บทที่ 661 หลิงหยุนต้องการฮุบสมบัติที่สาบสูญไว้คนเดียวงั้นเหรอ?

บทที่ 661 หลิงหยุนต้องการฮุบสมบัติที่สาบสูญไว้คนเดียวงั้นเหรอ?

สิ้นเสียง ก็มีหลายเผ่าพันธุ์ร่วมมือกันลุกขึ้นต่อต้าน พวกเค่อเจี๋ยสือที่รวมตัวกันอยู่ใกล้ๆ สมบัติที่สาบสูญเห็นดังนั้น ต่างก็ขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนว่าการจะยึดครองสมบัติที่สาบสูญโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อนั้น คงเป็นไปไม่ได้แล้ว มองดูเผ่าต่างๆ ที่พุ่งตรงเข้ามาทางนี้ พวกเค่อเจี๋ยสือจึงทำได้เพียงถูกบีบให้ต้องรับมือ พอการต่อสู้เริ่มขึ้น ลอร์ดเผ่าพันธุ์อื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ต่างก็พากันเข้าร่วมการต่อสู้ ไม่อยากเข้าร่วมก็ไม่ได้ กองทัพของคนอื่นพุ่งเข้ามาตบหน้าคุณฉาดใหญ่ ต่อให้ไม่อยากเข้าร่วมก็ต้องเข้าร่วม เมื่อมีเผ่าพันธุ์เข้าร่วมการต่อสู้มากขึ้นเรื่อยๆ สถานการณ์ในสนามรบก็เริ่มซับซ้อนมากยิ่งขึ้น มหาสงครามตะลุมบอน จึงได้ปะทุขึ้นด้วยประการฉะนี้

ทางฝั่งดาวเคราะห์สีน้ำเงิน เป็นเพราะพวกลู่ฉางคงและอัลเลนอยู่ห่างจากสมบัติที่สาบสูญค่อนข้างไกล ชั่วคราวนี้จึงยังไม่ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ ในเวลานี้ ลู่ฉางคงยืนอยู่บนกำแพงเมือง กวาดสายตามองดูสมรภูมิตะลุมบอนที่อยู่เบื้องหน้า เขากำลังมองหาหลิงหยุน ตามหลักเหตุผลแล้ว ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงสิบชั่วโมงก่อนที่สมบัติที่สาบสูญจะเปิดออก อีกทั้งเผ่าพันธุ์ใหญ่ต่างๆ ยังลงไม้ลงมือกันยกใหญ่เพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการครอบครองสมบัติที่สาบสูญ หลิงหยุนก็สมควรจะปรากฏตัวได้แล้วสิ! แต่ผลลัพธ์ล่ะ! ลู่ฉางคงมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายรอบ แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของหลิงหยุนเลย เรื่องนี้ทำให้ลู่ฉางคงถึงกับงุนงงสับสนเป็นอย่างมาก หลิงหยุน ยังไม่เข้ามาในสนามอีกเหรอ?

คนที่งุนงงไม่แพ้ลู่ฉางคง ก็ยังมีอัลเลนและลอร์ดระดับคุมสนามรบของประเทศพันธมิตรคนอื่นๆ สาเหตุที่พวกเขามาที่นี่ ก็คืออยากจะขอยืมบารมีของหลิงหยุนไปแอบอ้าง เพื่อขอแบ่งเค้กสักชิ้น ดังนั้น ประเด็นสำคัญคืออะไรล่ะ? ประเด็นสำคัญก็คือตัวหลิงหยุนคนนี้นี่แหละ แต่แม่งเอ๊ย ปัญหาก็คือ จนถึงตอนนี้หลิงหยุนก็ยังไม่ปรากฏตัวเลย เรื่องนี้ทำให้ลอร์ดระดับคุมสนามรบของประเทศพันธมิตรอดไม่ได้ที่จะพึมพำด้วยความสงสัย “อาชิ ทำไมหลิงหยุนยังไม่มาอีก?” คิมจงฮวาบ่นพึมพำ อุเมคาวะ อุจิทาเกะแค่นเสียงเย็น: “บาก้ายาโร่ หมอนี่คงไม่ได้กลัวหรอกนะ! ไม่ได้คิดจะมาตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ?”

อัลเลนไม่พูดอะไร เพียงแค่ครุ่นคิดอยู่ในใจ หลิงหยุนยังไม่มา สาเหตุมันคืออะไรกันแน่? เป็นอย่างที่อุเมคาวะ อุจิทาเกะพูด หลิงหยุนกลัวแล้ว เลยไม่ได้คิดจะมางั้นเหรอ? อัลเลนรู้สึกว่าความเป็นไปได้นั้นมีไม่มากนัก ท้ายที่สุดแล้ว ในความเข้าใจของเขา หลิงหยุนเป็นคนที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน ประกอบกับสมบัติที่สาบสูญเป็นชิ้นเนื้ออันโอชะชิ้นใหญ่ จะเป็นไปได้ยังไงที่หลิงหยุนจะไม่มา เพียงเพราะกลัวลอร์ดจากเผ่าพันธุ์อื่น? มันเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ! เมื่อคิดได้ดังนี้ อัลเลนก็ตะโกนขึ้น: “สต๊อป! หุบปากกันให้หมด รออีกหน่อยเถอะ หลิงหยุนจะต้องมาแน่ๆ” คิมจงฮวา อุเมคาวะ อุจิทาเกะ และคนอื่นๆ ยังอยากจะพูดอะไรอีก อ้าปากแล้ว ก็จำต้องกลืนคำพูดกลับลงไป จากนั้นก็ร่วมกันนั่งรอการปรากฏตัวของหลิงหยุนไปพร้อมกับอัลเลน

