บทที่ 210 ไข่มังกรเพลิงสมบัติล้ำค่าข้าขอเก็บไว้ ลูกปัดปราณมรณะส่งมอบภารกิจสำเร็จลุล่วง
บทที่ 210 ไข่มังกรเพลิงสมบัติล้ำค่าข้าขอเก็บไว้ ลูกปัดปราณมรณะส่งมอบภารกิจสำเร็จลุล่วง
บทที่ 210 ไข่มังกรเพลิงสมบัติล้ำค่าข้าขอเก็บไว้ ลูกปัดปราณมรณะส่งมอบภารกิจสำเร็จลุล่วง
ส่วนภารกิจระดับเก้าดาวที่สอง การหลอมผลึกวิญญาณให้กับเตาหลอมเก้ามังกรสวรรค์นั้น ก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้มากความเลย
เตาหลอมเก้ามังกรสวรรค์ เป็นถึงอาวุธวิเศษระดับสวรรค์ ซึ่งที่ขาทั้งเก้าข้างของมัน จะมีช่องว่างสำหรับให้ฝังผลึกวิญญาณสัตว์อสูรเอาไว้
ถ้าหากทำพลาดไปแม้แต่นิดเดียว เตาหลอมก็จะได้รับความเสียหาย และส่งผลให้ผลึกวิญญาณสัตว์อสูรแตกสลายไปในที่สุด
ของล้ำค่าระดับนี้ จำเป็นจะต้องใช้ผลึกวิญญาณสัตว์อสูรระดับหก มาใช้ในการฝังเท่านั้น
และผลึกวิญญาณสัตว์อสูรระดับหก ก็จะต้องได้มาจากสัตว์อสูรระดับหก ซึ่งสัตว์อสูรระดับหก ก็มีความเก่งกาจเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับแปลงเทพเลยทีเดียว!
ต่อให้เป็นสำนักที่ยิ่งใหญ่และมั่งคั่งอย่างสำนักอวี้ติ่ง ก็ไม่มีทางที่จะเอาผลึกวิญญาณสัตว์อสูรระดับหก มาใช้สุรุ่ยสุร่ายพร่ำเพรื่อได้หรอก
และสำหรับภารกิจระดับเก้าดาวที่สาม ก็คือการตามหาไข่มังกรเพลิงนั่นเอง
ซึ่งตอนนี้ ไข่มังกรเพลิงฟองนั้น ก็ตกมาอยู่ในกำมือของเสิ่นโม่เรียบร้อยแล้ว
แต่ทว่า ของรางวัลตอบแทนสำหรับภารกิจนี้น่ะสิ มันช่างน้อยนิดซะจนน่าเกลียด เสิ่นโม่ไม่มีทางที่จะยอมเอามันไปแลกอย่างแน่นอน
ถ้าหากเขาเป็นคนฟักไข่ฟองนี้ขึ้นมาด้วยตัวเอง ลูกมังกรที่เกิดมา ก็จะต้องยอมรับเขาเป็นเจ้านายของมันอย่างแน่นอน
มูลค่าของมันน่ะ สูงลิบลิ่วยิ่งกว่าแต้มผลงานระดับเจี่ยหนึ่งแต้ม หรือ 'ความโปรดปรานจากมังกร' ซะอีก
เสิ่นโม่อ่านภารกิจต่อไปเรื่อยๆ
ในที่สุด เขาก็เจอภารกิจที่เขาหมายตาเอาไว้ ในหมวดภารกิจระดับสี่ดาว
【ภารกิจระดับสี่ดาว: กำจัดนักพรตศพ ที่ออกอาละวาดในแถบเมืองผิงเฉิง】 【รางวัล: แต้มผลงานระดับปิงสองแต้ม และลูกปัดปราณมรณะสองเม็ด】
เสิ่นโม่อมยิ้มบางๆ เป็นไปตามที่เขาคาดคิดเอาไว้เป๊ะเลย
แต้มผลงานระดับปิงสองแต้ม สามารถเอาไปแลกเป็นแต้มผลงานระดับติงได้ถึงยี่สิบแต้ม ซึ่งมันก็เพียงพอที่จะให้เขาเอาไปใช้จ่ายได้อีกพักใหญ่เลยล่ะ
และการลงทุนที่ภูเขามังกรอสรพิษ ก็จะสร้างผลกำไรและนำพาแต้มผลงานมาให้เขาได้อีกเป็นกอบเป็นกำในอนาคต
เสิ่นโม่หยิบลูกปัดอวี้ติ่งออกมา แล้วนำไปแตะที่ศิลาเบาๆ เพื่อกดรับภารกิจ
หลังจากนั้น เขาก็เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์
ที่ด้านหลังเคาน์เตอร์ มีเด็กสาวหน้ากลมยืนรอให้บริการอยู่ พอเห็นเสิ่นโม่เดินเข้ามา นางก็รีบโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม "ท่านผู้อาวุโส มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือเจ้าคะ?"
