ตอนที่ 27 ขึ้นเตียงแม่ยาย

ตอนที่ 27 ขึ้นเตียงแม่ยาย

วันนี้เฉินปินเพิ่งจะผ่านศึกหนักกับผู้หญิงสองคนมาพร้อมกัน ทำให้เขารู้สึกเพลียและยังไม่ค่อยมีแรงขยับตัวเท่าไหร่นัก ในขณะที่เขากำลังจะเอนตัวลงนอนพักผ่อนบนเตียงสักครู่

จู่ๆ หลี่หานเจินก็ปาหมอนใส่เขาอย่างแรง และไล่เขาออกจากห้องโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

“ไม่ใช่แบบนั้นนะที่รัก คุณทำอะไรเนี่ย ดึกดื่นป่านนี้จะไม่ให้คนเขาหลับเขานอนกันเลยหรือ”

หลี่หานเจินหัวเราะเยาะในลำคอ

“คุณก็รู้ว่ามันดึกแล้ว แล้วคุณจะกลับมาทำไมอีกล่ะ? ก็นอนบนเตียงผู้หญิงคนอื่นไปเลยสิ”

เฉินปินรู้สึกผิดขึ้นมาทันที หรือว่าหลี่หานเจินจะไปรู้อะไรเข้า? ถึงตอนทำเขาจะฟินจนมึนหัวไปบ้าง แต่เขาก็มั่นใจว่าตรวจสอบดีแล้วว่าไม่มีใครเห็น

แล้วหลี่หานเจินรู้ได้อย่างไร หรือว่าเธอแค่กำลังหลอกถามเขาอยู่

“เมียพูดเรื่องอะไร ผมไม่เห็นเข้าใจเลย ผมเพิ่งได้รับความช่วยเหลือออกมาจากลิฟต์เองนะ จะเอาเวลาที่ไหนไปขึ้นเตียงผู้หญิงคนอื่น”

หลี่หานเจินโกรธจนหน้าถอดสี

“ไม่ต้องมาพูดดี อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าคุณทำเรื่องนอกใจฉันหรือเปล่า ตาแก่ห้องข้างล่างบุกมาหาถึงที่นี่ ถ้าไม่ใช่คุณที่ไปสำมะเลเทเมาข้างนอก ใครจะมาวุ่นวายที่ชั้นนี้กัน”

เฉินปินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขานึกว่าเธอจับได้จริงๆ เสียอีก ที่แท้ก็เป็นเพราะตาแก่นั่นนี่เอง

เฉินปินพยายามจะอธิบาย แต่หลี่หานเจินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เธอผลักเขาออกไปนอกห้องแล้วปิดประตูใส่หน้าทันที

เฉินปินจึงต้องไปนอนที่โซฟาอย่างช่วยไม่ได้ กลางดึกคืนนั้นเขาแว่วเสียงฝีเท้า คาดว่าคงมีใครลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ แต่เขาเพลียมากจนไม่อยากจะสนใจ

“เฉินปิน ทำไมถึงมานอนที่โซฟาล่ะ?”

หลี่ลี่เหมยเดินมาสะกิดเฉินปินที่กำลังหลับสนิท เฉินปินลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย และสิ่งแรกที่เขาเห็นคือหน้าอกอวบอัดสองเต้าที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดนอน แถมยังเห็นยอดอกนูนเด่นออกมาอย่างน่าอาย

สัญชาตญาณนักล่าในตัวผู้ชายทำให้เขาตาสว่างขึ้นมาทันที

“คุณน้าครับ หานเจินผลักผมออกมาโดยไม่ฟังเหตุผลเลย แถมยังหาว่าผมไปมีผู้หญิงคนอื่นข้างนอกด้วย”

เฉินปินตัดพ้ออย่างน่าสงสาร หลี่ลี่เหมยเปลี่ยนสีหน้าดูแย่พอๆ กับหลี่หานเจินทันที

“หรือว่าเธอไปมีผู้หญิงคนอื่นจริงๆ? เธอบอกว่ารักลูกสาวฉันมากไม่ใช่เหรอ ทำแบบนี้ได้ยังไง”

เฉินปินเกือบจะมึนตึ้บที่โดนยัดเยียดความผิดที่ไม่มีหลักฐาน แต่ตราบใดที่เขาปากแข็งไม่ยอมรับ พวกเธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้

ในเมื่อไม่มีหลักฐาน เป็นแค่การคาดเดาเท่านั้น

เฉินปินไม่มีทางโง่ยอมรับออกมาเองแน่ๆ

“โธ่ คุณน้าครับ ผมโดนขังอยู่ในลิฟต์ตั้งหลายชั่วโมง พอกลับมาถึงบ้านเธอก็หาว่าผมไปนอนเตียงผู้หญิงคนอื่นเสียอย่างนั้น ถ้าคุณน้าไม่เชื่อ โทรไปถามนิติบุคคลของตึกได้เลยครับ”

หลี่ลี่เหมยรู้ดีว่าเฉินปินเป็นคนซื่อๆ คงไม่เอาเรื่องนี้มาโกหกเธอแน่

อีกอย่าง เรื่องนี้ตรวจสอบกับนิติบุคคลแป๊บเดียวก็รู้ความจริงแล้ว เขาคงไม่มีความจำเป็นต้องยกมาเป็นข้ออ้าง

