ตอนที่ 1485 ตลาดมืด

ดยุคโม่ซางได้ยินคำพูดของมู่เหลียงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะกลับมาดำคล้ำอีกครั้ง

"ท่านกำลังเห็นพวกเราเป็นคนโง่หรือไง?"

เขาใช้ชีวิตมาตั้งหลายปี ไม่เคยได้ยินเลยว่ามีเมืองที่เคลื่อนที่ได้มาก่อน รู้สึกเพียงว่านั่นมันเรื่องเพ้อฝัน ชัดๆ เป็นแค่คำพูดหยอกล้อปั่นหัวคนเท่านั้น

"ท่านก็แค่ประสบการณ์น้อยเลย ไม่เข้าใจเท่านั้นแหละ"

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ลี่เยว่เสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ไม่เคยเห็น ก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง"

ใบหน้าของดยุคโม่ซางยิ่งดำคล้ำลงไปอีก เขาโกรธจนแทบจะกัดฟันกรอด

หัวหน้าอัศวินใหญ่พูดแทรกขึ้นมา

"ในเมื่อท่านกล่าวเช่นนี้ งั้นช่วยอธิบายหน่อยเถอะว่าเมืองทั้งเมืองจะเคลื่อนที่ได้อย่างไร?"

หูของมู่เหลียงขยับเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ฉันพูดได้แค่ว่า ข่าวสารของพวกท่านมันไปได้ช้ามากจริงๆ"

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปถูกยั่วโมโหอีกครั้ง ขณะที่กำลังจะอ้าปากตวาดด่า ก็เหลือบไปเห็นอัศวินนายหนึ่งขี่อสูรสามเขาควบตะบึงมาแต่ไกลด้วยความเร็วสูง

"ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

อัศวินตะโกนร้องบอกด้วยความตื่นตระหนก

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปตวาดกลับ

"จะตื่นตระหนกไปทำไม เกิดอะไรขึ้น?"

อัศวินรีบลงจากหลังอสูรสามเขาอย่างลุกลี้ลุกลน เดินซวนเซเข้ามาหาทุกคน คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วรายงานด้วยความหวาดกลัว

"ฝ่าบาท นอกหมู่เกาะมีอสูรทะเลกำลังมุ่งหน้าเข้ามาพ่ะย่ะค่ะ"

หัวหน้าอัศวินใหญ่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ขมวดคิ้วแล้วซักไซ้

"อสูรทะเลแบบไหนกันที่ทำให้นายกลัวได้ถึงขนาดนี้?"

อัศวินกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"อสูรทะเลตัวนั้นมันใหญ่มาก ตัวใหญ่กว่าเมืองอีหลีเสียอีก แถมยังสูงมากๆ สูงยิ่งกว่าภูเขาเลยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!"

"อสูรทะเลที่ใหญ่กว่าเมืองอีหลีเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้หรอก"

ดยุคโม่ซางร้องเสียงหลง

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปขมวดคิ้วแน่น อัศวินตรงหน้าไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหก และยิ่งไม่มีความกล้าพอที่จะทำแบบนั้น นั่นหมายความว่ามีอสูรทะเลขนาดยักษ์กำลังมุ่งหน้ามาที่เมืองอีหลีจริงๆ

ลี่เยว่ปรายตามองดยุคโม่ซางแวบหนึ่ง ทำให้นึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งที่มู่เหลียงเคยพูดไว้

"มีเสียงแค่เส้นผมที่ยาว แต่สายตากลับไม่กว้างไกล"

เมื่อได้ยินดังนั้น ดยุคโม่ซางก็ชะงักงันไป เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปเองก็ได้สติกลับคืนมา เมื่อนึกถึงคำพูดของมู่เหลียงก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเมืองที่เคลื่อนที่ได้ หรืออสูรทะเลขนาดยักษ์ สองเรื่องนี้จะต้องมีความเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน

หัวหน้าอัศวินใหญ่เอ่ยถามด้วยความตกตะลึง

"ท่านคงไม่ได้กำลังจะบอกว่า….เมืองเต่าทมิฬสร้างอยู่บนตัวของอสูรทะเลหรอกนะ?"

"ถูกต้อง ฉลาดมาก"

มุมปากของมู่เหลียงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็พากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เมืองที่สร้างอยู่บนตัวอสูรทะเล เรื่องนี้ยิ่งฟังดูเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่

มู่เหลียงมองไปทางกษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปด้วยท่าทีสงบนิ่ง และเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย

"ว่ายังไงล่ะ จะอนุญาตให้เมืองเต่าทมิฬมาทำการค้าขายในเมืองอีหลีได้หรือเปล่า?"

