ตอนที่ 175 นอกจากยุทธวิธีคลื่นมนุษย์
ตอนที่ 175 นอกจากยุทธวิธีคลื่นมนุษย์
ตอนที่ 175 นอกจากยุทธวิธีคลื่นมนุษย์ ยังมียุทธวิธีคลื่นอาวุธ
ทุกคนชะงักงันไปครู่หนึ่ง สิ่งใดกัน?
หรือว่าจะเป็นของเฉินชิ่ง?
แล้วก็ส่ายหน้าในทันที
“ไม่ดีแล้ว!” ผู้พิทักษ์สองสะบัดแขนใหญ่ พาผู้คนถอยออกอย่างรวดเร็ว
“องค์ชายสาม มีความแปรผัน!”
สีหน้าเขาเปลี่ยนเล็กน้อย นั่นมิใช่เฉินชิ่งแน่นอน! เช่นนั้นก็ต้องเป็นคนของโลกนี้ฉวยโอกาสออกมา อีกทั้งยังรู้จักแดนกาลมิติปั่นป่วนแห่งนี้เป็นอย่างดี มิฉะนั้นคงมิคล่องแคล่วราวคุ้นชินเช่นนี้
เมื่อเป็นดังนี้ จุดประสงค์ของอีกฝ่ายย่อมพอคาดเดาได้
ประการแรก อาจจับตัวเฉินชิ่งไว้แล้ว หวังใช้พวกเขาเป็นแรงงาน อาศัยกำลังของพวกเขาออกจากโลกนี้ เช่นนั้นผู้คนเหล่านี้อาจเกี่ยวข้องกับรอยแยกแห่งวิถีสวรรค์ ต้องระวังกำลังของอีกฝ่ายให้ดี
ประการที่สอง อาจเกี่ยวข้องกับหลิงโจวเสวี่ย เช่นกัน เฉินชิ่งอาจถูกจับแล้ว หนีมิพ้น มิฉะนั้นจะบังเอิญถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
เพียงชั่วพริบตา ผู้พิทักษ์สองวิเคราะห์ได้มากมาย
ดวงตาตงกงหานวูบไหว รีบร้องสั่ง “ผู้พิทักษ์สี่ รีบผนึกปิดล้อม!”
มีความแปรผัน! และผู้พิทักษ์สองก็รอบคอบยิ่งกว่า สมควรเชื่อถือ
ผู้อื่นต่างสะดุ้งตกใจขึ้นมาจริงๆ ชั่วขณะหนึ่งจึงระวังตัวเต็มที่
ผู้พิทักษ์สี่สีหน้าหม่นคล้ำ ฐานะเทพแท้ผู้สูงศักดิ์ ระวังไว้ย่อมไม่ผิด แต่จะต้องระวังโลกเล็กเช่นนี้ถึงเพียงนี้ ช่างเป็นการดูหมิ่นเสียจริง!
“องค์ชายสาม พวกเรามีเทพแท้สองคน ส่วนอีกฝ่ายก็เป็นเพียงมดปลวกพื้นถิ่นที่มาส่งตายเท่านั้น!”
“วางใจ มอบให้ข้าจัดการ”
ต่อให้มีความแปรผันแล้วอย่างไร? พวกเขาคือเทพแท้ โลกนี้จะคุกคามพวกเขาได้อย่างไร!
ปล่อยให้ออกมา จับตัวไว้สอบถามก็สิ้นเรื่อง
ต่อให้เกี่ยวข้องกับรอยแยกแห่งวิถีสวรรค์ ก็ไม่จำเป็นต้องหวาดเกรงถึงเพียงนี้ มิฉะนั้นศักดิ์ศรีอยู่ที่ใด!
ครั้นได้ยินดังนั้น คนอื่นๆ ก็คิดตาม จริงสิ พวกเราจะหวาดกลัวสิ่งใด? ผู้พิทักษ์สองอาจตอบสนองเกินเหตุไปแล้ว
แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น
ตงกงหานเองยังมิอาจโต้แย้งได้ “ผู้พิทักษ์สอง เฝ้าดูสถานการณ์ก่อน”
เขาเตือนหนึ่งคำ ไม่ว่าอย่างไร ก็จะไม่ยอมล้มเลิกโดยง่ายแน่นอน
ผู้พิทักษ์สองพยักหน้า บางทีอาจเป็นเขาที่ระแวงเกินไปก็ได้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเช่นไร การที่เทพแท้ผู้สูงศักดิ์ต้องระมัดระวังถึงเพียงนี้ ย่อมกระทบศักดิ์ศรีอยู่บ้าง ท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งยังคงเป็นสิ่งที่มิรู้แน่ชัด
เรือเทพสร้างโลกพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงยิ่ง! โดยเฉพาะเมื่อมีเทพจากภายนอกคอยหนุนเสริมโดยไม่คิดสิ่งตอบแทน…เฉินฝานกล้าออกมาเช่นนี้ ย่อมมีดุลยพินิจในใจแล้ว
เมื่อก้าวถึงระดับเช่นนี้ จะลวงให้เข้าไปสู้ภายในโลกเดิมย่อมไร้ความหมาย ตรงกันข้าม ต้องออกมาเผชิญสภาพแวดล้อมล่วงหน้า และรับมือความท้าทายที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า!
