ตอนที่ 9 ภรรยาที่ปฏิเสธสามีตลอด

ตอนที่ 9 ภรรยาที่ปฏิเสธสามีตลอด

“เฉินปิน เธอทำเกินไปแล้ว ต่อไปทุกคนต้องเอาฉันไปนินทาแน่ๆ ว่าคนแก่ไม่รู้จักอาย ดันมาลักลอบได้เสียกับลูกเขยตัวเอง ฉันไม่อยากอยู่แล้ว”

หลี่ลี่เหมยสะอื้นจนตัวโยน น้ำตาคลอเบ้าจนมองทางไม่ชัด

พอรถเริ่มส่าย เฉินปินก็รีบกุมมือของเธอเพื่อประคองรถให้หยุดลง

ท่าทางร้องไห้ของหลี่ลี่เหมยทำให้เฉินปินลนลานทันที

“คุณน้า ผมไม่ได้ตั้งใจ น้าอย่าร้องเลยนะครับ”

เฉินปินกอดหลี่ลี่เหมยอย่างทำอะไรไม่ถูก หยดน้ำตาเม็ดโป้งร่วงหล่นลงบนใจของเขา

“เธอตั้งใจชัดๆ ตั้งใจให้คนอื่นเห็นสิ่งที่เธอทำกับฉัน ตอนนี้ทุกคนต้องคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงร่านแน่ๆ”

เฉินปินรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าหลี่ลี่เหมยไม่เหมือนแม่ยายเลย แต่เหมือนผู้หญิงที่เขาอยากจะปกป้องดูแลมากกว่า

มังกรที่ผงาดอยู่กลับยิ่งมีพลังมากขึ้นเพราะความคิดนี้

มันทิ่มเข้าที่ก้นของหลี่ลี่เหมย เธอที่กำลังน้อยใจอยู่ถึงกับตัวแข็งทื่อ มองเฉินปินด้วยความโกรธและอาย

“ทำไมเธอยังคิดเรื่องพวกนี้อยู่อีก? เธอไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป เธอจะมองหน้าหานเจินยังไง?”

“คนเมื่อกี้เราก็ไม่รู้จักเขา เขาก็ไม่รู้จักเรา ต่อให้เขาเอาไปพูดก็ไม่มีใครรู้อยู่ดี น้าไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอกครับ”

เฉินปินสงบสติอารมณ์ได้เร็ว เขาขยับสะโพกถูก้นของเธอสองสามที ความตื่นเต้นที่ยังค้างคาทำให้เขายังไม่ลดละความพยายาม

“คุณน้า ผมยังอยาก...”

หลี่ลี่เหมยเริ่มกลัวความบ้าคลั่งของเฉินปินแล้ว

“อย่าคิดเลย เรากลับบ้านกันเถอะ!”

เฉินปินจำใจต้องขี่รถต่อ แต่ตลอดทางหลี่ลี่เหมยก็อยู่ไม่เป็นสุข เพราะของพรรค์นั้นของเฉินปินจิ้มหลังเธอตลอด

กว่าจะถึงบ้านก็ถอนหายใจทิ้งไปหลายรอบ แต่จุดนั้นของเธอกลับเปียกโชกไปเป็นแถบ เธอจึงรีบเข้าห้องไปเปลี่ยนกางเกงทันที

หลี่ลี่เหมยไม่รู้ว่าเป็นอาการตกค้างหรือเปล่า เธอยังรู้สึกเหมือนของสิ่งนั้นยังหนีบอยู่ที่ขาของเธออยู่เลย

ตอนเปลี่ยนกางเกงยังรู้สึกเหมือนมังกรยักษ์ของเขาจะแทรกเข้ามาจากข้างหลังก้นของเธอ

หลี่ลี่เหมยทนความว่างเปล่าของร่างกายไม่ไหว เธอเอื้อมมือลงไปข้างล่าง ขมวดคิ้วด้วยความฟินปนทรมาน

