บทที่ 1330 ต้องทำตัวให้คู่ควรกับการถูกดึงตัวไปเป็นพวกก่อน คนอื่นถึงจะยอมดึงตัวคุณ

บทที่ 1330 ต้องทำตัวให้คู่ควรกับการถูกดึงตัวไปเป็นพวกก่อน คนอื่นถึงจะยอมดึงตัวคุณ

หลังจากส่งข้อความทั้งสองข้อความนี้เสร็จ ภายในกลุ่มก็เงียบกริบ

กลุ่มผู้บริหารสิบกว่าคน ที่ปกติเวลาคุยเรื่องงานก็จะตอบโต้กันไปมา แต่ตอนนี้กลับพร้อมใจกันปิดเสียงเงียบกริบ

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลย ว่าในช่วงวันหยุดปีใหม่ จะมีตัวละครแบบนี้โผล่พรวดขึ้นมา

เลขา เลขานุการประธานบริษัท

ตำแหน่งนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ จะต้องเป็นคนที่เจ้านายให้ความไว้วางใจอย่างถึงที่สุดเท่านั้น

“ครืด ครืด ครืด—”

【ถังซ่ง: “ยินดีต้อนรับเลขานุการจิน (#ปรบมือ)” 】

ตัวอักษรเพียงแค่ไม่กี่ตัวเรียบง่าย

ไม่มีการแนะนำตัวที่ยืดยาว และไม่มีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม

ในตอนนั้นเอง ถึงได้เริ่มมีคนทยอยโผล่ขึ้นมาในกลุ่มทีละคนสองคน

【ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการ - จางเหวิน: “ยินดีต้อนรับเลขานุการจิน” 】

【ศูนย์ไลฟ์สตรีมมิ่ง - เหออีอี: “ยินดีต้อนรับๆ ~” 】

【ผู้อำนวยการฝ่ายคัดเลือกสินค้า - หลี่เยว่หราน: “ยินดีต้อนรับเลขานุการจินเข้าสู่ซ่งเหม่ยนะคะ” 】

เหยาหลิงหลิงมองดูข้อความในกลุ่มที่เด้งขึ้นมาทีละข้อความ แล้วเงยหน้ามองเกาเมิ่งถิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

ไม่รู้เลยว่าตัวเองควรจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยดีไหม

ประเด็นสำคัญก็คือ “เลขานุการจิน” คนนี้ หน้าตาคล้ายกับประธานเกานี่แหละ

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความที่เธอพอจะรู้จักนิสัยของรุ่นพี่จอมเจ้าชู้คนนั้นดี การเอาผู้หญิงหน้าตาสะสวยน่ารักขนาดนี้มาไว้ข้างกายในฐานะเลขา ไม่ว่าจะคิดมุมไหนความสัมพันธ์มันก็คงไม่บริสุทธิ์ใจอย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไรมาก แต่ความสัมพันธ์ระหว่างประธานเกากับรุ่นพี่ เธอก็รู้อยู่เต็มอก

แล้วตอนนี้จู่ๆ ก็มีเลขาที่หน้าตาคล้ายคลึงกันโผล่ขึ้นมา

เรื่องนี้ถ้าคิดตื้นๆ ก็คือ “ประธานถังรับผู้ช่วยคนใหม่”

แต่ถ้าคิดให้ลึกซึ้งล่ะก็ รสชาติมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเลยนะ

เกาเมิ่งถิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าเรียบเฉย เธอกดเปิดช่องแชตและพิมพ์ส่งไปประโยคหนึ่ง: ยินดีต้อนรับเลขานุการจิน หวังว่าจะมีความสุขกับการทำงานที่ซ่งเหม่ยนะคะ

เมื่อเหยาหลิงหลิงเห็นดังนั้น ก็รีบพิมพ์ตามไปติดๆ

หลังจากส่งไปได้ไม่ถึงสามวินาที ในกลุ่มก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีก

【เลขานุการประธานบริษัท - จินเหม่ยซู: “ขอบคุณประธานเกา ขอบคุณหลิงหลิง และขอขอบคุณเพื่อนร่วมงานทุกท่านด้วยนะคะ หากมีส่วนไหนที่ต้องการให้ช่วย สามารถทักแชตส่วนตัวมาหาฉันได้ตลอดเลยนะคะ” 】

เหยาหลิงหลิงจ้องมองข้อความนี้ เปลือกตากระตุกขึ้นเบาๆ

จงใจขอบคุณประธานเกาเป็นการส่วนตัว และก็จงใจขอบคุณเธอเป็นการส่วนตัวเช่นกัน

ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือ ล้วนถูกเหมารวมไว้ในคำว่า “เพื่อนร่วมงานทุกท่าน” อย่างผ่านๆ

มันให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาดมาก

ราวกับว่าทันทีที่อีกฝ่ายก้าวเท้าเข้ามา ก็มองขาดทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้ว ว่าใครเป็นใคร และใครอยู่ตำแหน่งไหน

บวกกับเรื่องที่ถูกดึงเข้ากลุ่มมาในช่วงวันหยุดชิวสี่ (วันที่สี่ของปีใหม่) อีก

ไม่ว่าจะมองยังไง มันก็ไม่เหมือนการเข้าทำงานแบบปกติเลยสักนิด

ให้ความรู้สึกเหมือนศัตรูหัวใจกำลังพุ่งเข้าชนเต็มๆ เลยล่ะ

“ติ๊งต่อง—”

“ติ๊งต่อง—”

เสียงแจ้งเตือน WeChat สองครั้งดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

เหยาหลิงหลิงก้มหน้าลงมอง หัวใจก็กระตุกวาบขึ้นมาอีกครั้ง

มีคำขอเป็นเพื่อนใหม่ส่งมา ข้อความแนบสั้นๆ สะอาดตา: จินเหม่ยซู

เธอหันไปมองเกาเมิ่งถิงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโดยสัญชาตญาณ

เห็นได้ชัดเจนเลย

เลขาจินคนใหม่นี้ ไม่ใช่แค่แอดเธอมาคนเดียว แต่คงจะแอดประธานเกามาพร้อมๆ กันด้วย

เคลื่อนไหวรวดเร็วปานกามนิต ราวกับเขียนบทเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ดุดันจนไม่แม้แต่จะชายตามองจังหวะทักทายตามมารยาทเลยด้วยซ้ำ

เหยาหลิงหลิงกำโทรศัพท์ไว้แน่น ความอยากรู้อยากเห็นและความระแวดระวังตัวในใจตีรวนผสมปนเปกันไปหมด

ทั้งการพูดจา การเข้ากลุ่ม การแอดเพื่อน จังหวะเวลาสอดประสานกันเป็นทอดๆ ราวกับว่าได้คำนวณเอาไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว

ผู้มาเยือนย่อมไม่ประสงค์ดี!

ความสัมพันธ์แบบสามเหลี่ยมที่เคยเงียบสงบของซ่งเหม่ยเครื่องแต่งกาย จู่ๆ ทำไมถึงมีเค้าลางว่าฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสีล่ะเนี่ย?

หลังจากนี้ คงไม่ได้จะเปิดฉากละครศึกชิงดีชิงเด่นในออฟฟิศกันจริงๆ หรอกนะ?

แก๊งสามสาวของพวกเธอ (ประธานเกา, เลขาชิว, หลิงหลิง) ปะทะ เลขาจิน?