ข้างกาย เสินอู๋เซิงตื่นเต้นยิ่งนัก! อัดอั้นมานานจนแทบระเบิด ในสมองมีแต่ความคิดจะระบายหมัดก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
หลิงโจวเสวี่ยเมื่อทราบสถานการณ์ ก็ทั้งสับสนและหวาดหวั่นยิ่ง เพราะราชวงค์เทพใต้หล้าตามมาถึงแล้ว! เหตุการณ์เกิดขึ้นฉับพลัน
บัดนี้ นางกับสวีจู่ต่างเงียบงัน แม้ยังมิรู้ว่าสู้ได้หรือไม่ แต่เพียงความกล้าหาญของอาจารย์ที่มิหวั่นเกรงเทพแท้ ก็สมควรแก่ความเคารพแล้ว!
แม้มิทราบว่าอาจารย์ยังมีไพ่ตายใดซ่อนอยู่ แต่ก็มีเพียงต้องเชื่อมั่น
มีเพียงเฉินชิ่งที่แทบชาด้าน เดิมทีตกลงกันว่าจะล่อเข้าไปภายใน! คาดไม่ถึงว่าบรรพชนจะกล้านำคนบุกออกมาสู้ตรงๆ! ไร้การกดทับแห่งวิถีสวรรค์ นี่คือการปะทะกับเทพโดยตรง!
หากเป็นก่อนหน้านี้ เขาคงไม่หวาดหวั่น แต่บัดนี้จะไม่กลัวได้อย่างไร
ในสายตาเขา มิแตกต่างจากแสวงหาความตาย
ทันใดนั้น พลังอันน่าสะพรึงสายหนึ่งก็ปกคลุมลงมา แผ่นหลังพลันเย็นวาบ
“มดปลวก…” ผู้พิทักษ์สี่แค่นเสียงดูแคลน อดรอไม่ไหวแล้ว ยื่นมือคว้าลงมาโดยตรง
อำนาจเทพปกคลุมทั่วฟ้า
บนเรือเทพสร้างโลก ทุกคนต่างรับรู้แรงกดดันมหาศาล กดดันอันน่าสะพรึง นี่คือเทพ!
มองเห็นฝ่ามือยักษ์ทะยานลงมา คล้ายมิอาจหลีกเลี่ยงได้ หลิงโจวเสวี่ยสีหน้าซีดขาว กลิ่นอายอันคุ้นเคย นี่คือกลิ่นอายแห่งเทพ!
…ถึงคราต้องพึ่งพาอาจารย์แล้ว!
“ผู้พิทักษ์สี่ เป็นข้าเอง!” เฉินชิ่งรีบร้องขึ้น
ถึงเวลาที่ต้องแสดงคุณค่าของตนแล้ว อย่างน้อยก็ไม่อาจถูกสังหารตั้งแต่แรกพบ มิฉะนั้นคงตายตาไม่หลับ!
ทว่า ผู้พิทักษ์สี่หาได้หยุดมือไม่ ในสายตาเขา เมื่อเฉินชิ่งมีความแปรผัน เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องปรานี จับตัวก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เขามิใช่คนโง่
ผู้พิทักษ์สองเห็นดังนั้น ก็พอวางใจที่ผู้พิทักษ์สี่มิได้เสียการควบคุม มิได้ก้าวพ้นกรอบวิถีสวรรค์ลงมือ เช่นนั้นย่อมไม่เป็นปัญหา
ส่วนตงกงหาน สีหน้าหม่นคล้ำยิ่ง เฉินชิ่งเหตุใดจึงยอมมากับอีกฝ่าย!
หรือถูกบีบบังคับ? เขามิอาจยอมรับการทรยศเช่นนี้ ยิ่งกว่านั้นยังเป็นการทรยศข้ามโลก! เพื่อมดปลวกไม่กี่ตน กล้าทรยศราชวงค์เทพใต้หล้าที่มีเทพมากมาย? มิเท่ากับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีหรือ!
เป็นไปไม่ได้! เฉินชิ่งคงถูกบังคับแน่…
บนเรือเทพสร้างโลก เสินอู๋เซิงสีหน้าเปลี่ยนไป จะให้ข้าออกไปสู้ก่อนได้หรือ! ในสภาพเช่นนี้ เขาย่อมมิอาจฟื้นพลังถึงจุดสูงสุดได้เลย!
ถูกคว้าจับเสียตั้งแต่ต้น ย่อมอัดอั้นยิ่งนัก เสินอู๋เซิงเหลือบมองเฉินฝาน…ความผิดของเจ้า!