ในขณะเดียวกัน ณ ตำแหน่งหนึ่งในเขตหวงห้ามของทะเลดาวไร้สิ้นสุด หลิงหยุนและหลิวเยียนหรานเพิ่งจะได้สมบัติสวรรค์ประทานชิ้นหนึ่งมาไว้ในมือ มองดูบนแผนที่ทะเลดาวไร้สิ้นสุด การนับถอยหลังการเปิดสมบัติที่สาบสูญเหลือเวลาอีกเพียงสิบชั่วโมงเท่านั้น หลิงหยุนหันไปมองหลิวเยียนหราน: “ไปกันเถอะน้าหลิว ถึงเวลาที่พวกเราต้องขึ้นแสดงแล้ว”

พูดจบ หลิงหยุนก็ติดต่อไปยังหน่วยย่อยฮีโร่อื่นๆ: “ทุกคนมารวมตัวกันที่ฉัน” พร้อมกับเปิดประตูแห่งความว่างเปล่าขึ้นมา เหล่าฮีโร่ที่ได้รับคำสั่งก็เดินผ่านประตูแห่งความว่างเปล่า มายังตำแหน่งของหลิงหยุนในทันที เมื่อทุกคนมากันครบแล้ว หลิงหยุนก็เปิดประตูแห่งความว่างเปล่าที่เชื่อมต่อไปยังสมบัติที่สาบสูญขึ้นมาอีกครั้ง โบกมือคราหนึ่ง นำพาเหล่าฮีโร่หายลับเข้าไปในนั้นจนไร้ร่องรอย เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พวกลิงหยุนก็ได้มาถึงบริเวณใกล้เคียงกับสมบัติที่สาบสูญแล้ว

ทันทีที่ออกมา หลิงหยุนก็มองเห็นมหาสงครามตะลุมบอนที่กำลังปะทุขึ้นอยู่เบื้องหน้า ลอร์ดจากหลายสิบเผ่าพันธุ์ กำลังสู้รบกันอย่างดุเดือดไม่หยุดหย่อน ภาพเหตุการณ์ดูโหดร้ายและรุนแรงเป็นอย่างยิ่ง “เจ้าหนู จะเอายังไงดี?” หลิวเยียนหรานหันหน้ามาถาม หลิงหยุนได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น ความจริงแล้วเกี่ยวกับกลยุทธ์การเล่นกับสมบัติที่สาบสูญ เขาได้ศึกษาและวางแผนเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้ว

หัวข้อในการศึกษาก็คือ ทำอย่างไรตัวเองถึงจะได้รับของรางวัลจากสมบัติที่สาบสูญมากที่สุด? หลังจากชั่งน้ำหนักและไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน หลิงหยุนก็ได้ข้อสรุป นั่นก็คือฮุบสมบัติที่สาบสูญเอาไว้คนเดียว ในกฎของทะเลดาวไร้สิ้นสุดไม่ได้บอกไว้หรอกเหรอ? สมบัติที่สาบสูญสามารถให้ลอร์ดเข้าไปได้สูงสุดเพียงห้าคนเท่านั้น นั่นก็หมายความว่า ของรางวัลในสมบัติที่สาบสูญ จะถูกลอร์ดห้าคนแบ่งปันกัน และความคิดของหลิงหยุนก็คือ เขาเพียงคนเดียว จะยึดโควตาทั้งห้าคนไปเลย เขาต้องการจะฮุบสมบัติที่สาบสูญทั้งหมดไว้คนเดียว

แล้วคำถามก็คือ? หลิงหยุนต้องทำอย่างไร ถึงจะสามารถฮุบสมบัติที่สาบสูญไว้ได้เพียงคนเดียว? ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ในเวลานี้ มีลอร์ดจากยี่สิบกว่าเผ่าพันธุ์เชียวนะ หลิงหยุนจะฮุบไว้คนเดียว พวกมันจะยอมตกลงงั้นเหรอ? ใช้ก้นคิดก็รู้แล้วว่า พวกมันไม่มีทางยอมแน่! สำหรับปัญนี้ คำตอบที่หลิงหยุนให้ก็คือ หากพวกมันไม่ยอม งั้นก็ตีจนกว่าพวกมันจะยอมก็สิ้นเรื่อง ฆ่าลอร์ดที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ให้ตายให้หมด หรือไม่ก็ขับไล่พวกมันออกไป แบบนี้หลิงหยุนก็สามารถบรรลุการฮุบสมบัติที่สาบสูญไว้เพียงคนเดียวได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลิงหยุนก็เอ่ยขึ้น: “ทำตามแผนที่วางไว้ พุ่งเข้าไป ฆ่าลอร์ดทั้งหมดให้เกลี้ยง ยึดครองสมบัติที่สาบสูญเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว” เหล่าฮีโร่ได้ยินดังนั้น ก็ทำตามในทันที ภายใต้การนำของหลิงหยุน ต่างก็นำกองทัพใหญ่ของตน บินตรงไปยังสมรภูมิสมบัติที่สาบสูญที่อยู่เบื้องหน้า ไม่นาน กองทัพใหญ่ของหลิงหยุนก็เข้าร่วมมหาสงครามตะลุมบอน

พวกเขาไม่มีการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย พุ่งเข้าไปก็เปิดฉากสังหารหมู่ทันที ลอร์ดหน้าไหนก็ตามที่ปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ล้วนถูกหลิงหยุนมองว่าเป็นศัตรูทั้งสิ้น ราวกับใบมีดอันแหลมคมแต่ละเล่ม ทิ่มแทงเข้าไปในสนามรบ แล้วปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง สังหารลอร์ดระดับคุมสนามรบจากต่างเผ่าพันธุ์ไปทีละคนๆ