พอคิดอีกที ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย

ตอนนี้ตัวเธอกับชิวชิวเป็นคนของซูอวี๋แล้ว มีลูกพี่ใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ แถมเบื้องบนก็ยังมีพี่สาวเวินหร่วนอีก น่าจะไม่ต้องกลัวอะไรหรอก

โชคดีนะที่ผู้ช่วยส่วนตัวของรุ่นพี่อย่างเสี่ยวเสวี่ยไม่ได้มาด้วย ไม่งั้นคงวุ่นวายกลายเป็นโจ๊กเดือดแน่ๆ

แต่จะว่าไปแล้ว เสี่ยวเสวี่ยออกจะดุดันขนาดนั้น ถ้าเกิดเธอมาจริงๆ คาดว่าคงไม่มีเรื่องของเลขาจินแล้วล่ะมั้ง

ก็รุ่นพี่คนนี้น่ะสิ

เหยาหลิงหลิงกัดริมฝีปาก

นับวันก็ยิ่งออกลายความเลวทรามอย่างโจ่งแจ้ง มีเหตุผลสนับสนุนตัวเองแบบหน้าตาเฉย และไม่มีความปิดบังอะไรเลยสักนิด

เลวเสียจนแฟนสาวในโลกไซเบอร์อย่างเธอ แทบจะทนดูไม่ได้อยู่แล้ว

ไว้คราวหน้า จะต้องจัดหนักท่าสควอทแบบใช้น้ำหนักเยอะๆ จนหมดแรงสักหลายๆ เซ็ตให้ได้เลย

เกร็งกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว ใช้แรงจากสะโพกและต้นขา เน้นจังหวะขึ้นลงให้หนักหน่วง หมัดต่อหมัด เนื้อเน้นๆ!

ถือซะว่าเป็นการผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์ก็แล้วกัน

เวลา 2 ทุ่ม

เมืองลั่วเฉิง

ภายในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรม อาหารบนโต๊ะกลมถูกกินไปกว่าเจ็ดแปดส่วนแล้ว

บรรยากาศเปลี่ยนจากความอึดอัดและหยั่งเชิงกันในตอนแรกที่เพิ่งนั่งลง กลายมาเป็นสภาพอย่างที่เห็นในตอนนี้

มีทั้งคนที่คอยเหยียบย่ำคนอื่นและรำพึงรำพัน คนที่พยายามยกยอคนอื่นอย่างฝืนๆ และคนที่อาศัยความเมาพยายามตีสนิท

“อวี้เหยียน ตอนนี้เธอแตกต่างจากพวกเราไปแล้วจริงๆ นะเนี่ย!”

“ก็แหงล่ะสิ! ผู้บริหารระดับแกนนำของเซวียนจีกวงเจี้ยเลยนะ! ช่วงนี้ฉันเห็นบทสัมภาษณ์ของเซวียนจีในข่าวเศรษฐกิจกับคลิปสั้นทุกวันเลย!”

“ตอนอยู่โรงเรียนก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าเธอเรียนเก่ง เป็นคนเก่ง แต่ไม่คิดเลยว่าจะเก่งได้ถึงขนาดนี้ นี่มันสร้างชื่อเสียงให้กับเพื่อนร่วมรุ่นอย่างพวกเราชัดๆ!”

“โธ่เอ๊ย ตอนนี้ระดับของเธอไม่ได้เรียกว่าเก่งแล้ว แต่มันอยู่คนละระดับกันแล้ว เข้าใจไหม?”

“พูดจริงๆ นะ ลองมองดูทั้งโรงเรียนเรา คนที่ได้ดิบได้ดีที่สุด ก็ต้องเป็นอวี้เหยียนอย่างแน่นอน”

เสิ่นอวี้เหยียนนั่งอยู่ในตำแหน่งแขกคนสำคัญ ท่วงท่าการนั่งนั้นสง่างามและตั้งตรง

สวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีแดงไวน์เข้มเนื้อดี ทับด้วยเสื้อโค้ตสไตล์ชาแนลแบบโอตกูตูร์สีเบจ ช่วยขับให้เธอดูเยือกเย็น ประณีต และเป็นผู้ใหญ่มากยิ่งขึ้น

คำเยินยอที่เปลี่ยนแต่เปลือกแต่ไส้ในยังเหมือนเดิมเหล่านี้ คืนนี้เธอฟังมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว

บนใบหน้าของเธอยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ไม่ได้ดูห่างเหินจนเกินไป แต่ก็ไม่ได้ดูสนิทสนมจนเกินพอดี

