Chapter 20 Within the Darkness (Part 2)

Chapter 20 Within the Darkness (Part 2)

“คุณจำได้ไหมว่าวันแรกที่ปาร์คโกซางและคังจุนชอยที่เกือบต่อสู้กัน?”

“ฉันจะลืมได้อย่างไร.”

“คุณจำได้ไหมว่าจุนซอยบอกกับเขาตอนนั้นว่าอย่างไง?”

“โอ้ ลูกตา…”

ผมหัวเราะและพยักหน้าของผม

“ใช่ งั้นที่เขาบอกว่าทุกคนสามารถทำได้ แต่ทุกคนไม่ค่อยมีไหวหริบเท่าไร.”

“ใช่.”

“แฮซู คุณก็สามารถทำมันได้เหมือนกัน คุณไม่สามารถถูกปกป้องตลอดไปได้”

“…”

“ผมรู้ว่ามันน่ากลัว ผมก็กลัวเหมือนกัน ถ้าผมยังเป็นแบบนี้ ผมจะลองก้าวข้ามภูเขา เมื่อคุณข้ามมันได้แล้วคุณจะดีกว่าคนอื่น คุณมีความสามารถมาก”

ผมลุกออกจากที่ๆผมนั่ง ผมไม่สามารถรอได้อีก.

“ผมจะออกไปตอนนี้.”

“อ่า…!”

แฮซูยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและพยายามชักชวนผม แต่ผมเดินออกไปข้างหน้า ดังนั้นผมต้องออกไปจากภูเขา.

เมื่อผมเดินออกจากภูเขาและเดินเข้าไปป่าขณะที่ใส่กระสุนเสร็จแล้วผมก็เรียกซิล.

“จากตรงนี้กำจัดเสียงรบกวนจากผมให้หมด”

-เมี๊ยว.

ผมทำเป็นขั้นตอน.

สิ่งที่น่าสนใจคือการย่ำเท้าลงบนหญ้าและมันไม่มีเสียง

‘เยี่ยม.’

ด้วยวิธีนี้ ผมสามารถหลบเลี่ยงการระวังของมันทั้ง9ได้.

“นำผมไปหาหัวหน้าพวกมัน หลีกเลี่ยงตัวที่ตื่นทั้งหมด.”

-เมี๊ยว.

ซิลส่งสัญญาณขณะที่เธออยู่บนไหล่ของผมและขี้ไปทางด้วยเท้าหน้าของเธอ ผมเดินไปตามทางขาหน้าที่น่ารักนั่น.

ผมเรียกกระดานและดูเวลาที่เหลือในการเรียกใช้ตลอดเวลา.

การกำจัดเสียงของเธอได้ทำให้เวลาของเธอเพื่มขึ้นเป็นสองเท่า เสียงที่ดังมากขึ้นก็ยิ่งใช้พลังในการจัดการกับมันมากขึ้น.

และเมื่อผมเดินย่องๆค่อยๆเข้าไปมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันก็ทำให้ผมมีเวลาเหลือประมาณ1ชั่วโมง และนั่นคือเหตุผลที่ผมบอกให้เธอชี้ทางที่สั้นและหลีกเลี่ยงสิ่งต่างๆให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้และสามารถหลบหนีได้ภายในหนึ่งชั่วโมง.

‘พวกเขาจะมีช่วงเวลาลำบากโดยไม่มีฉัน นั่นเป็นแผนของวันนี้.’

ไม่ต้องพูดถึงอาหาร แต่แม้ว่าจะมีการก่อไฟพวกเขาก็สามารถทำได้ ผมคิดถึงตัวเองเมื่อเวลานั้นแม้แต่โกซางที่เป็นเรื่องยากกับผมแต่มันก็ทำให้ผมหัวเราะ.

และ ลี แฮ ซู.

‘คุณเป็นคนเดียวที่ปกป้องฉัน.’

นั่นเป็นสิ่งที่ผมทำมันอย่างถูกต้องกับผู้หญิงคนนึง มันทำให้ผมภาคภูมิใจ.