แต่มันยังไม่พอ มันยังคันและทรมานเหลือเกิน

นิ้วของเธอเล็กเกินไป มีแต่ของใหญ่ๆ แบบเฉินปินเท่านั้นที่จะตอบโจทย์เธอได้

“เฉินปิน ฉันต้องการ เอาเข้ามาเร็วๆ”

หลี่ลี่เหมยจินตนาการไปไกล ความรู้สึกเริ่มรุนแรงขึ้นจนน้ำเหนียวๆ เปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือ

เฉินปินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและเดินผ่านห้องมาพอดี กลับได้ยินเสียงมาจากในห้อง เหมือนเธอกำลังเรียกชื่อเขาอยู่

หลี่ลี่เหมยคงไม่ได้เรียกชื่อเขาแล้วช่วยตัวเองอยู่หรอกนะ เขาว่าแล้วเชียวว่าแม่ม่ายอย่างเธอจะไม่มีความรู้สึกได้ยังไง

ที่แท้ก็เขินเลยแอบมาแก้ปัญหาคนเดียวในห้องนี่เอง เขาพยายามบิดลูกบิดประตูแต่มันล็อคจากข้างใน

ดูเหมือนหลี่ลี่เหมยจะระแวงเขามาก แต่เฉินปินก็ไม่ยอมตัดใจเดินจากไปง่ายๆ

มังกรที่เพิ่งสงบศึกไปก็เริ่มชูคอขึ้นมาอีกครั้งตามเสียงครางที่เย้ายวนของหลี่ลี่เหมย

“อ๊า เฉินปิน เร็วหน่อย น้ายังต้องการอีก”

หลี่ลี่เหมยนอนอยู่บนเตียงใหญ่ พลางหนีบนิ้วตัวเองไว้ โหยหาความรู้สึกเพียงน้อยนิดนั้น แม้จะไม่สุดแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย

เธอคิดว่าอยู่ในห้องคนเดียวคงไม่มีใครได้ยิน แต่หารู้ไม่ว่าเธอได้กระชากวิญญาณของเฉินปินไปเรียบร้อยแล้ว

“คุณน้า ช่วยผมด้วย ผมก็ต้องการเหมือนกัน”

เฉินปินกุมมังกรที่ตั้งตระหง่านไว้แล้วรูดขึ้นลง จินตนาการถึงความเสียวซ่านถ้าถูกหลี่ลี่เหมยกุมไว้ ผสมกับเสียงของเธอที่พาเขาเข้าสู่จุดพีค

“เฉินปิน อ๊า ฉันจะไม่ไหวแล้ว เราทำแบบนี้ไม่ได้นะ”

หลี่ลี่เหมยทำอยู่พักใหญ่แต่ก็ยังไม่ถึงจุดสุดยอด จนเหนื่อยหอบและคอแห้งผาก

นิ้วของเธอเทียบไม่ได้เลยกับความป่าเถื่อนของเฉินปิน เสียดายที่เขาคือลูกเขยของเธอเอง

ลึกๆ ในใจหลี่ลี่เหมยรู้สึกผิดหวัง ทั้งที่รู้ว่าไม่ควร แต่เมื่อกี้ก็เธออยากจะให้เกิดเรื่องขึ้นกับเฉินปินจริงๆ

“คุณน้า รอผมก่อน ผมจะเอาน้าให้ตายไปเลย”

เฉินปินแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว ประกอบกับที่อั้นมาทั้งวัน ความตื่นเต้นที่สะสมมาทำให้เขาเสร็จสมตามจังหวะของหลี่ลี่เหมยไปในที่สุด

…

สองวันต่อมาหลี่หานเจินกลับมาแล้ว เฉินปินคิดว่าในที่สุดจะได้ใช้ชีวิตสามีภรรยาตามปกติเสียที

