บทที่ 291 ซูเปอร์โนวาอาละวาดที่ชาบอนดี

บทที่ 291 ซูเปอร์โนวาอาละวาดที่ชาบอนดี

แสงสว่างย่อมชนะความมืดมิด... นั่นเป็นเพียงนิทานหลอกเด็ก

แสงสว่างไม่ใช่สิ่งไร้เทียมทาน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในครั้งนี้

เปลวเพลิงอันเป็นสัญลักษณ์แห่งแสงสว่างถูกความมืดมิดกลืนกินจนสิ้น ฝ่ามือใหญ่ที่มีแหวนสวมอยู่เต็มทุกนิ้วกำใบหน้าของ เอส ไว้แน่น... ร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล ลมหายใจรวยรินดั่งเส้นด้าย

“เซฮาฮาฮา! ยุคสมัยของพวกเศษเดนยุคเก่ามันจบลงแล้ว! ...หัวหน้าหน่วยเอส สิ่งที่จะตามมาคือยุคสมัยใหม่ ต้องขอบคุณแกจริง ๆ! ถ้าไม่มีแก เรื่องคงยุ่งยากกว่านี้เยอะ!”

ชายร่างอ้วนดำ ผมหยิกหยอง ฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันหลอหลายซี่ รูปลักษณ์ของเขาคือโจรสลัดขนานแท้: เจ้าเล่ห์, โหดเหี้ยม, และจอมปลอม!

ชายคนนี้คือเป้าหมายที่เอสออกตามล่าในครั้งนี้!

โจรสลัด มาร์แชล D. ทีช หรือที่รู้จักกันในนาม หนวดดำ! อดีตลูกเรือหน่วยที่สองของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว เป็นสมาชิกเก่าแก่ที่อยู่มานาน ใครจะไปคาดคิดว่าเมื่อไม่นานมานี้ เพื่อผลปีศาจเพียงผลเดียว เขาได้ลงมือสังหารหัวหน้าหน่วยที่สี่ ซัจ เพื่อนร่วมกลุ่มของตัวเอง! การฆ่าพวกพ้องเป็นกฎเหล็กต้องห้ามของกลุ่มหนวดขาว ในฐานะหัวหน้าหน่วยที่สอง เอสรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของเขา แม้เพื่อนพ้องและพ่อที่เขาเคารพจะห้ามปราม แต่เขาก็ยังดึงดันออกมา... เขาไม่อาจยอมให้ชื่อเสียงของหนวดขาวต้องมัวหมอง

แต่ทว่า... เขาก็เป็นเพียงนักสู้คนหนึ่ง ในฐานะผู้ใช้พลังผลปีศาจ สายโรเกีย เอสมีความหยิ่งทะนงในตัวเอง แต่เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าผลปีศาจที่อีกฝ่ายขโมยไปจะมีพลังอำนาจขนาดนี้ และที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ... เจ้าคนที่มักจะหลบอยู่มุมห้องและไร้ตัวตนคนนี้ กลับมีฝีมือการต่อสู้ระยะประชิดที่แข็งแกร่งถึงระดับนี้!

เขาต้องชดใช้ให้กับความประมาทเลินเล่อของตนเอง

“แก...”

เอสบาดเจ็บหนักเกินกว่าจะเอ่ยปากพูดได้ เขาหมดสติไปทันทีหลังเค้นเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว ภายใต้แรงปะทะของทั้งคู่ ภูมิประเทศของเกาะเล็ก ๆ ถูกเปลี่ยนสภาพไปจนจำเค้าเดิมไม่ได้ อาคารและต้นไม้พังพินาศย่อยยับ ชายหน้าตาประหลาดหลายคนยืนอยู่ข้างหลังชายอ้วนดำ จ้องมอง หมัดอัคคี เอส ที่หมดสติอยู่ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

นี่คือตั๋วสู่จุดสูงสุดของ กลุ่มโจรสลัดหนวดดำ!

“เซฮาฮาฮา! งั้นที่เหลือฝากด้วยนะ ลาฟิต!”

ประกายความตื่นเต้นฉายชัดในดวงตาของทีช หลังจากอดทนรอคอยมาหลายทศวรรษ ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ ก้าวแรกสู่ความฝันบรรลุผลแล้ว! ส่วนเรื่องฆ่าเพื่อนจะรู้สึกผิดไหม... แน่นอนว่าต้องรู้สึก! เขาและซัจมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีพอสมควร

แต่ทว่า... ต่อหน้าความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ ทุกอย่างสามารถถูกละทิ้งได้! การทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย... นั่นแหละคือวิถีของโจรสลัดที่แท้จริง!