“ตกลงจ้ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะอธิบายเอง เธอก็นอนเถอะ”

หลังจากโดนปลุก เฉินปินก็ตาสว่างจนนอนไม่หลับแล้ว แถมกลิ่นครีมอาบน้ำจางๆ จากตัวเธอยังทำให้เขาแทบคลั่ง

ใส่ชุดนอนบางเฉียบแบบไม่ปิดบังหน้าอกอวบๆ สองเต้านั่นเลย นี่มันตั้งใจมายั่วกันชัดๆ

เฉินปินลุกขึ้นแล้วโน้มตัวเข้าไปประชิดหลังของเธอ

“คุณน้าครับ ผมนอนตรงนี้ทรมานมากเลย โซฟาก็แข็ง ขยับตัวแทบไม่ได้ ผมขอไปนอนในห้องคุณน้าแทนได้ไหมครับ”

หลี่ลี่เหมยตกใจจนหน้าเสีย

“แบบนั้นได้ยังไงกัน ฉันเป็นแม่ยายของเธอนะ”

“โอ๊ย หลังของผม เมื่อก่อนตอนทำงานก่อสร้างหลังก็บาดเจ็บยังไม่ทันหายดีเลย ตอนนี้มานอนบนโซฟาตั้งหลายชั่วโมงจนปวดไปหมดแล้ว พรุ่งนี้ไม่รู้จะไปทำงานไหวหรือเปล่า”

สีหน้าที่ดูเจ็บปวดกะทันหันของเฉินปินทำให้หลี่ลี่เหมยตกใจ เธอที่กำลังจะเดินจากไปจึงต้องนั่งลงมาอีกครั้ง

“ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ? หานเจินก็นะ ไม่รู้จักความเลยจริงๆ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกให้เปิดประตูให้เธอเข้าไปนอนข้างใน”

เฉินปินคิดในใจว่านอนกับท่อนไม้อย่างหลี่หานเจินจะไปสนุกอะไร นอนกอดแม่ยายที่อวบอัดและมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่สิถึงจะฟินกว่าเยอะ

เฉินปินโอบกอดหลี่ลี่เหมยไว้ ข้อมือของเขาแกล้งไปโดนหน้าอกของเธอเป็นระยะ จนใบหน้าของแม่ยายแดงก่ำด้วยความอาย

“ดึกขนาดนี้เธอคงหลับไปแล้ว อย่าไปรบกวนเลยครับ ผมขออาศัยนอนห้องคุณน้าแค่คืนเดียวก็พอ”

“มันจะดีหรือ ฉันเป็นแม่ยายของเธอนะ ถ้าหานเจินรู้เข้า ไม่กลัวเธอจะอาละวาดขอหย่าหรือไง”

หลี่ลี่เหมยไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของลูกสาวต้องพังเพราะตัวเอง

“งั้นเราก็ระวังหน่อย อย่าให้เธอรู้ก็สิ้นเรื่อง ผมขอเข้าไปนอนแค่ไม่กี่ชั่วโมง พอพรุ่งนี้เช้ามืดผมค่อยออกมานอนข้างนอก”

หลี่ลี่เหมยไม่ได้กลัวเรื่องอื่น แต่เธอกลัวว่าเฉินปินจะคิดลึกและมายุ่มย่ามกับเธอไม่เลิก

“เธอจะไปนอนในห้องฉันก็ได้ แต่ต้องนอนคนละฝั่ง ห้ามข้ามเขตเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่เธอออกมา”

เฉินปินรีบตกลงเพื่อหลอกให้หลี่ลี่เหมยตายใจก่อน

พอนอนบนเตียง ทั้งคู่นอนแยกกันคนละฝั่ง แม้แต่ผ้าห่มก็แยกกัน

แต่หลี่ลี่เหมยนอนอยู่ข้างๆ กลิ่นกายสาวโชยเข้าจมูกเขาเป็นระยะ ถ้าเขายังข่มตาหลับลงได้ พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว

เฉินปินค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปซ้อนหลังหลี่ลี่เหมย ในห้องเปิดไฟสลัวไว้ ทำให้เขามองเห็นหน้าอกสองเต้าที่ถูกบีบจนเสียรูปจากการที่เธอนอนตะแคง

มันทั้งนุ่มและใหญ่ ถึงแม้จะห้อยลงไปบ้างแต่มันก็ยังเป็นก้อนกลมโตสองก้อนที่ทำให้เขาคอแห้งผาก

สะโพกของเธอทั้งงอนและเชิด ขาเรียวยาวสองข้างงอเข้าหากัน

หลี่ลี่เหมยเองก็นอนไม่หลับเพราะมีคนเพิ่มเข้ามาในห้อง และเธอก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของเขา

หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความประหม่า เมื่อรู้สึกว่าเฉินปินขยับเข้ามาใกล้ เธอก็แทบไม่กล้าหายใจแรงเพราะกลัวจะอึดอัดไปมากกว่านี้

หลี่ลี่เหมยเริ่มนึกเสียใจที่ปล่อยให้เขาเข้ามานอนด้วย แม่ยายกับลูกเขยนอนด้วยกัน ต่อให้ไม่ได้ทำอะไรมันก็ดูไม่เข้าท่าอยู่ดี

ความรู้สึกหวาดระแวงทำให้เธอรู้สึกว่าเวลาแต่ละวินาทีช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน

……..