แน่นอนว่าเธอยังมีของที่สามารถช่วยตัวของเธอเองได้ในรองเท้าของเธอ

แต่ผมคิดว่าเธอคงไม่คิดเธอกำลังนับผมเข้าไปด้วยผมและใช้ผม ถ้าเธอเป็นผู้หญิงที่มีการคำนวนทางความคิดอย่างรอบคอบเธอคงจะไม่เอาผมรวมเข้าไปด้วยและเดินหน้าไปด้วยตัวของเธอเอง?

แฮซูเป็นเด็กดีและเติบโตขึ้นมาในบ้านที่ดีไม่ต้องการอะไรเลย.

ด้วยความจริงผมชอบที่จะมองใบหน้าสวยๆของเธอและเสียงของเธอที่กำลังสั่นเมื่อเธอถูกโกซางคุกคามนั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่ชอบเขามากยิ่งขึ้น การดูแลเธอไม่ได้เสียเปล่าเกินไปนักอย่างน้อยมันก็ยังมีแรงจูงใจที่ซ่อนไว้สำหรับผม

ภานในใจของผมกำลังเดือดเมื่อคิดว่าโกซางที่อาจจะข่มขืนเธอจนกว่าเขาจะพอใจ

‘คุณคิดว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำนี่เพื่อเป็นฮีโร่? ฉันก็แค่อยากกลับไปใช้ชีวิตเท่านั้น.’

ถ้าผมประสบความสำเร็จในงานนี้ผมก็จะมีส่วนร่วมมากที่สุดและจะได้รับคาม่าเป็นจำนวนมาก ไม่ต้องพูดอะไรมากมันจะทำให้แฮซูสนใจผมมากยิ่งขึ้น.

นี่คือแรงจูงใจทั้งคู่ที่ช่วยปลอบผม.

แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือชีวิตของผม.

ผมขยับอย่างระมัดระวัง.

ไม่นานหลังจากเข้าป่าผมมองเห็นลิงแดงได้ พวกมันนอนกรนกันอยู่ทั่วทุกที่.

แต่ซิลได้พาผมผ่านไอ้พวกสารเลวที่กำลังหลับอยู่

ผมของผมแห้งตึงและกระวนวายใจเมื่อต้องผ่านตัวที่นอนหลับอยู่ ผมรู้สึกว่าหัวใจผมกำลังตึงเครียด ถ้าผมทำผิดขั้นตอนนึงและตอนต่อไปมันก็จะเป็นสิ่งสุดท้ายสำหรับผม.

จากนั้นซิลก็แตะที่ไหล่ของผม

‘มันคืออะไร?’

ขณะที่ผมมองไปที่ที่เธอชี้ไปทางซ้าย จากด้านซ้ายมีลิงแดงตัวเมียที่ตื่นอยู่กำลังเดินเล่น.

ผมก้มตัวลงอย่างระมัดระวังทันที ผมซ่อนร่างกายหลังพุ่มไม้และเดินต่อไป.

ซิลเขียนบนไหล่ของผมด้วยขาหน้าของเธอ.

เหลืออีก50เมตรจะถึงหัวหน้า.

40, 30, 20…….

ระยะทางเริ่มสั้นลงเรื่อยๆ

และเมื่อมันมาถึง15เมตรผมก็เอาปืนที่มีกระสุนอยู่แล้วขึ้นมา การให้ซิลเล็งไปที่คอของมันดูน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ดังนั้นผมจึงใส่ลูกรอเอาไว้.

ตอนนี้เหลือ9เมตร

ซ่อนตัวหลังต้นไม้ที่หนาทึบ ผมต้องการที่จะมองสถานการณ์ก่อน

‘นั่นมัน?’

ผู้นำของลิงแดงเป็นไอ้สารเลวที่โครงร่างน่าที่ทึ่งมาก ความสูงของมันพอๆกับคังจุนชอยและกล้ามเนื้อของหนาแน่นอย่างมาก ดูเหมือนกับว่ามันจะหนักเป็นสามเท่ากับลิงตัวอื่นๆ.