เมื่อหลี่หานเจินอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาในชุดนอนบางเบาที่ปิดบังร่างที่อวบอัดเย้ายวนไว้ไม่มิด หน้าอกสองเต้าที่สล้างเห็นยอดนูนเด่นชัดทำให้เฉินปินถึงกับตาค้าง

ต้องยอมรับเลยว่าภรรยาของเขาสวยมากจริงๆ สมัยนั้นมีคนจีบเธอตั้งมากมาย แต่กลับเป็นเขาคนเดียวที่คว้าใจเธอมาครองได้สำเร็จ

ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตรักอันหวานซึ้งกับเธอฟ้าในดวงใจ แต่เรื่องบนเตียงกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง เขาไม่เข้าใจเลยว่ามันผิดพลาดตรงไหน

หรือจะเป็นเพราะเขาขนาดไม่ใหญ่พอหรือไม่อึดพอ? แต่เขาก็มั่นใจในสมรรถภาพของตัวเองพอสมควร

ถ้าเขาเริ่มลงมือเมื่อไหร่ อย่างน้อยต้องมีหนึ่งชั่วโมงถึงจะหยุดได้ แถมขนาดของเขายังใหญ่โตจนคับปากเธอได้สบายๆ แต่ภรรยาของเขากลับไม่อยากให้เขาแตะต้องตัวเลยแม้แต่นิดเดียว

พอกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำจากตัวหลี่หานเจินลอยมาเตะจมูก เฉินปินที่กำลังตื่นเต้นอยู่แล้วก็เกิดอารมณ์ขึ้นมาทันที

เขาเข้าไปกอดหลี่หานเจินที่กำลังทาครีมบำรุงผิวอยู่ แล้วสูดดมความหอมอย่างมีความสุข

"เมียจ๋า ตัวหอมจังเลย น้องชายผมโดนคุณมอมเมาจนคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว"

หลี่หานเจินทำท่าเหมือนตกใจ เธอสะบัดมือเขาออกทันทีแล้วลุกขึ้นยืนเว้นระยะห่าง มองเขาเหมือนเห็นสัตว์ร้าย

"ที่รัก คุณเป็นอะไรไป?"

เฉินปินตกใจกับการกระทำของเธอ หรือว่าคืนนี้เธอจะปฏิเสธหน้าที่ภรรยาอีกแล้ว?

"ที่รักคะ ฉันเหนื่อยมาก อยากรีบนอนค่ะ"

หลี่หานเจินทำท่าหลบเลี่ยงเฉินปินแล้วขึ้นเตียงไปกอดผ้าห่มม้วนตัวซะมิดชิด ถ้าคนไม่รู้คงคิดว่าเฉินปินเป็นโรคติดต่อร้ายแรงอะไรสักอย่าง

ความเร่าร้อนที่เพิ่งจุดติดของเฉินปินกลายเป็นความหงุดหงิดทันที เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ภรรยาถึงได้รังเกียจเขาขนาดนี้

เขามั่นใจว่าหน้าตาตัวเองก็ไม่ได้แย่ ในบรรดาคนรุ่นเดียวกันเขาก็ถือว่าดูดี แถมปกติเขาก็ดีกับหลี่หานเจินมากด้วย

แต่หลี่หานเจินกลับไม่ยอมให้เขาทำการบ้านเลย

"ที่รัก เราไม่ได้มีอะไรกันนานแค่ไหนแล้ว คุณก็นอนไป ผมก็ทำส่วนของผมไป ผมทนไม่ไหวจริงๆ เห็นหน้าคุณแล้วเขาก็อยากขึ้นมาทันที ถ้าปล่อยให้ค้างแบบนี้มันทรมานนะ คุณคงไม่อยากให้สามีคุณอกแตกตายใช่ไหม?"

เฉินปินพยายามโอ๋เธออย่างอ่อนโยน คิดว่าเธอคงจะเห็นใจบ้าง และวันนี้เธออยู่บ้านทั้งวันไม่ได้ทำงานหนักอะไร จะเหนื่อยขนาดนั้นได้ยังไง

………