เสิ่นโม่เอาหัวของนักพรตศพ และเศษซากของศพคืนชีพบางส่วน ออกมาวางแหมะไว้บนเคาน์เตอร์
"ข้าจัดการฆ่านักพรตศพเรียบร้อยแล้ว"
เด็กสาวหน้ากลมเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
ภารกิจตามล่าตัวนักพรตศพ ตอนแรกมันเป็นแค่ภารกิจระดับสองดาวเท่านั้น แต่พอเวลาผ่านไปครึ่งปี ระดับความยากของมันก็ถูกปรับให้สูงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นภารกิจระดับสี่ดาว
ไม่เพียงแต่เงินรางวัลจะถูกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แต่ระดับความยากของมัน ก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก
เคยมีผู้อาวุโสระดับหนึ่งถึงสองติ่งหลายท่าน อาสาที่จะไปตามหาตัวนักพรตศพ
แต่ผลสุดท้าย ก็คว้าน้ำเหลวกลับมากันทุกคน แถมยังต้องโดนหักแต้มผลงาน โทษฐานที่ทำภารกิจไม่สำเร็จอีกต่างหาก
ไม่คิดเลย ว่าภารกิจสุดหินนี้ จะถูกจัดการจนสำเร็จลุล่วงได้ โดยฝีมือของท่านผู้อาวุโสที่ดูหนุ่มแน่นขนาดนี้!
"รบกวนท่านผู้อาวุโสรอสักครู่นะเจ้าคะ ข้าน้อยจะรีบไปเชิญท่านผู้อาวุโสลำดับที่หก ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบดูแลหอภารกิจแห่งนี้ มาตรวจสอบความถูกต้องให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ รับรองว่าจะไม่ทำให้ท่านต้องเสียเวลาแน่นอนเจ้าค่ะ" ท่าทีของเด็กสาวดูนอบน้อมและเกรงใจมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เสิ่นโม่พยักหน้ารับ
ผ่านไปประมาณหนึ่งร้อยอึดใจ เด็กสาวหน้ากลมก็เดินกลับมา พร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง "ท่านผู้อาวุโสลำดับที่หก ตรวจสอบแล้วเจ้าค่ะ ว่านี่คือหัวของนักพรตศพจริงๆ ขอแสดงความยินดีด้วยนะเจ้าคะ ที่ท่านสามารถทำภารกิจนี้ได้สำเร็จ"
"และนี่ก็คือของรางวัลของท่านเจ้าค่ะ ลูกปัดปราณมรณะสองเม็ด ถูกบรรจุเอาไว้ในแหวนมิติวงนี้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ"
"รบกวนท่านผู้อาวุโส แสดงลูกปัดอวี้ติ่งให้ข้าน้อยดูหน่อยนะเจ้าคะ"
เสิ่นโม่ยื่นลูกปัดอวี้ติ่งไปให้
เด็กสาวรับมันมา แล้วนำไปแตะกับลูกปัดอวี้ติ่งขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์เบาๆ ก่อนจะส่งคืนให้เขา
"แต้มผลงานระดับปิงสองแต้ม ถูกโอนเข้าบัญชีของท่านเรียบร้อยแล้วนะเจ้าคะ"