‘ฉันสงสัยว่ามันมาได้อย่าไร?’

มันมากเกินไปแสดงว่ามันต้องเป็นหัวหน้ามาตั้งแต่มันเกิด มันต้องเป็นอะไรที่สุดยอดแน่นอนเมื่อมันเกิดมาและมันคงจะแข็งแกร่งพอที่จะเป็นหัวหน้าแก๊ง.

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เหลือก็คือฆ่ามัน

มันนอนหลับเป็นท่าปลาดาว กางแขนที่โครตใหญ่ของมัน มันดูเหมือนจะนอนเหงาๆ ผมจะให้มันหลับตลอดไป.

มันยังมีอุปสรรคที่อยู่ไม่ไกลเท่าไร มันมีลิงแดงสองตัวที่ยังคงตื่นอยู่.

หัวหน้า,2ยาม.

ผมต้องฆ่ามันทั้งสามตัวพร้อมกัน

“ซิลคุณคิดว่าคุณสามารถที่จะฆ่ามันทั้งสามก่อนที่จะกลับที่ไหล่ผมได้หรือไม่?”

ซิลพยักหน้า

“โอเค ตัดพวกมัน.”

-เมี๊ยว.

เธอบินไปกับสายลม

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ-!

จากนั้นคอของพวกมันทั้งสามก็มีเลือดพุ่งออกมาเหมือนกับน้ำพุ

‘มันจบแล้ว!’

ผมกำหมัดของผมและดีใจ ผมต้องเดินไปตามทางเงียบๆแต่…

“คิ ริ คู~!”

“หืม?”

ผมตกใจอย่างยิ่ง

ไอ้ลิงแดงหัวหน้าส่งเสียงกระอักเลือดและตื่นขึ้นมา มันยังไม่ตาย?

หัวหน้ามันกดบาดแผลที่เลือดออกและลุกขึ้น ร่างกายของมันส่ายไปมา.

“ซิล ฆ่า!”

ผมรีบสั่งซิลอย่างไว

แต่แล้ว ในตอนนั้น

“เคีย ย๊าาาาา-!”

หัวหน้าลิงแดงแผดเสียงพร้อมกับเลือดพุ่งออกมาในเวลาเดียวกัน ‘พุ ฮ่า!’และราวกับมีระเบิดอยู่ที่คอของมัน มันล้มลงและก็ตาย.

แต่เสียงตะโกนครั้งสุดท้ายของมันได้ปลุกลิงแดงทั้งหมด.

“เจี๊ยก!”

“เคี๊ย?”

“เจียยยยก!”

แดงของลิงแดงกระพึ่มขึ้นรอบๆ

‘อ่าา เหี๊ย!’

ขนาดคอของมันถูกตัดไปแล้วมันยังตื่นขึ้นมาและส่งเสียงครั้งสุดท้ายได้! นี่มันเหี๊ยอะไรเนี่ย?

ตอนนี้ผมอยู่กลางลิงแดงตัวเมียนับร้อย

“เรียกกระดาน ดูสกิล!”

-ซัมม่อนสปิริต (สกิลหลัก).อัญเชิญสปิริตลมระดับต่ำ.

*เลเวล 1: เรียกใช้ระยะเวลา 2 ชั่วโมง(เวลาคงเหลือ: 31 นาที.)

เมื่อเวลาอัญเชิญหมดคุณสามารถเรียกใช้ได้ใหม่ในอีก10ชั่วโมง

ผมเหลือเวลาอีก31นาทีเท่านั้น

‘ฉันต้องทำอย่าไงตอนนี้?’

หัวใจของผมสั่นกลัว ท่ามกลางอันตรายผมแทบจะหมดกำลังใจ คิดสิ คิดสิ คิด!

‘แม่ง มันไม่มีอะไรแล้ว! เพียงแค่วิ่ง!’