วันนี้เป็นวันขึ้น 4 ค่ำ เดือนอ้าย

และก็เป็นวันจัดงานเลี้ยงรุ่นเพื่อนมัธยมปลายด้วย

งานเลี้ยงครั้งนี้ ไป๋เมิ่งหลินที่ทำงานอยู่ที่สำนักงานใหญ่ของหรงหลิวแคปปิตอลในฮ่องกง เป็นคนเริ่มชักชวนและจัดการอยู่ในกลุ่ม

ก่อนปีใหม่ เธอก็คอยแท็กหาคนในกลุ่มเพื่อนอย่างบ้าคลั่ง นัดหมาย จองร้านอาหาร วุ่นวายอยู่กับการเป็นผู้ประสานงาน

แน่นอนว่าเสิ่นอวี้เหยียนก็ไม่ได้ปฏิเสธ

การกลับบ้านเกิดอย่างสง่างาม ถือเป็นความต้องการพื้นฐานที่ซ่อนเร้นลึกที่สุดในสัญชาตญาณของมนุษย์อยู่แล้ว

เพื่อนนักเรียนชายที่นั่งเยื้องไปทางฝั่งตรงข้ามอาศัยจังหวะที่กำลังเมา ยกแก้วเหล้าขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าแดงก่ำ คอขึ้นเอ็น หัวเราะและพูดว่า:

“อวี้เหยียน มื้อนี้ของเรายังไม่จบนะ ฉันจองห้องคาราโอเกะชั้นล่างไว้แล้ว นานๆ ทีพวกเราจะได้มารวมตัวกัน ไปร้องเพลงกันต่อเถอะ”

“ใช่ๆๆ ไปต่อรอบสองกัน!”

“ตอนนี้เพิ่งจะกี่โมงเอง? เพิ่งจะสองทุ่มกว่า! ปีใหม่ทั้งที มันต้องจัดเต็มกันหน่อยสิ!”

“อวี้เหยียน คืนนี้เธอห้ามกลับเด็ดขาดเลยนะ ถ้าตัวเอกอย่างเธอหนีกลับไป แล้วพวกเราจะไปเล่นอะไรกันล่ะ?”

กลุ่มคนเริ่มส่งเสียงเชียร์เซ็งแซ่ตามๆ กันไป

เสิ่นอวี้เหยียนก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะช้อนตาขึ้น มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพ

“พวกเธอไปกันเถอะ ฉันไม่ไปแล้วล่ะ พรุ่งนี้ก็วันขึ้น 5 ค่ำแล้ว ฉันยังต้องเตรียมตัวสำหรับการประชุมข้ามมหาสมุทรอีก”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา การเคลื่อนไหวของคนสองสามคนที่ยังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันอยู่เมื่อครู่นี้ก็หยุดชะงักไปในทันที

เดิมทียังอยากจะพูดหว่านล้อมอีกสักสองสามคำ แต่พอคำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก ก็ต้องกลืนกลับลงไป

“ชิ อวี้เหยียน ตอนนี้เธอกลายเป็นคน... งานยุ่งตัวเป็นเกลียวไปแล้วจริงๆ” นักเรียนชายวางแก้วเหล้าลงอย่างเก้อเขิน

“ช่วยไม่ได้นี่นา ยิ่งตำแหน่งสูง ความรับผิดชอบก็ยิ่งเยอะตามไปด้วย ธุรกิจข้ามชาติ มันก็ต้องให้ความสำคัญอยู่แล้ว”

ท่ามกลางการทักทายที่ดูอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ถูกกลบเกลื่อนด้วยการพูดคุยเอาตัวรอดไปได้อย่างรวดเร็ว

เสิ่นอวี้เหยียนหยิบเสื้อโค้ตที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้และกระเป๋าที่อยู่ใกล้มือขึ้นมา เคลื่อนไหวอย่างไม่รีบร้อนและลุกขึ้นยืน

“วันนี้ฉันขอตัวกลับก่อนนะ ค่าอาหารในห้องนี้ฉันจ่ายให้เรียบร้อยแล้ว พวกเธอทานกันต่อเถอะ”

“โอ๊ย! ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!”