ยุคสมัยของการเล่นพ่อแม่ลูกมันจบลงแล้ว!

“รับทราบครับ กัปตัน!”

ชายสวมหมวกทรงสูง แต่งกายคล้ายตัวละครละครเวที ก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสูงโปร่งถือไม้เท้า ผิวขาวซีดผิดมนุษย์

“โลกใบนี้สงบสุขเกินไปแล้ว! ถึงเวลาที่เลือดใหม่จะเข้าไปเติมสีสันและความสนุกให้กับโลกใบนี้ซะที!”

...

กลับมาที่ หมู่เกาะชาบอนดี

ในเวลานี้ โรลดี้ยังไม่รู้ว่าเจ้าอ้วนดำเตี้ยม่อต้อคนนั้นจะนำพาแรงสั่นสะเทือนมหาศาลมาสู่โลก แต่ตอนนี้เขาพร้อมด้วย ตาเหยี่ยว และ ครอคโคไดล์ กำลังเดินทอดน่องอยู่บนถนนในชาบอนดีอย่างสบายอารมณ์ ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยาก ไม่มีผู้ติดตาม นักท่องเที่ยวบางคนคิดว่าพวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา แต่ทว่าในหมู่เกาะชาบอนดีมีขาประจำอยู่ไม่น้อย และหลายคนก็จับตามองความเคลื่อนไหวในทะเลอยู่เสมอ

“นั่นมัน... คุณโรลดี้?!”

“เจ้าของที่แท้จริงของหมู่เกาะชาบอนดีปรากฏตัวแล้ว... สองคนข้าง ๆ นั่นคงเป็นผู้บริหารระดับสูงสินะ?”

“จะว่าไป... ทำไมท่านทั้งสามถึงมาเดินเล่นที่นี่ล่ะ? ปกติพวกเขาอยู่แต่ใน เกาะ 9 (เขตวีไอพี) ไม่ใช่เหรอ?”

นักท่องเที่ยวซุบซิบกัน แต่พวกพ่อค้ายิ้มหน้าบาน การทำธุรกิจบนชาบอนดีคือสวรรค์ ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยหรือขายไม่ออก แค่เปิดร้านที่นี่ก็เหมือนนอนกินเงิน อย่าว่าแต่สามคนนี้เลย แค่สมาชิกทั่วไปของกลุ่มโรลดี้โผล่มา พ่อค้าพวกนี้ก็แทบจะปูพรมแดงต้อนรับแล้ว

สามหนุ่มเดินเตร็ดเตร่เหมือนคนว่างงาน ตามข้อมูลข่าวกรอง ซูเปอร์โนวา สองกลุ่มกำลังเผชิญหน้ากันที่ เกาะ 23 (เขตผิดกฎหมาย) ส่วนจะอยู่ตรงไหนน่ะเหรอ...

ตูม!

เสียงระเบิดกัมปนาทดังขึ้นจากภายในบาร์หรูหราแห่งหนึ่ง ควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางความสงบสุขของชาบอนดี

อ้าฮะ... เจอตัวแล้ว!

ก็แหม... เหล่าซูเปอร์โนวาหน้าใหม่พวกนี้จะไปรู้จักกฎระเบียบได้ยังไง? แต่ละคนหยิ่งยโสโอหัง ด้วยการประโคมข่าวของหนังสือพิมพ์ พวกมันคิดว่าตัวเองเป็นที่หนึ่งในโลก บางทีในสายตาของพวกมัน จักรพรรดิ ระดับโรลดี้, ราชสีห์ทองคำ, หรือ หนวดขาว ก็คงงั้น ๆ แหละ ขอเวลาอีกหน่อย เดี๋ยวพวกมันก็แซงหน้า หรืออาจจะคว้าตำแหน่ง ราชาโจรสลัด ไปครองเลยก็ได้

ประชาชนแตกตื่นวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น สมาชิกกลุ่มโรลดี้ที่รับผิดชอบดูแลความสงบรีบเข้ามาคุมสถานการณ์ เดิมทีพวกเด็กเปรตพวกนี้เป็นหน้าที่ของพวกเขา แต่เมื่อหัวหน้าหน่วยเห็นโรลดี้และพรรคพวกเดินมา เขาก็ถอยฉากไปยืนข้าง ๆ อย่างรู้งานทันที

“เอิกเกริกกันจริง ๆ! พวกเด็กใหม่สมัยนี้นี่มันห้าวเป้งจริง ๆ มาเหยียบถิ่นคนอื่นแล้วยังทำกร่างได้ขนาดนี้... น่ากลัวจริงจริ๊ง!”