ผมเริ่มวิ่ง ผมเรียกใช้พลังของซิลเก็บเสียงวิ่งของผม

ไอ้พวกสารเลวยังไม่ตื่นเต็มที่และยังไม่รู้เรื่อง หัวหน้ามันตายแล้วไม่มีใครสั่งมันฝูงของมันต้องยุ่งเหยิง.

ใช้เวลาในการวิ่งออกจากวงล้อมเป็นอะไรที่ดีที่สุดในตอนนี้

“เคี๊ยกก!”

หนึ่งในไอ้พวกสารเลวเผชิญหน้ากับผม

‘แม้ง มึงกำลังมองหาอะไร.’

ผมหยิญปืนออกมาและยิงไปที่มัน

ปัง!

ต้องขอบคุณพลังของซิล ปืนไม่มีเสียง มีเพียงเสียงเดียวคือเสียงของลูกกระสุนเข้าไปที่หัวของมัน

ขณะที่วิ่งผมใส่กระสุนอีกครั้ง

“วิ่งงง!”

***

ในขณะที่มีเสียงแปลกเกิดขึ้นลิงแดงได้กระจายไปอยู่ทั่วพื้นที่ แฮซูรู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงอันตรายอย่างแท้จริง.

‘ฉันจะทำอย่างไร!’

ดูเหมือนกับว่าลิงแดงได้ตื่นขึ้นมาหมดแล้ว ถ้าฮยอนโฮถูกจับได้เรื่องมันจะไม่วุ่นวายแบบนี้

… ฮยอนโฮอาจจะไม่ได้กลับมาแบบมีชีวิต.

ด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ เธอจำเรื่องที่ฮยอนโฮบอกเธอได้

“เรียกกระดาน.”

เรียกกระดานออกมาและตรวจสอบเวลามันเกือบจะหนึ่งชั่วโมงแล้ว เธอเดินเข้าไปในถ้ำและปลุกคนที่เธอ.

“มันคืออะไร?”

“นั่น นั่นมัน…”

จุนโอได้ถามเธอและเธอไม่รู้จะตอบคำถามเขาอย่างไรและคำพูดของเธอก็ติดๆขัดๆ

“ฮยอ-ฮยอนโฮ บอกให้เราหนี.”

“ห๊ะ?”

“เธอกำลังพูดอะไร?”

เมื่อปาร์คโอซางถามแฮซูก็ตอบพร้อมกับร้องไห้

“ฉันคิดว่าฮยอนโฮตายแล้ว.”

เธอแทบจะไม่สามารถอธิบาบเรื่องราวทั้งหมดออกมาแต่ทั้งกลุ่มก็ช๊อค

“ไอ้ห่านั้น มันคงไม่คิดว่ามันจะออกไปคนเดียวและทำเพื่อตัวมันหรอกนะ ถุย! ฉันไม่ชอบมันมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม.”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดแบบนี้ มาช่วยคิดไวๆก่อนดีกว่าจะออกไปอย่างไร?”

เมื่อจุนโฮพูด โกซางก็สะบัดมือของเขา

“ในความวุ่นวายแบบนี้การออกไปข้างนอกมันจะยิ่งอันตรายมากขึ้น.”

“แต่ ฮยอง ฮยอน-โฮ…”

“เฮ้ย ไอ้เหี้ย แกตัองการคุยกับฉันไม๊?”

โกซางตื่นเต้นในการที่จะเป็นผู้นำอีกครั้งและจุนโฮก็รีบปิดปากของเขา.

กลุ่มนี้ไม่สามารถตัดสินใจได้และมันก็หงุดหงิด ตอนนี้ฮยอนโฮผู้ซึ่งเป็นผู้นำทางปฎิบัติก็ไม่อยู่แล้วและปัญหาก็กำลังเกิดขึ้น.

“ไปเถอะ.”