“ดูเธอสิ อุตส่าห์เดินทางกลับมาตั้งไกล ยังต้องมาเสียเงินอีก!”

“คราวหน้าๆ! คราวหน้าถ้ากลับมาลั่วเฉิง พวกเราต้องเป็นฝ่ายเลี้ยงเธอให้ได้นะ!”

“ได้สิ” เสิ่นอวี้เหยียนหิ้วกระเป๋า ยิ้มให้อย่างไว้หน้า “งั้นฉันจะจำเอาไว้ก็แล้วกัน”

กลุ่มคนส่งเสียงอึกทึกครึกโครมและลุกขึ้นยืนตามๆ กันมา ใครถือเสื้อแจ็คเก็ตก็ถือไป ใครถือโทรศัพท์ก็ถือไป ต่างพากันห้อมล้อมเธอเดินออกไปข้างนอกราวกับดวงดาวล้อมเดือน

เมื่อถึงห้องโถงชั้นหนึ่งของโรงแรม

ประตูหมุนเข้าๆ ออกๆ พัดพาเอาไอเย็นยามค่ำคืนในฤดูหนาวเข้ามาไม่ขาดสาย ภายนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่คือถนนที่ประดับประดาไปด้วยแสงไฟนีออนระยิบระยับของเมืองลั่วเฉิง

เสิ่นอวี้เหยียนเพิ่งจะก้าวเท้าลงบันไดหินอ่อนในห้องโถง เสียงที่ดูประหลาดใจเล็กน้อยก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“ประธานเสิ่น?”

เธอหยุดชะงักฝีเท้า และหันขวับกลับไป

ผู้ชายวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางนี้

สวมเสื้อกันหนาวขนเป็ดสไตล์นักธุรกิจสีเข้ม แว่นตากรอบทองครึ่งกรอบ ใบหน้าคมคาย ภูมิฐาน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนที่คลุกคลีอยู่ในระบบราชการมานานหลายปี

ข้างกายมีชายหนุ่มสองคนถือกระเป๋าเอกสารเดินตามมา ดูท่าทางแล้วก็คงจะเพิ่งกลับลงมาจากงานเลี้ยงสักงานบนชั้นบนเหมือนกัน

เพื่อนนักเรียนที่อยู่ข้างๆ ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม “อวี้เหยียน เธอรู้จักเหรอ?”

เสิ่นอวี้เหยียนไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อนร่วมชั้น เธอเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มแบบมืออาชีพที่ดูเยือกเย็น และก้าวเท้าเข้าไปต้อนรับก่อนสองก้าว

“หัวหน้าหวัง”

ทันทีที่เสียงเรียก “หัวหน้าหวัง” ดังขึ้น แววตาของกลุ่มเพื่อนเก่าที่เมื่อครู่นี้ยังเจี๊ยวจ๊าวกันอยู่ด้านหลัง ก็เปลี่ยนไปในทันที

หัวหน้าหวังยิ้มอย่างเกรงใจเป็นพิเศษ ท่าทางแฝงไปด้วยความเคารพอย่างไม่รู้ตัว

“ช่วงปีใหม่นี่ก็จะผ่านไปแล้ว ประธานเสิ่น ช่วงนี้ผมเอาแต่คิดอยู่ตลอด หวังว่าจะมีโอกาสให้เซวียนจีกวงเจี้ยได้มาเดินดูและศึกษาดูงานที่เมืองลั่วเฉิงของเราให้มากขึ้น”

“โดยเฉพาะเรื่องการตั้งศูนย์ผลิตชิ้นส่วนประกอบหลักในเขตภาคกลางและภาคตะวันตกของเซวียนจีและถังอี๋พรีซิชันในอนาคต”