โรลดี้ดัดเสียงล้อเลียนน้ำเสียงกวนประสาทของ โบร์ซาลิโน่ (คิซารุ) ได้อย่างเหมือนเปี๊ยบ มุมปากของมิฮอร์คและครอคโคไดล์กระตุกพร้อมกัน แต่เห็นแก่ที่บอสกำลังอารมณ์ดี พวกเขาจึงไม่พูดอะไร ทั้งสามเดินตรงไปยังบาร์แห่งนั้น

ภายในบาร์... คนสองกลุ่มชักอาวุธออกมาประจันหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างมองหน้าไม่ถูกชะตา!

เด็กหนุ่มผมแดงทรงตั้ง ชักมีดสั้นออกจากเอว เลียใบมีดด้วยลิ้นสีแดงสด จ้องมองชาย เผ่าแขนยาว ที่อยู่อีกฟากด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม... อีกฝ่ายกำลังชูนิ้วกลางให้เขา โต๊ะเก้าอี้ในร้านพังยับเยิน เพดานร้านเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ ควันดำลอยคลุ้งออกมาจากตรงนั้น

“ใจกล้าดีนี่หว่า คิด! อารมณ์กำลังดีอยู่แท้ ๆ แต่ถ้าแกรีบไปตายนัก ชั้นจะสงเคราะห์ให้!”

กัปตันกลุ่มโจรสลัดคิด... “กัปตัน” ยูสทัส คิด!

ในฐานะซูเปอร์โนวาที่มีค่าหัวสูงสุดในรุ่น นิสัยของเขาก็ระเบิดระเบ้อที่สุดเช่นกัน ประชาชนผู้บริสุทธิ์ตายด้วยน้ำมือเขาไปนับไม่ถ้วน เป็นคนชั่วช้าโดยสันดาน การโดนเด็กเมื่อวานซืนมาชูนิ้วกลางใส่หน้าแบบนี้ ไม่ระเบิดลงก็แปลกแล้ว!

“ไอ้บ้าเอ๊ย นั่นมันท่าทักทายฉันมิตรต่างหาก!”

ชายแต่งตัวประหลาดที่มีแขนยาวเหมือนกระบองสามท่อนกระโดดเหยง ๆ ไปมา ในฐานะซูเปอร์โนวาคนหนึ่ง แม้ค่าหัวจะต่ำกว่าคิดมาก แต่แววตาของเขาไม่มีความกลัวเลยสักนิด มีแต่ความเย้ยหยัน

กัปตันกลุ่มโจรสลัดออนแอร์... “เสียงคำรามแห่งท้องทะเล” สแครชแมน อาปู!

“ทักทายฉันมิตร? แกเรียกการชูนิ้วกลางว่าฉันมิตรงั้นเรอะ?”

“ไอ้บ้านนอก!”

“ห๊ะ?! แกด่าใครว่าบ้านนอก? ช่างหัวมันเถอะ ฆ่าแกทิ้งซะให้จบเรื่องดีกว่า!”

ซูเปอร์โนวาวัยกลัดมันเปรียบเสมือนถังดินปืน... แค่ประกายไฟนิดเดียวก็ระเบิดตูม! ทั้งสองฝ่ายไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เปิดฉากซัดกันนัวเนีย! แขนของคิดดึงดูดโลหะรอบตัวเข้ามาประกอบร่างเป็นแขนกลขนาดยักษ์ อาปูตีอกตัวเอง ปล่อยคลื่นเสียงที่มองเห็นได้พุ่งออกไปกลายเป็นคมมีดเสียง แต่ถูกชายสวมหน้ากากที่มีใบมีดเคียวติดมือปัดป้องไว้ได้

ลูกน้องทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกัน เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว มีคนล้มลงจมกองเลือดเป็นระยะ

แต่ทว่า... ยิ่งสู้ อาปูก็ยิ่งรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี ลูกน้องของเขาเริ่มล้มตายไปทีละคน ในขณะที่ฝั่งของคิดมีคนบาดเจ็บเพียงไม่กี่คน

กลุ่มโจรสลัดคิดเน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณ สมาชิกน้อยแต่เป็นยอดฝีมือ ในขณะที่กลุ่มออนแอร์นั้นต่างกัน นอกจากกัปตันอาปูแล้ว แทบไม่มีใครพอจะวัดฝีมือได้เลย

“เดี๋ยวก่อน!”

อาปูเริ่มลนลาน

“เดี๋ยวพ่อง!”

แขนกลขนาดยักษ์กระชากหลังคาร้านเปิดเปิงออกไปทั้งแถบ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═