เสิ่นโม่พยักหน้ารับเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกจากหอภารกิจ เพื่อมุ่งหน้าไปที่หอสมบัติต่อทันที
คล้อยหลังเสิ่นโม่ไปได้ไม่นาน ชายหนุ่มในชุดคลุมยาวสีแดงฉาน ก็ก้าวเท้าเข้ามาในหอภารกิจ
เด็กสาวหน้ากลมตาลุกวาว นางมองดูชายหนุ่มคนนั้นด้วยสายตาที่เคลิบเคลิ้มและหลงใหล
คนที่เพิ่งจะเข้ามาใหม่ ก็คือเย่เหยียนนั่นเอง
เย่เหยียนกวาดสายตามองไปที่ศิลาภารกิจ
แต่ถึงแม้เขาจะไล่อ่านตั้งแต่บรรทัดแรกไปจนถึงบรรทัดสุดท้าย เขาก็ยังไม่เจอภารกิจที่เขาต้องการ
เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ "แล้วภารกิจตามล่าตัวนักพรตศพล่ะ หายไปไหนแล้ว? ถึงจะมีคนกดรับภารกิจไปแล้ว ข้าก็น่าจะยังมองเห็นมันอยู่ดีนี่นา"
เด็กสาวรีบตอบเสียงหวาน "ท่านผู้อาวุโสเย่เจ้าคะ พอดีเมื่อกี้ มีท่านผู้อาวุโสท่านหนึ่ง เพิ่งจะมารายงานผลการทำภารกิจนี้ไปเจ้าค่ะ"
"ของรางวัลที่เป็นแต้มผลงานระดับปิงสองแต้ม และลูกปัดปราณมรณะสองเม็ด ก็เพิ่งจะถูกมอบให้กับท่านไปเมื่อกี้นี้เองเจ้าค่ะ"
คิ้วของเย่เหยียน ยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นไปอีก
ภารกิจนี้ ค้างคามาตั้งครึ่งปีแล้ว ยังไม่มีใครทำสำเร็จเลย
เขาอุตส่าห์ส่งคนไปสืบข่าวจนได้เบาะแสมา และกำลังจะมากดรับภารกิจอยู่แล้วเชียว แต่กลับโดนคนอื่นตัดหน้าชิงความดีความชอบไปซะได้
พอพลาดลูกปัดปราณมรณะสองเม็ดนี้ไป แผนการหลอมมงกุฎวิญญาณก่อกำเนิดของเขา ก็คงจะต้องเลื่อนออกไปอีก
เย่เหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ท่านผู้อาวุโสท่านนั้นคือใคร? บอกชื่อเขามาสิ"
"ข้าจะไปหาเขา เพื่อขอซื้อลูกปัดปราณมรณะสองเม็ดนั้นต่อ"
เด็กสาวรู้สึกหวาดกลัวต่อสายตาที่ดุดันของเขา นางรีบเปิดดูบันทึกข้อมูลอย่างลุกลี้ลุกลน แล้วตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "เรียนท่านผู้อาวุโสเย่ ท่านผู้อาวุโสท่านนั้น มีชื่อว่า เสิ่นโม่ เจ้าค่ะ"
สีหน้าของเย่เหยียน แข็งทื่อไปในทันที
เขาไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรกับเด็กสาวคนนั้นต่อ แต่เขาเลือกที่จะหันหลัง และเดินกระแทกส้นเท้าออกจากหอภารกิจไป
"ระดับพลังของข้า ก็สูสีกับเสิ่นโม่ ลูกปัดปราณมรณะสองเม็ดนั้น... ข้าคงจะไม่ได้มันมาครองแล้วล่ะ..."
เขาแค่นเสียงในลำคอด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะบินตรงกลับไปที่ยอดเขาที่สอง เพื่อเก็บตัวฝึกวิชาต่อ
...
