บทที่ 653 อย่าถาม ถ้าถามก็คือไม่มีเวลา

บทที่ 653 อย่าถาม ถ้าถามก็คือไม่มีเวลา

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก็ถึงวันรุ่งขึ้นแล้ว! หลังจากออกกำลังกายยามเช้ากับหลิวเยียนหรานไปหนึ่งยก หลิงหยุนก็พลิกตัวลุกจากเตียง ภารกิจประจำวันของวันนี้: สำรวจน่านฟ้า กอบโกยทรัพยากร ปั๊มทหารเพิ่มความแข็งแกร่ง ในสงครามเผ่าพันธุ์ เป็นเพราะปฏิบัติการอ้อมตีท้ายครัวของหลิงหยุน นำพาลอร์ดประเทศเซี่ยทั้งหมดร่วงหล่นจากฟากฟ้าประดุจทหารเทพ บุกทำลายคริสตัลของเผ่ามารจนแตกสลายไปอย่างดื้อๆ จึงส่งผลให้สงครามเผ่าพันธุ์สิ้นสุดลงก่อนกำหนด สงครามเผ่าพันธุ์ที่เดิมทีควรจะกินเวลาสามสิบวัน ตอนนี้จบลงในเวลาเพียง 21 วันเท่านั้น ยังเหลือเวลาอีก 9 วัน กว่ากิจกรรมใหม่ของเดือนหน้าจะเริ่มต้นขึ้น

พอดีเลย การคว้าชัยชนะในสงครามเผ่าพันธุ์ครั้งนี้ ทำให้สมรภูมิระดับสองดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้ปล้นชิงน่านฟ้า 50% ของสมรภูมิระดับสองเผ่ามารมาครอบครองเป็นของตนเอง นี่ก็หมายความว่า ภายในสมรภูมิระดับสองดาวเคราะห์สีน้ำเงิน มีน่านฟ้าใหม่ที่ยังไม่เคยถูกสำรวจเพิ่มขึ้นมาอีกจำนวนมหาศาล นั่นล้วนเป็นดินแดนบริสุทธิ์ที่ยังไม่เคยถูกบุกเบิก อุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมาก ลอร์ดที่ฉลาดและขยันขันแข็ง ต่างก็เริ่มลงมือกันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พากองทหารของตนหลั่งไหลเข้าไปในน่านฟ้าเหล่านี้ เพื่อสำรวจและขนย้ายทรัพยากรขนานใหญ่

ดังนั้น หลิงหยุนจึงตัดสินใจว่า วันนี้จะมาสำรวจน่านฟ้าเหล่านี้ดูบ้าง กอบโกยทรัพยากรขนานใหญ่ เพื่อยกระดับความแข็งแกร่ง เมื่อวานนี้ดวงตาแห่งเทพเลื่อนขั้นเป็นระดับความว่างเปล่าแล้ว ระยะการสำรวจจากเดิม 1 ล้านกิโลเมตร ได้รับการยกระดับเพิ่มขึ้นเป็น 5 ล้านกิโลเมตรในตอนนี้ มากพอที่จะครอบคลุมน่านฟ้าได้หลายแห่งพร้อมๆ กัน สิ่งนี้จะมอบความสะดวกสบายอย่างมหาศาลให้กับการสำรวจของหลิงหยุนในขั้นตอนต่อไป

เวลาเร่งรัด หลิงหยุนก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเปิดแผนที่ดวงตาแห่งเทพขึ้นมา เพื่อมองหาเป้าหมายในทันที ไม่นานเขาก็เลือกน่านฟ้าแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า ตะวันแดง นั่นคือน่านฟ้าขนาดใหญ่ที่ถูกเทเลพอร์ตมาจากทางฝั่งเผ่ามาร ปัจจุบันยังไม่มีลอร์ดคนไหนย่างกรายเข้าไป จากแผนที่ดวงตาแห่งเทพยังสามารถมองเห็นได้ว่า ภายในนั้นมีทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์มาก ทั้งจุดทรัพยากร หีบสมบัติ ดันเจี้ยน บอส รังมอนสเตอร์ หรือแม้กระทั่งโบราณสถานล้วนมีครบ การสำรวจของหลิงหยุน พอดีเริ่มจากที่นั่นเลย

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลิงหยุนก็รีบเรียกเหล่าฮีโร่ให้มารวมตัวกันทันที จากนั้นก็เปิดประตูแห่งความว่างเปล่าที่เชื่อมต่อไปยังน่านฟ้าตะวันแดง เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ดินแดนอาณาจักรอันเดดของหลิงหยุนและดินแดนของอลิซาเบธ ก็ได้มาถึงใจกลางของน่านฟ้าตะวันแดงแล้ว นี่คือสูตรสำเร็จที่หลิงหยุนใช้มาตลอด ในแต่ละน่านฟ้า ทรัพยากรที่ล้ำค่าที่สุดล้วนอยู่ที่บริเวณใจกลาง อีกทั้งหลิงหยุนยังสามารถเทเลพอร์ตผ่านประตูแห่งความว่างเปล่าได้โดยตรง ดังนั้น เวลาที่เขาจะสำรวจน่านฟ้าใดน่านฟ้าหนึ่ง ล้วนเป็นการเทเลพอร์ตไปยังใจกลางของน่านฟ้านั้นโดยตรง แล้วค่อยทำการสำรวจจากข้างในออกมาข้างนอก กินทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดบริเวณใจกลางน่านฟ้าให้หมด แล้วค่อยเทเลพอร์ตจากไปโดยตรง

