บทที่ 87.ไม่มีอะไรเหลือ
บทที่ 87.ไม่มีอะไรเหลือ
เย่เฉินวกกลับมาอีกครั้งหมวกกว้างบนศีรษะถูกถอดออกไปแล้วและสวมหน้ากากเอาไว้แทน!
เขาเข้าพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งด้วยความช่วยเหลือของเทียนชื่อเขาสามารถสลัดเงาที่อาจติดตามมาได้สำเร็จตอนนี้กลับเข้าสู่เมืองหยางอีกครั้งย่อมไม่ทำให้ใครสงสัย!
เป้าหมายของเขายังไม่สำเร็จต่อให้ไม่สามารถกลับไปยังโรงประมูลของสำนักอู่จี๋ได้อย่างน้อยก็ต้องฆ่าผู้อาวุโสสักหนึ่งหรือสองคน!
ยิ่งไปกว่านั้นหวังฮวนยังถูกคนของสำนักอู่จี๋จับตัวไป!
แม้เขาจะไม่ได้มีความรู้สึกดีต่อหวังฮวนแต่ในฐานะที่เป็นศิษย์สำนักชิงอวิ๋นเหมือนกันอีกทั้งอีกฝ่ายยังถูกจับเพราะผู้อาวุโสถูกดึงดูดมาเพราะเขา
ไม่ว่าจะอย่างไรหากมีโอกาสเขาก็ยังตั้งใจจะช่วยนาง
“ให้ระบบวิวัฒนาการณ์ก่อน!”
เย่เฉินไม่ได้คิดอะไรมากอีกหยิบกระดูกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ออกมาถือไว้ในมือ!
“กลืนกินกระดูกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แล้ววิวัฒนาการณ์!”
【ระบบกำลังกลืนกิน！】
【กลืนกินสำเร็จความคืบหน้าการวิวัฒนาการณ์ถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ เริ่มวิวัฒนาการณ์！】
กระดูกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ในมือของเย่เฉินสลายกลายเป็นผุยผงไปแล้วและเสียงของระบบก็ทำให้เย่เฉินตื่นเต้นอย่างยิ่งในที่สุดก็วิวัฒนาการณ์ได้เสียที
【ระบบวิวัฒนาการณ์เสร็จสมบูรณ์ความคืบหน้าปัจจุบัน ห้าเปอร์เซ็นต์！】
【ขีดจำกัดฟังก์ชันอนุมานเพิ่มขึ้น กึ่งระดับเทพ！】
【ระบบเปิดฟังก์ชันใหม่ ตรวจสอบ！】
เมื่อได้ยินคำว่า “ตรวจสอบ” เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรีบพูดขึ้นทันที!
“นี่มันไม่เหมือนกับการบันทึกหรือ?ข้าจะตรวจสอบอะไรก็แค่ให้เจ้าบันทึกแล้วเจ้าก็อธิบายให้ข้าไม่ใช่หรือ!”
ตอนนั้นทั้งสิ่งที่แตกแขนงมาจากต้นกำเนิดของวิถีสายฟ้าและสถานที่บ่มเพาะเขาก็ใช้วิธีนี้รู้ข้อมูลมา
【การตรวจสอบไม่เสียค่าใช้จ่ายวัตถุที่บันทึกยิ่งล้ำค่ายิ่งใช้แต้มพลังงานมาก！】
เมื่อได้ยินเช่นนี้เย่เฉินก็เข้าใจทันทีพยักหน้าเล็กน้อยแบบนี้ก็สมเหตุสมผลตอนที่เขาบันทึกประสบการณ์ของนักปรุงโอสถวิญญาณระดับเจ็ดก็เสียไปถึงเจ็ดหมื่น!
คิดแบบนี้แล้วฟังก์ชันนี้มีประโยชน์จริงๆมีประโยชน์มาก!
คิดเช่นนั้นเย่เฉินก็ยิ้มออกมาพร้อมกับนึกขึ้นได้ว่าเขายังมีแก่นแท้วิถีสายฟ้าและประสบการณ์ของนักปรุงโอสถวิญญาณระดับเจ็ดที่บันทึกไว้
“วิเคราะห์แก่นแท้วิถีสายฟ้าและประสบการณ์ของนักปรุงโอสถวิญญาณระดับเจ็ด！”
【แต้มพลังงานไม่เพียงพอ！】
“หืม？”
เย่เฉินนิ่งไปนี่มันเกิดอะไรขึ้นแต้มพลังงานไม่พอเป็นไปไม่ได้สิ
เขามีหินวิญญาณเกือบล้านอยู่กับตัวจะไม่พอได้อย่างไร!