สีหน้าของกษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปเปลี่ยนไปมาไม่หยุด เขาถามกลับด้วยใบหน้าดำคล้ำ

"ทำการค้าขายอะไร?"

มู่เหลียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"มีเยอะแยะเลยล่ะ ทั้งเครื่องดื่ม อาหาร เสื้อผ้า ของใช้ในห้องน้ำ อุปกรณ์เวท และอื่นๆ อีกมากมาย"

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปถามด้วยความประหลาดใจ

"มีอุปกรณ์เวทด้วยงั้นรึ?"

มู่เหลียงพยักหน้าตอบรับ

"อืม มีอุปกรณ์เวทหลายชนิดเลยล่ะ เป็นของที่พวกขุนนางหลายคนต้องซื้อกันทั้งนั้น"

"หึหึ อุปกรณ์เวทธรรมดาๆ พวกเราไม่ชายตามองหรอก"

ดยุคโม่ซางแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา เขามองไปที่ลี่เยว่กับมิอาด้วยแววตาจับผิด อุปกรณ์เวทบนตัวของพวกเธอต่างหากล่ะที่เป็นที่หมายปองของใครหลายคน พวกเขาดูออกแล้วว่าชุดเกราะบนตัวของลี่เยว่และมิอาอยู่ในระดับใด และนั่นก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้พวกเขาหวาดระแวงมู่เหลียง

"วางใจเถอะ พวกท่านจะต้องชอบแน่"

มู่เหลียงกล่าวอย่างมั่นใจ

เขาสะบัดมือเบาๆ จู่ๆ กล่องหลายใบก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า กระจัดกระจายอยู่ตรงหน้ากษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโป ภายในกล่องบรรจุเครื่องดื่มและของขึ้นชื่อต่างๆ นานาจากเมืองเต่าทมิฬ

มู่เหลียงฉีกยิ้มกว้าง กล่าวต้อนรับ

"ของพวกนี้คือของขึ้นชื่อของเมืองเต่าทมิฬ ท่านลองดูสิ ถ้าสนใจล่ะก็ ขอให้ไปเลือกซื้อที่เมืองเต่าทมิฬ"

"..."

หางคิ้วของกษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปกระตุกถี่ๆ เขาดูไม่ออกเลยว่าชายตรงหน้าต้องการจะทำอะไรกันแน่

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ในเมื่อท่านไม่พูดอะไร งั้นฉันก็ถือว่าท่านเห็นด้วยที่จะให้เมืองเต่าทมิฬทำการค้าขายในเมืองอีหลีแล้วนะ"

"...ตราบใดที่มันไม่ส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยและความสงบเรียบร้อยของเมืองอีหลี ก็เอาเถอะ"

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เมื่ออยู่ภายใต้คำขู่ คนเราก็จำต้องยอมก้มหัวให้

มู่เหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"วางใจเถอะ เมืองเต่าทมิฬไม่เคยก่อเรื่องโดยไม่มีเหตุผลอยู่แล้ว"

"..."

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความโกรธเอาไว้ในใจ

มู่เหลียงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของกษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโป ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ฉันอยากจะขอซื้อเหล็กเบาลายม่วงสักหน่อย"

"เสียใจด้วยนะ ผลผลิตเหล็กเบาลายม่วงของเรามีน้อยมาตลอด ตอนนี้เหล็กเบาลายม่วงที่มีอยู่ทั้งหมด ก็ถูกพวกพ่อค้าสั่งจองไปหมดแล้ว"

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปตอบด้วยท่าทีเฉยเมย

แววตาของมู่เหลียงเป็นประกายวาบ แม้จะรู้ดีว่ากษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปกำลังโกหก แต่ตอนนี้เขาก็ยังเปิดโปงไม่ได้ เขาจึงถามต่อไปตามน้ำ

"แล้วจะมีของเข้ามาอีกเมื่อไหร่ล่ะ?"

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปตีหน้าตายตอบ

"เหล็กเบาลายม่วงผลิตได้น้อย บางทีอาจจะต้องรอไปอีกเป็นหลายปีแหละถึงจะมี"

หัวหน้าอัศวินใหญ่และดยุคโม่ซางแอบลอบสบตากัน มองดูกษัตริย์ของพวกตนโกหกหน้าตาย ทั้งๆ ที่ในโกดังยังมีเหล็กเบาลายม่วงกองอยู่ตั้งมากมาย ถึงแม้เหล็กเบาลายม่วงในโกดังจะถูกขายไปจนหมด ก็ยังสามารถไปขุดแร่ที่เหมืองมาเพิ่มได้อยู่ดี อย่างเร็วก็แค่เดือนหรือสองเดือน ก็สามารถส่งมอบเหล็กเบาลายม่วงล็อตใหม่ได้แล้ว