ณ ภูเขามังกรอสรพิษ
เสิ่นโม่บินกลับมาที่ภูเขามังกรอสรพิษ ด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้า
หลังจากที่จัดการกับนักพรตศพ และได้แต้มผลงานระดับปิงมาสองแต้ม เขาก็ไปจับจ่ายใช้สอยที่หอสมบัติอย่างบ้าคลั่ง
เขาเหมาเอาหญ้าเทียนหยวนมาถึงห้าพันชั่ง และผลไม้เปลือกขาวอีกแปดพันชั่ง
นอกจากนี้ เขาก็ยังนำแต้มไปแลกเอาของวิเศษและสมุนไพรหายากอีกมากมาย ที่มีสรรพคุณในการช่วยยกระดับสายเลือดของพวกแม่หนอนไหมเมฆาล่องลอย วัวขนยาว และงูหลามตาสีมรกต
ของที่เขาได้มา มันมากมายซะจนแหวนมิติระดับล่างหลายวงของเขา ถูกยัดจนแน่นเอี๊ยดไปหมด
ผู้ดูแลที่ประจำการอยู่ที่หอสมบัติ ได้แต่มองดูการกระทำของเขาด้วยความอ้าปากค้าง พวกเขาไม่เข้าใจเลย ว่าท่านผู้อาวุโสหนุ่มคนนี้ จะเอาของพวกนี้ไปทำอะไรกันเยอะแยะ
"หืม? มีคนมางั้นรึ?"
สายตาของเสิ่นโม่ จับจ้องไปที่กระท่อมไม้หลังเล็กๆ บนภูเขามังกรอสรพิษ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของบุคคลที่สาม ที่นอกเหนือไปจากหวงปาอีและหวงฉ่ายอิง
เขาค่อยๆ ร่อนลงจอดอย่างสง่างาม
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเขา ก็คือชายชราที่มีบุคลิกท่าทางเหมือนกับนักพรตผู้ทรงศีล กำลังนั่งล้อมวงกินหมูป่าย่าง กับหวงปาอีและหวงฉ่ายอิง อยู่รอบๆ กองไฟ
ใบหน้าของพวกเขาทั้งสามคน เลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำมันและเขม่าควัน
"อ้าว เจ้าเองรึ?" เสิ่นโม่อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา
ชายชราคนนั้น ก็คือเหมยไห่เหอนั่นเอง
ทันทีที่เหมยไห่เหอเห็นเสิ่นโม่ เขาก็รีบกระเด้งตัวลุกขึ้นยืน แล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายฟ้าไม่อายดิน ภาพลักษณ์ของนักพรตผู้ทรงศีล มลายหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา "ท่านผู้อาวุโสเสิ่น! ข้าน้อยคิดถึงท่านใจจะขาดแล้วขอรับ!"
เสิ่นโม่เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ ว่าหลังจากที่เขาทิ้งเหมยไห่เหอเอาไว้ที่หออวี้ไห่ เขาก็ลืมผู้ชายคนนี้ไปซะสนิทเลย
"ข้าน้อยไปสืบข่าวจากท่านเจ้าสำนักเฮ่อที่หออวี้ไห่ จนรู้ว่าท่านถูกส่งมาประจำการอยู่ที่ภูเขามังกรอสรพิษ ข้าน้อยก็เลยรีบเดินทางมาหาท่านเลยขอรับ!"
"ที่ภูเขามังกรอสรพิษ กำลังขาดแคลนคนงานอยู่ไม่ใช่หรือขอรับ? ข้าน้อยยินดีที่จะถวายหัว รับใช้ท่านผู้อาวุโสเสิ่นอย่างสุดความสามารถเลยขอรับ!"
เหมยไห่เหอโค้งคำนับเสิ่นโม่ ด้วยความเคารพและจริงใจอย่างที่สุด
หวงฉ่ายอิงที่กำลังถือขาหมูป่าอยู่ในมือ รีบพูดสนับสนุน "ท่านผู้อาวุโส ท่านปู่เหมยเป็นคนดีนะเจ้าคะ! หมูป่าตัวนี้ ท่านปู่เหมยก็เป็นคนล่ามาให้ เนื้อของมันอร่อยมากเลยล่ะเจ้าค่ะ"
"ท่านผู้อาวุโส รับท่านปู่เหมยไว้ทำงานด้วยเถอะนะเจ้าคะ"
หวงปาอีที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย
เสิ่นโม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เหมยไห่เหอ ในตอนนี้ ข้ายังไม่สามารถแต่งตั้งให้เจ้าเป็นผู้ดูแลอย่างเป็นทางการได้หรอกนะ เจ้าจะไม่มีเบี้ยหวัดรายเดือน และก็จะไม่ได้รับสวัสดิการใดๆ ทั้งสิ้น"
"จนกว่าจะถึงสิ้นปีนี้ เจ้าก็จะได้เป็นแค่คนงานชั่วคราวของภูเขามังกรอสรพิษเท่านั้นแหละ เจ้าเข้าใจใช่ไหม?"