และในเวลานี้เขาก็สังเกตเห็นว่าภายในแหวนมิติของเขา หินวิญญาณที่เคยมีอยู่มากมายตอนนี้หายไปหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่ก้อนเดียว
ก่อนหน้านี้เขาสะสมหินวิญญาณไว้ถึงเจ็ดแสนก้อนครั้งนี้ออกมาทำภารกิจเขาให้ฉื่อฮว๋ายไว้หนึ่งแสนและทิ้งมันไว้ที่สำนักชิงอวิ๋น
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ควรจะยังมีเหลืออยู่ไม่น้อย!
【การอัปเกรดระบบต้องใช้แต้มพลังงานหินวิญญาณของโฮสต์ถูกแปลงทั้งหมดแล้ว！】
เมื่อเสียงของระบบดังขึ้นเย่เฉินแทบอยากจะควักมันออกมาถีบสักสองทีมันช่างโหดร้ายเกินไปจริงๆไม่บอกไม่กล่าวก็กลืนหินวิญญาณของเขาไปหมด
“เจ้าจะกินหินวิญญาณอย่างน้อยก็บอกกันหน่อยสิ...” เย่เฉินพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ
【นี่คือคำสั่งของท่านกลืนกินกระดูกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แล้ววิวัฒนาการณ์！】
“นับว่าเจ้าเก่ง...”
เย่เฉินหมดคำจะพูดทำได้เพียงยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองกลายเป็นคนจนในพริบตา
“วิเคราะห์ประสบการณ์ของนักปรุงโอสถวิญญาณระดับเจ็ดแล้วช่วยให้ข้าทะลวงไปเป็นนักปรุงโอสถระดับสามต้องใช้แต้มพลังงานเท่าไร！”
เย่เฉินถามขึ้นเขานึกถึงคำพูดของเจ้าหอหออู๋ซวงที่เคยบอกว่าอาชีพที่ทำเงินได้มากที่สุดก็คือนักปรุงโอสถและเขาก็มีประสบการณ์ของนักปรุงโอสถอยู่พอดี
【ห้าหมื่นแต้มพลังงาน！】
ได้ยินดังนั้นเย่เฉินก็ขมวดคิ้วในเมืองหยางนี้เขาจะไปหาหินวิญญาณห้าหมื่นได้จากที่ไหน
“ในเมื่อเทียนชื่อเลือกจะผูกสัมพันธ์กับข้าเรื่องนี้เขาน่าจะช่วยได้！”
ครุ่นคิดอยู่นานเย่เฉินก็ตัดสินใจไปหาเทียนชื่อไม่มีทางเลือกเมืองหยางมีสถานที่ซื้อขายใหญ่ที่สุดก็คือโรงประมูลของสำนักอู่จี๋
ถ้าเขาจะไปทำการค้าขายระดับสองแสนกว่าหินวิญญาณย่อมต้องดึงดูดความสนใจเพื่อความปลอดภัยยังไปที่ร้านโอสถของเทียนชื่อจะดีกว่า!
แต่เมื่อเย่เฉินออกไปถึงร้านโอสถของเทียนชื่อกลับพบว่าที่นั่นปิดไปแล้วไม่มีใครอยู่
จนกระทั่งเจ้าของร้านข้างๆเดินออกมาบอกเขาเขาจึงรู้ว่าเทียนชื่อออกไปแล้วและเพิ่งไปได้ไม่นานเห็นได้ชัดว่าเทียนชื่อไม่ต้องการพบเขา
“อ้อ ใช่ เจ้าของร้านนี้บอกว่าถ้ามีคนมาหาเขาให้ข้าส่งจดหมายฉบับนี้ให้！”
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้เจ้าของร้านคนนั้นหยิบจดหมายออกมาจากอกเสื้อยื่นให้เย่เฉิน
เย่เฉินรับจดหมายมาค่อยๆแกะออกสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีปราณวิญญาณในมือสั่นสะเทือนทำลายกระดาษนั้นให้แหลกเป็นผง
เนื้อหาในจดหมายนั้นเรียบง่ายมากมีเพียงประโยคเดียว!