"ต้องรอเป็นปีเลยเหรอเนี่ย น่าเสียดายจริงๆ"

ใบหน้าของมู่เหลียงเผยให้เห็นถึงความเสียดาย

"ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ก็เชิญกลับไปเถอะ"

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปเอามือไพล่หลังพลางออกปากไล่

มู่เหลียงไม่ได้โกรธเคืองอะไร เขาเพียงแค่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"หวังว่าท่านจะแวะมาเดินเล่นที่เมืองเต่าทมิฬบ้างนะ"

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปไม่ได้ตอบสนองอะไร เพียงแต่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา

มู่เหลียงไหวไหล่ เขาสั่งการด้วยความคิด ควบคุมแรงโน้มถ่วงให้ห่อหุ้มตัวลี่เยว่กับมนุษย์สัตว์เอาไว้ จากนั้นก็พาทั้งสองคนลอยทะยานขึ้นไปในอากาศ แล้วบินออกจากเมืองไปด้วยความเร็วสูง

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปจ้องมองทั้งสามคนที่ลอยละลิ่วออกไป ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ตกลงแล้วเขาใช้เวทมนตร์อะไรกันแน่?"

"จะเป็นเวทมิติหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ?"

ดยุคโม่ซางลองคาดเดา จากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่จู่ๆ มู่เหลียงก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังกษัตริย์ ด้วยความรู้ความเข้าใจของเขาแล้ว มีเพียงเวทมิติเท่านั้นที่จะอธิบายเรื่องนี้ได้

หัวหน้าอัศวินใหญ่ส่ายหน้าพลางวิเคราะห์

"ไม่น่าจะใช่ ตอนนี้เขายังพาคนบินได้อีก นี่น่าจะเป็นเวทมนตร์ธาตุลม หรือไม่ก็ต้องเป็นเวทมนตร์สายแรงโน้มถ่วงของธาตุดินถึงจะทำได้นะพ่ะย่ะค่ะ"

ดยุคโม่ซางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง และเอ่ยอย่างหวาดระแวง

"ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเลย กระหม่อมดูเขาไม่ออกจริงๆ"

"ฝ่าบาท แล้วพระองค์ทรงคิดเห็นอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"

หัวหน้าอัศวินใหญ่เอ่ยถามหยั่งเชิง

"อืม ก็แค่มีความสามารถแปลกประหลาดนิดหน่อยเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก"

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปตอบด้วยใบหน้าดำคล้ำ

"พ่ะย่ะค่ะ..."

หัวหน้าอัศวินใหญ่หลุบตาลงต่ำ แววตาเย็นชาประกายขึ้นในดวงตาวูบหนึ่ง

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปหันไปมองหัวหน้าอัศวินใหญ่ แล้วออกคำสั่ง

"นายส่งคนออกไปดูนอกเมืองหน่อย ไปสืบเรื่องของเมืองเต่าทมิฬมาให้ชัดเจน"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ"

หัวหน้าอัศวินใหญ่ยกมือขึ้นทาบอก โค้งคำนับทำความเคารพแบบอัศวิน เขาปรายตามองกล่องหลายใบที่วางอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปกล่าวต่อ

"โม่ซาง นำคำสั่งของฉันไปถ่ายทอดให้ทั่ว ห้ามขายเหล็กเบาลายม่วงให้กับเมืองเต่าทมิฬเด็ดขาด"

"พ่ะย่ะค่ะ"

ดยุคโม่ซางพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปหลุบตาลง แล้วเอ่ยสำทับ

"ให้คนคอยจับตาดูตลาดมืดไว้ด้วย อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ"

"กระหม่อมทราบแล้ว"

สีหน้าของดยุคโม่ซางแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

ภายในเมืองอีหลี นอกจากหอการค้าและตลาดนัดทั่วไปที่เปิดเผยอยู่เบื้องหน้าแล้ว ยังมีตลาดมืดที่ไม่อาจเปิดเผยให้ใครเห็นได้ซ่อนอยู่อีกด้วย ตลาดมืดแห่งนี้เป็นแหล่งซื้อขายของผิดกฎหมายและใช้สำหรับฟอกของโจรโดยเฉพาะ และก็มีเหล็กเบาลายม่วงจำนวนหนึ่งไหลเวียนอยู่ในตลาดมืดแห่งนี้เช่นกัน

ดยุคโม่ซางหันหลังเดินจากไป บรรดาขุนนางคนอื่นๆ ต่างก็ทำความเคารพแล้วขอตัวลากลับเช่นกัน

กษัตริย์แห่งอาณาจักรหลานหลูโปถึงได้หันกลับมาให้ความสนใจกับกล่องไม้หลายใบเหล่านั้น เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งให้อัศวินยกกล่องพวกนั้นกลับไปที่วัง