ดวงตาของเหมยไห่เหอ เบิกกว้างด้วยความดีใจสุดขีด เขาเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเสิ่นโม่ได้เป็นอย่างดี
ถ้าปีนี้ยังไม่ได้เป็นงั้นรึ? งั้นก็แปลว่าปีหน้า ก็ยังมีโอกาสที่จะได้เป็นน่ะสิ!
"เข้าใจขอรับ เข้าใจขอรับ! ข้าน้อยเข้าใจดีขอรับ!" เขาตื่นเต้นดีใจจนแทบจะลงไปกราบแทบเท้าของเสิ่นโม่เลยทีเดียว
ถ้าไม่ติดว่าสถานการณ์มันไม่อำนวยล่ะก็ เขาคงจะลงไปกราบกรานและโขกศีรษะให้กับเสิ่นโม่ไปแล้ว
เขาเป็นแค่ผู้ฝึกตนอิสระระดับผูกจินตัน ที่ไม่มีเส้นสายหรือเส้นทางให้เติบโตในสำนักอวี้ติ่งได้เลย การที่เสิ่นโม่ยอมรับเขาเข้าทำงาน ถึงแม้จะเป็นแค่ตำแหน่งคนงานชั่วคราว แต่มันก็ทำให้เหมยไห่เหอรู้สึกซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป งานจิปาถะทั้งหมดบนภูเขามังกรอสรพิษ ขอยกให้เจ้าเป็นคนจัดการดูแลทั้งหมดเลยก็แล้วกัน" เสิ่นโม่สั่งการด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "และถ้าหากมีธุระอะไรที่ต้องไปติดต่อกับทางหออวี้ไห่ ก็ให้เป็นหน้าที่ของเจ้าเหมือนกัน หวงปาอีก็แก่ชรามากแล้ว ส่วนฉ่ายอิงก็ยังเด็กเกินไป เรื่องพวกนี้ เจ้าก็รับไปทำแทนพวกเขาซะ"
เสิ่นโม่มีความจำเป็นที่จะต้องซื้อหาสมุนไพรจำนวนมากจากหออวี้ไห่ การที่มีคนคอยเป็นหูเป็นตาให้ ก็จะช่วยให้เขาไม่ต้องเหนื่อยเดินทางไปๆ มาๆ ระหว่างภูเขามังกรอสรพิษกับหอสมบัติของสำนักอวี้ติ่งบ่อยๆ
ตอนนี้ พอมีเหมยไห่เหอมาช่วยแบ่งเบาภาระ เขาก็จะประหยัดเวลาและพลังงานไปได้เยอะเลยล่ะ
เหมยไห่เหอพยักหน้ารับคำสั่งอย่างแข็งขัน "รับทราบขอรับ รับทราบขอรับ! ข้าน้อยยินดีที่จะทำงานถวายหัว เพื่อรับใช้ท่านผู้อาวุโสเสิ่นขอรับ!"
"เอารายการสั่งซื้อใบนี้ ไปซื้อสมุนไพรทั้งหมดที่มีรายชื่ออยู่บนกระดาษแผ่นนี้ จากหออวี้ไห่กลับมาให้ข้าเดี๋ยวนี้เลย"
"ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย เจ้าก็สำรองจ่ายไปก่อนก็แล้วกัน พอเจ้ากลับมา ข้าจะจ่ายเงินคืนให้เจ้าทีหลัง"
เสิ่นโม่เขียนรายการสมุนไพรที่ต้องการลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นมันให้กับเหมยไห่เหอ
"รับทราบขอรับ!" เหมยไห่เหอรับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยความกระตือรือร้น
นี่คือภารกิจแรก ที่เจ้านายคนใหม่มอบหมายให้เขาทำ
ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เขาก็จะต้องทำงานนี้ให้ออกมาดีที่สุดและสมบูรณ์แบบที่สุดให้จงได้!