สีหน้าเฉินชิ่งเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ดูท่าจะถูกสงสัยแล้ว ก็สมควรอยู่ หากไม่สงสัยสิจึงผิดปกติ ทว่าครานี้หากถูกจับได้ เกรงว่ามิพ้นตายหรือบาดเจ็บสาหัส!
ใจหลิงโจวเสวี่ยกระตุกแน่น “อาจารย์…”
หมายจะพาตัวอาจารย์ไปก็ช่างเถิด แต่ให้ต้องพัวพันถึงเพียงนี้ ศิษย์ย่อมรู้สึกผิดเกินทน
อีกฝ่ายชัดเจนว่ามาเพื่อนาง…ตงกงหาน! นางจะไม่รู้จักได้อย่างไร!
“โจวเสวี่ย วางใจเถิด” เฉินฝานยืนไพล่มือ มองฝ่ามือเทพที่โถมลงมา ประหนึ่งไร้สิ่งใดต้านทานได้
อีกฝ่ายระแวดระวังมาแต่ต้น มิฉะนั้นคงมิรีบร้อนลงมือก่อนพวกเขาจะออกจากแดนกาลเวลาปั่นป่วน อีกทั้งยามนี้เสินอู๋เซิงกับเทาเที่ยยังถูกวิถีสวรรค์กดทับพลังอยู่ เว้นแต่จะออกจากแดนกาลเวลามิติปั่นป่วนนี้เสียก่อน
พร้อมกันนั้น เขาสะบัดมือหนึ่งครา ทุกสิ่งเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
หุ่นเชิดระดับจักรพรรดิสามพันตนปรากฏแน่นขนัดบนเรือเทพสร้างโลก
ผู้คนต่างงุนงง เฉินฝานคิดจะทำสิ่งใด? จะใช้หุ่นเชิดระดับจักรพรรดิต่อกรกับเทพหรือ? นั่นคือเทพแท้ จะง่ายดายได้อย่างไร!
ยิ่งไปกว่านั้น ย่อมต้องสูญเสียหนัก มิใช่เพียงเรื่องจำนวนคนมากน้อย
อย่างมากก็อาจถ่วงเวลาไว้ แล้วรีบพ้นการกดทับแห่งวิถีสวรรค์ก่อน เสินอู๋เซิงคิดเช่นนั้น ส่วนความสูญเสียจะเป็นอย่างไร ก็หาใช่ของเขา มิได้ปวดใจ
ทว่า เพียงเห็นเฉินฝานสะบัดมืออีกครา วัตถุสิบเอ็ดชิ้นประหนึ่งสมบัติวิญญาณถูกโยนออกไป ปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึง เพียงมองก็รู้ว่ามิใช่ของสามัญ
แม้แต่ศาสตราเทพตำหนักเทพต้นกำเนิดที่พวกเขาคุ้นตา ก็อยู่ในนั้นด้วย!
ทุกคนเงยหน้ามองพร้อมกัน นี่มันสิ่งใดกัน?
เสินอู๋เซิง: “……”
เขาตอบสนองเร็วที่สุด บัดซบ นี่มันการลงมือสะเทือนฟ้าโดยแท้!
เขาถึงกับนิ่งงัน…
ขณะเดียวกัน
หุ่นเชิดระดับจักรพรรดิสามพันตนก็เริ่มร่วมแรงกันกระตุ้นศาสตราเทพชั้นสูงสุดทั้งสิบเอ็ดชิ้น!
พลังอันน่าสะพรึงหลั่งไหลอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นอายโบราณยิ่งยวดปะปนกันหลากหลาย
ชั่วขณะนั้น…
ตำหนักเทพต้นกำเนิด กระบี่เทพซวนหยวน บัวเขียวแห่งโกลาหล หอกเทพปีศาจผสานหยวน หอคอยสมบัติปฐมกาล ระฆังไท่ซวี คัมภีร์เทพฟ้าดิน แผนภาพหงเหมิง แส้คุนหลุน คมมีดหมื่นลักษณ์ไท่จี๋ น้ำเต้าแห่งระเบียบ…
ล้วนเปล่งประกายสะท้านใจ แสงเรืองรองแผ่ซ่าน จนสุญญากาศอันมืดมิดประหนึ่งถูกย้อมด้วยรัศมีรุ่งอรุณทั่วหล้า
อานุภาพอันน่าสะพรึงปกคลุมฟ้าดิน
ภาพเหตุการณ์ตระการตา คลื่นพลังโหมกระหน่ำ สะเทือนประสาทของผู้คนทุกผู้
ผู้พิทักษ์สี่ถึงกับนิ่งงัน หากมิรู้มาก่อน คงคิดว่าโลกแห่งนี้คือคลังลับแห่งสุญญากาศ!
มากมายถึงเพียงนี้…
ตูม!
ชั่วพริบตาถัดมา พลังทั้งสองสายก็ปะทะกัน…
(จบตอน)