขาชนะจะได้เกินสามหมื่น” หวังฮ่าวหรานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“หมายความว่ายังไง?” ชายแผลเป็นเริ่มสงสัย

“ได้ยินมาว่าเซียนพนันหลายคนเพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยง มักจะตั้งกฎให้ตัวเอง และกฎของเขาน่ะ ฉันบังเอิญรู้มา” หวังฮ่าวหรานสังเกตเห็นคิ้วของชายแผลเป็นขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ก็น่าจะพอได้เวลาแล้ว

เขาแสร้งทำเป็นดูเวลาแล้วพูดต่อว่า “ครั้งก่อนฉันไปเล่นที่บ่อนอื่น บังเอิญรู้เรื่องเซียนพนันคนนั้นมา วันนี้เห็นที่นี่เลยพูดขึ้นมาน่ะ จริงๆ มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก”

“ฉันมีธุระแล้ว ขอตัวก่อน ครั้งหน้าค่อยมาเล่นใหม่นะ”

พูดจบเขาก็ไม่สนใจเสียงตามหลังของชายแผลเป็น เดินออกจากบ่อนไปโดยตรง

หลังจากหวังฮ่าวหรานจากไป ชายแผลเป็นก็สั่งให้คนจับตาดูฉู่ไป๋

เป็นอย่างที่หวังฮ่าวหรานว่าไว้ ดวงของฉู่ไป๋ดีมากจริงๆ จำนวนชิปเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งชนะไปได้ประมาณสามหมื่นห้าพัน จึงยอมหยุดมือ

เป็นเซียนพนันจริงๆ ด้วย!

“พวกหน้าประตู ไปจับตัวไอ้เด็กเปรตที่ใส่เสื้อยืดสีขาว ตัดผมรองทรงนั่นไว้ให้ได้!”

ชายแผลเป็นสั่งการลูกน้องผ่านวิทยุสื่อสาร

ที่ช่องแลกชิป ฉู่ไป๋ใบหน้าแดงระเรื่อ ไม่อาจเก็บความตื่นเต้นในใจได้

เขาเพิ่งนับชิปเมื่อครู่ และรู้ว่าตัวเองชนะไปสามหมื่นห้าพัน

แบบนี้ค่ารักษาพยาบาลก็สามารถแก้ไขได้แล้ว และยังเหลือเงินค่าขนมอีกไม่กี่พัน

จริงๆ แล้วฉู่ไป๋อยากชนะให้มากกว่านี้อีกหน่อย แต่ด้วยความระมัดระวังตัว เขากลัวจะตกเป็นที่สนใจของคนที่ประสงค์ร้ายและนำเรื่องยุ่งยากมาให้

แน่นอนว่าคนที่เพิ่งได้ลิ้มรสความหวานอย่างเขา ยังไม่คิดจะหยุดเพียงเท่านี้ เขาเตรียมวางแผนไว้แล้วว่าจะเปลี่ยนบ่อนไปเรื่อยๆ เพื่อตักตวงผลประโยชน์

การที่มีพลังมองทะลุ ทำให้บ่อนพนันเปรียบเสมือนเครื่องถอนเงินสด การสร้างฐานะร่ำรวยมันช่างง่ายดายเหลือเกิน

“ไม่เล่นแล้ว แลกเป็นเงินสดให้ฉันทั้งหมด”

ฉู่ไป๋ส่งชิปให้กับหญิงสาว แต่หญิงสาวยังไม่ทันได้นับจำนวน ชายหนุ่มท่าทางไม่น่าไว้ใจเจ็ดแปดคนก็ล้อมเข้ามา

ชายแผลเป็นเดินเข้ามาด้วยเช่นกัน แล้วกล่าวเสียงเหี้ยมว่า “ไอ้หนู กล้ามาโกงในบ่อนของซั่งคุนอย่างงั้นเหรอ มึงเบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม?”

“ผมโกง? ผมโกงยังไง ไหนลองชี้มาให้ดูหน่อยสิ?” ฉู่ไป๋รู้สึกใจคอไม่ดี แต่ยังพยายามทำตัวให้สงบนิ่งที่สุด

ถึงแม้เขาจะ “โกง” จริงๆ แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาโกง

“คำถามนี้ฉันควรจะเป็นคนถามแกมากกว่า” ชายแผลเป็นจ้องมองฉู่ไป๋ แล้วสั่งลูกน้องว่า “จับตัวมันไว้ก่อน”

“ไปตายซะ!”

ฉู่ไป๋เองก็มีความสามารถในการต่อสู้ไม่น้อย และยังเป็นพวกใจถึง เมื่อเห็นท่าไม่ดีจึงกระโดดถีบเข้าที่เป้ากางเกงของซั่งคุนอย่างจัง

จนซั่งคุนล้มลงไปกองกับพื้น ลูกน้องคนอื่นๆ ตกใจ รีบเข้าไปพยุงพี่ใหญ่ สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย

ฉู่ไป๋ออกหมัดอีกครั้ง ล้มชายหนุ่มที่ขวางทางอยู่สองคน แล้ววิ่งหนีไปทางประตูทันที

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ เป็นอะไรไหมครับ?”