“ท่านนายกเทศมนตรีจางให้ความสนใจกับเรื่องนี้มาโดยตลอด และคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะมีความร่วมมือกันในขั้นต่อไป”

“ถ้าหากในอนาคตมีช่องทางที่เหมาะสมจริงๆ ทางฝั่งเมืองลั่วเฉิงของเรา ตั้งแต่เรื่องนโยบาย ที่ดิน ไปจนถึงการสนับสนุนด้านบุคลากร จะให้การสนับสนุนและให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอนครับ”

“หัวหน้าหวังเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ” เสิ่นอวี้เหยียนพยักหน้ารับเบาๆ รอยยิ้มดูเหมาะสม ไร้ที่ติ

“ตอนนี้ฉันเองก็ทำหน้าที่แค่ควบคุมการบริหารงานภายในเครือบริษัทเท่านั้น ส่วนเรื่องการวางแผนระดับกลยุทธ์ต่างๆ ฉันยังไม่มีอำนาจตัดสินใจหรอกค่ะ”

“แต่ถึงยังไงเมืองลั่วเฉิงก็เป็นบ้านเกิดที่ฉันเติบโตมา ถ้าหากในภายภาคหน้ามีโอกาสที่เหมาะสมจริงๆ ฉันเองก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะช่วยเจรจาและผลักดันให้ค่ะ”

“ดีครับ! ดีเลย! ได้ยินประธานเสิ่นพูดแบบนี้ พวกเราก็เหมือนได้กินยาคลายกังวลแล้วล่ะครับ!” รอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้าหวังยิ่งลึกขึ้นกว่าเดิม

“งั้นผมไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณแล้วล่ะครับ ไว้รอให้พ้นช่วงวันหยุดปีใหม่ไปก่อน เราค่อยหาเวลาว่างๆ มาคุยกันแบบเจาะลึกอีกทีนะครับ”

“คุณพูดหนักเกินไปแล้วค่ะ ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ”

หัวหน้าหวังท่านนี้ มีชื่อเต็มว่า หวังเจี้ยนเฉิง เป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายโครงการสำคัญของคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปเมืองลั่วเฉิง รับผิดชอบดูแลด้านการเชิญชวนการลงทุนและการจัดตั้งโรงงานอุตสาหกรรม

เมื่อวันที่ 27 เดือน 12 เสิ่นอวี้เหยียนเพิ่งจะกลับมาถึงบ้านเกิดที่เมืองลั่วเฉิงได้ไม่ถึงสองวัน รองนายกเทศมนตรีเมืองลั่วเฉิงท่านหนึ่งที่ดูแลด้านอุตสาหกรรมและการเชิญชวนการลงทุน ก็ได้อาศัยเส้นสายภายในจากทางมณฑล นัดพบกับเธออย่างลับๆ

ในงานเลี้ยงวันนั้น หัวหน้าหวังท่านนี้ก็เป็นคนคอยติดตามอยู่ตลอดทั้งงาน

การที่ได้รับสิทธิพิเศษเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เพียงเพราะตำแหน่งและประวัติส่วนตัวของเธอเพียงอย่างเดียว

จากคำบอกเล่าของสวีฉิงเพื่อนสนิทของเธอ เธอเองก็พอจะเดาออกคร่าวๆ แล้ว

เบื้องหลังเรื่องนี้... น่าจะเป็นฝีมือของคุณนายโอวหยางอย่างแน่นอน

ความรู้สึก “ถูกคนอื่นจัดแจงให้” แบบนี้ จะว่าไปมันก็มีความรู้สึกไม่ยินยอมอยู่ลึกๆ นิดหน่อย

แต่เสิ่นอวี้เหยียนเข้าใจดี

ในเกมการแข่งขันระดับนี้ การ “ถูกคนอื่นจัดแจงให้” ก็หมายความว่า คุณได้รับการยอมรับแล้ว

คุณต้องทำตัวให้คู่ควรกับการถูกดึงตัวไปเป็นพวกก่อน คนอื่นถึงจะยอมดึงตัวคุณ

......