มันเป็นจุนชอยที่ส่วนใหญ่แล้วเขาจะไม่ค่อยพูดมากเท่าไร

“เขาบอกว่าเราควรจะวิ่งออกไปถ้าเขาไม่ได้กลับมาภายในหนึ่งชั่วโมง ดังนั้นเราควรจะวิ่ง.”

จุนชอยทำตามที่ฮยอนโฮบอก เนื่องจากการตัดสินใจที่ดีของเขาทำให้กลุ่มพวกเขามาถึงจุดนี้

โกซางก็ทำอะไรไม่ได้อีกและตามออกไป และเมื่อกลุ่มออกจากภูเขา.

“เราควรไปที่ไหน?” จุนโฮถาม.

ทุกคนอยู่ในความเงียบ.

ไม่ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไรคนที่บอกว่าสมควรจะไปที่ไหนก็คือฮยอนโฮ ทิศทางที่เราควรจะไปถ้าเราต้องการรอด? คนที่เปิดผู้นำควรจะตัดสินใจอย่างต่อเนื่อง.

พวกเขาได้ตระหนักได้ถึงความแตกต่างอันยิ่งใหญ่ในการเดินตามคนอื่นไปข้างหน้า

“มิสซู ฮยองโฮบอกว่าให้ไปทางไหน?”

โกซางถามและแฮซูชี้ไปทางขวา

“ถ้าอย่างงั้นเราควรจะไปทางตรงกันข้าม!”

โกซางเดินไปทางซ้ายของเขา อีกสามคนไม่มีทางเลือกอื่นยอกจากติดตามเขาไป

หลังจากที่แฮซูเดินตามหลังเธอรู้สึกสังหรณ์ไม่ดี

โกซางเป็นคนบอกทิศทางที่จะไปและกลุ่มก็ตัดสินใจที่จะทำตาม ความปราถณาที่จะเป็นผู้นำของโกซางได้กดความเป็นผู้นำของฮยอนโฮอีกครั้ง.

และจุนชอยที่มีความสามารถทางร่างกายเป็นอย่างมากก็ไม่มีความปราถณาที่จะยืนขึ้นในการเป็นผู้นำของเขา ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องจัดการกับคนอื่น

และจุนโฮก็อ่อนแอทั้งร่างกายและหัวใจ

‘ฮยอนโฮได้โปรดกลับมา กรุณาอย่าตาย.’

แฮซูภาวนาในใจของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

***

บางเพราะว่ามัวแต่เพ่งไปที่การตายของหัวหน้าลิงแดงพวกมันเลยไม่ได้ตามผมมา.

ต้องขอบคุณที่ผมแทบจะไม่สามารถรอดกลับมาได้ แต่ผมก็ไม่สามารถกลับไปที่หุบเขาที่มีกลุ่มอยู่ได้ เป็นเพราะว่าผมไม่สามารถเปิดเผยสถานที่เพราะตัวผมเองได้

“ซิล ไอ้พวกสารเลวนั่นไม่ได้ตามผมมาแล้วใช่มั๊ย?”

-เมี๊ยว.

ซิลอยู่บนไหล่ของผมโบกหางไปมาและตอบกลับ เวลาในการเรียกซิลเหลืออยู่เพียง5นาทีเท่านั้น มันเป็นสถานการณ์บังเอิญที่ผมสามารถหลบหนีได้ทัน.

“มันจบแล้ว…”

ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเงยหน้ามองบนฟ้า

มันยังคงเป็นท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่ก็มีแสงแดดยามเช้ากำลังโผล่ขึ้นมา.

“มันจบแล้ว! ฉันทำมัน อุ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ผมชูกกำปั้นทั้งสองขึ้นอย่างอารมณ์ดี

เมื่อผมคิดกลับมา ผมแทบจะไม่สามารถเชื่อตัวเองได้เลย ผมแอบเข้าไปท่ามกลางลิงแดงนับร้อยและฆ่าหัวหน้าของมันพร้อมกับรอดออกมาได้.

ผมทำได้!

ผู้ที่ว่างงานมาเกือย30ปี คิม ฮยอน-โฮ