กลุ่มลูกน้องช่วยกันพยุงซั่งคุนขึ้นมา

ซั่งคุนกุมเป้ากางเกงตัวเอง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบจะลงมือได้เหี้ยมโหดขนาดนี้

“ตามไป! รีบตามไป จับตัวมันกลับมา!” ซั่งคุนตะคอกสั่งลูกน้อง

แค่เรื่องโกง ซั่งคุนก็ต้องตัดมือฉู่ไป๋อย่างน้อยข้างหนึ่งแล้ว ตอนนี้บวกกับเรื่องที่โดนเล่นงาน ซั่งคุนต้องเอาคืนให้หนักกว่าเดิมอีก

——

มุมถนนนอกบ่อน หวังฮ่าวหรานนั่งอยู่ในรถคัลลิแนน มองเห็นคนคนหนึ่งวิ่งหนีออกมาจากหน้าประตูบ่อน

สภาพที่ดูสะบักสะบอมนั้นจะไม่ใช่ฉู่ไป๋ได้อย่างไร เบื้องหลังของเขามีชายหนุ่มเจ็ดแปดคนวิ่งตามมาพร้อมเสียงโหวกเหวก

ท่ามกลางการไล่ล่า คนพวกนั้นก็หายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว

ประมาณห้านาทีผ่านไป ชายหนุ่มเจ็ดแปดคนนั้นก็กลับมามือเปล่า

เห็นได้ชัดว่าฉู่ไป๋หนีไปได้สำเร็จ สำหรับผลลัพธ์นี้ หวังฮ่าวหรานรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ

พลังตัวเอกของฉู่ไป๋แม้จะลดน้อยลงไปมากแล้ว แต่ยังคงเป็นตัวเอกอยู่ดี จะถูกจับได้ง่ายๆ ได้อย่างไร

[ติ๊ง! ผู้ใช้หยุดยั้งตัวเอกฉู่ไป๋จากการหาเงินก้อนแรกได้สำเร็จ พลังตัวเอกของฉู่ไป๋ -20 พลังตัวร้ายของผู้ใช้ +20 และได้รับแต้มตัวร้าย 200 แต้ม]

วุ่นวายไปตั้งนาน แถมยังเสียเงินไปตั้งห้าแสน ได้รับผลตอบแทนมาแบบนี้ก็คุ้มค่าแล้ว

หวังฮ่าวหรานเปิดแผงข้อมูลดูอย่างมีความสุข

[ผู้ใช้: หวังฮ่าวหราน]

[ค่าพลังการต่อสู้: 89]

[ค่าเสน่ห์: 268]

[พลังตัวร้าย: 169]

[แต้มตัวร้าย: 500]

[ทักษะ: ไม่มี]

แต้มตัวร้าย 500 แต้มพอจะสุ่มรางวัลได้หนึ่งครั้ง แต่หวังฮ่าวหรานคิดทบทวนดูแล้ว ก็ตัดสินใจอดทนไว้ก่อน สุ่มหมด 500 แต้มก็กลายเป็น 0 ทันที

หากเจอเข้ากับคนที่น่าจะเป็นนางเอกหรือตัวละครสมทบที่สำคัญคนอื่นขึ้นมา ก็จะไม่มีแต้มตัวร้ายไว้สำหรับตรวจสอบข้อมูล เก็บสะสมไว้ให้มากกว่านี้ค่อยสุ่มทีเดียวดีกว่า

——

ช่วงวันหยุดที่เหลืออีกวันกว่าๆ หวังฮ่าวหรานติดตามความเคลื่อนไหวของฉู่ไป๋แบบเรียลไทม์

หลังจากฉู่ไป๋หนีออกมาจากบ่อนของซั่งคุน เพราะซั่งคุนส่งข่าวไปบอกพวกพ้องในวงการ ทำให้ฉู่ไป๋ไม่กล้าไปหาเงินจากบ่อนอื่นต่อ

วันจันทร์เข้าเรียนตามปกติ หวังฮ่าวหรานฮัมเพลงเดินเข้ามาในห้องเรียน พอเปิดโต๊ะหนังสือออกมาก็พบว่าข้างในเต็มไปด้วยซองจดหมาย

หวังฮ่าวหรานแกะออกมาอ่านดูสองสามฉบับ พบว่าข้างในเต็มไปด้วยจดหมายรักที่เหล่านักเรียนหญิงสารภาพรักต่อเขา

นี่แหละคือปัญหาของหนุ่มป๊อปประจำโรงเรียน

แต่ความรู้สึกตอนอ่านจดหมายรักนี่มันก็ฟินสุดๆ ไปเลย

นักเรียนหญิงแต่ละคนที่เขียนจดหมายมา ต่างทุ่มเทความรัก ใช้ถ้อยคำต่างๆ นานามาแสดงความในใจ เพื่อหวังว่าจะได้รับคำตอบจากเขา

หวังฮ่าวหรานแม้จะอ่านอย่างเพลิดเพลิน แต่พอมองผ่านไปทั่วๆ ก็แทบจำไม่ได้ว่ามีใครบ้าง

แต่มีจดหมายฉบับหนึ่งที่ไม่ได้ลงชื่อไว้ ทำให้เขารู้สึกประทับใจมากกว่าฉบับอื่น

แถมลายมือนั้นยังทำให้เขารู้สึกคุ้นตาอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม หวังฮ่าวหรานไม่ได้ขุดคุ้ยหาต้นตอ หลังจากอ่านจดหมายที่ไม่ได้ลงชื่อเสร็จ เขาก็โยนมันกลับเข้าไปในโต๊ะเรียน

………….