“หวังฮวนข้าช่วยไว้แล้วคนระดับสูงของโรงประมูลสำนักอู่จี๋ได้มุ่งหน้าไปยังเมืองโอสถหมดแล้ว！”
เพียงประโยคเดียวแต่เผยข้อมูลออกมามากมายรวมถึง...เทียนชื่อรู้ตัวตนของเขาแล้วรู้ว่าเขาคือเย่เฉิน
และการบอกเส้นทางของสำนักอู่จี๋ให้เขาก็นับเป็นการแสดงมิตรไมตรีในอีกรูปแบบหนึ่ง
“ขอบคุณ！”
เย่เฉินประสานมือให้เจ้าของร้านก่อนจะหันหลังจากไปในเมื่อผู้อาวุโสของสำนักอู่จี๋จากไปแล้วเขาก็หมดความคิดจะทำลายโรงประมูลไปโดยปริยาย
“ได้เวลากลับไปส่งมอบภารกิจแล้ว！”
ในเวลาเดียวกันนอกเมืองหยางบนยอดเขาสูงตระหง่านแห่งหนึ่งชายหญิงสองคนยืนอยู่บนยอดเขา
ปีกศักดิ์สิทธิ์ด้านหลังของหญิงสาวกระพือเบาๆก่อนจะหันกลับไปถามชายคนนั้นว่า “เทียนชื่อทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ？”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเทียนชื่อรีบคำนับ “คุณหนูเมื่อข้าทำงานท่านวางใจได้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”
“อีกอย่างเด็กนั่นก็กลับไปจริงๆคิดจะไปหาเรื่องสำนักอู่จี๋ ข้าก็ชี้ทางให้เขาไปเล็กน้อย！”
หญิงสาวพยักหน้าไม่พูดอะไรอีกโบกมือกล่าว “ไปเถอะพวกเราควรกลับแดนกลางแล้วการมาที่ดินแดนชิงหมิงครั้งนี้ไม่เสียเที่ยว！”……
ภายใต้การเร่งเดินทางอย่างเต็มกำลังใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามเย่เฉินก็มาถึงเมืองหลิงหยางแล้วเพิ่งเข้ามาในเมือง เขาก็ไม่หยุดพักรีบมุ่งหน้าไปยังหออู๋ซวงทันที
เพิ่งเข้ามาคนของหออู๋ซวงก็พบเขารีบเชิญเขาเข้าไปและให้สาวใช้ไปแจ้งหมิงหงหลวน
“คุณชายเย่ท่านมาแล้วยินดีต้อนรับ！”
หมิงหงหลวนเดินเข้ามารูปร่างอ้อนแอ้นเว้าโค้งโยกไหวตรงหน้าเขาทำให้เลือดลมในกายเขาพุ่งพล่าน!
โชคดีที่เขามีความตั้งมั่นพอจึงไม่เสียกิริยาเพียงยิ้มบางๆให้หมิงหงหลวน “เจ้าหอครั้งนี้ข้ามามีของดีมาให้ท่านไม่น้อยเลยนะ！”
หมิงหงหลวนชะงักเล็กน้อยแววตาฉายความสนใจก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้เย่เฉินเล็กน้อย “หึๆ คุณชายเย่ไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังเลยจริง ๆ！”
ในระยะใกล้เช่นนี้ลมหายใจอุ่นของหมิงหงหลวนแทบจะพัดโดนใบหน้าของเย่เฉินทำให้เขาแทบตั้งหลักไม่อยู่ในใจอดด่าคำหนึ่งไม่ได้ว่า “นางมาร” ก่อนจะเริ่มหยิบของจากแหวนมิติออกมา
ของพวกโอสถระดับต่ำ ยันต์ อาวุธระดับวิญญาณต่างๆเขาโยนไว้ด้านหนึ่งให้คนอื่นไปจัดการตรวจนับ
จากนั้นภายใต้สายตาเปี่ยมความคาดหวังของหมิงหงหลวนเขาก็หยิบอาวุธระดับโบราณออกมาทีละชิ้นวางลง
การเดินทางครั้งนี้เขาสังหารศิษย์สำนักอู่จี๋ไปไม่น้อยและในแหวนมิติของพวกนั้นโดยพื้นฐานแล้วล้วนมีอาวุธระดับโบราณอยู่หนึ่งหรือสองชิ้น