ด้วยวิธีนี้ จะสามารถทำให้ความเร็วในการกอบโกยทรัพยากรของกองทัพหลิงหยุนอยู่ในระดับสูงสุด มาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว หลิงหยุนก็ออกคำสั่งกับเหล่าฮีโร่ในทันที "ทุกคนฟังให้ดี แยกย้ายกันปฏิบัติการ หนึ่งคนต่อหนึ่งหน่วย นำกองทหารของตัวเองไป ฆ่ามอนสเตอร์ทุกตัวที่พวกเธอพบเจอให้หมด ปล้นชิงทรัพยากรทุกอย่างที่พวกเธอพบเจอ มีสถานการณ์อะไรให้รายงานได้ตลอดเวลา ออกเดินทางได้!" สิ้นคำสั่งของหลิงหยุน เหล่าฮีโร่ก็เข้าสู่สถานะเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว ทำตามคำสั่งของหลิงหยุน นำกองทหารของตนเอง แยกย้ายกระจายตัวออกไปยังทิศทางต่างๆ นี่ก็คือข้อดีของการที่ทุกคนสามารถบินได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการเคลื่อนที่ของดินแดน อยากจะไปไหน ก็บินไปได้เลย

แค่จุดนี้เพียงจุดเดียว ความเร็วในการสำรวจน่านฟ้าของหลิงหยุน ก็บดขยี้ลอร์ดคนอื่นๆ ขาดลอยแล้ว หลังจากจัดเตรียมฮีโร่ทุกคนออกไปหมดแล้ว หลิงหยุนก็กลับมานั่งบนบัลลังก์ของตัวเอง อยู่ที่นี่พลางกินผลไม้ แทะเมล็ดแตงโม พลางเปิดแผนที่ดวงตาแห่งเทพ กวาดสายตามองไปบนนั้น เพื่อค้นหาทรัพยากรบางอย่างที่คู่ควรแก่การสนใจ หลังจากหาเจอแล้ว เขาก็ค่อยติดต่อไปหาฮีโร่ เพื่อระบุตำแหน่งอย่างแม่นยำให้รุดไปที่นั่น แบบนี้จะสามารถประหยัดเวลาที่ไร้ความหมายไปได้อย่างมหาศาล

เป็นเช่นนี้เอง หลิงหยุนทำหน้าที่เป็นเสมือนสมอง คอยสั่งการเหล่าฮีโร่ให้ตระเวนไปทั่วทุกหนแห่งในน่านฟ้าตะวันแดง เพื่อทำการขนย้ายทรัพยากรที่นี่ขนานใหญ่ ในขณะเดียวกัน ลอร์ดคนอื่นๆ ในสมรภูมิระดับสองดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ต่างก็เริ่มลงมือกันแล้ว แยกย้ายกันไปยังน่านฟ้าใหม่แต่ละแห่ง เพื่อสำรวจและกอบโกยทรัพยากร

แม้แต่การด่าทอโต้เถียงกันตามปกติในช่องแชทโลกก็ไม่มีให้เห็นแล้ว อย่าถามว่าทำไม ถ้าถามก็คือไม่มีเวลา แม่งเอ๊ย สงครามเผ่าพันธุ์รอบนี้ ทำให้สมรภูมิระดับสองดาวเคราะห์สีน้ำเงินมีน่านฟ้าเพิ่มขึ้นมาเกือบ 100,000 แห่ง ประกอบกับน่านฟ้าที่ถูกรีเฟรชขึ้นมาจากการยกระดับเผ่าพันธุ์ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก่อนหน้านี้ ที่ยังขนย้ายทรัพยากรกันไม่หมด ทั่วทั้งสมรภูมิระดับสองดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ล้วนเต็มไปด้วยน่านฟ้าที่รอการบุกเบิก น่านฟ้าเหล่านั้นก็คือเค้กก้อนโตแต่ละก้อน ที่รอคอยให้เหล่าลอร์ดมากลืนกินและกอบโกย

ในสถานการณ์แบบนี้ ใครมันจะแม่งว่างไม่มีอะไรทำมามัวด่าทอโต้เถียงกันล่ะ! มีเวลาว่างขนาดนี้ สู้เอาไปสำรวจน่านฟ้าไม่ดีกว่าเหรอ! ทุ่มสุดตัวเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งถึงจะเป็นเรื่องจริง ดังนั้น ตอนนี้ลอร์ดทั้งหมดในสมรภูมิระดับสองดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ต่างก็กำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจฟาร์มทรัพยากรกันอย่างสุดกำลัง พอจะจินตนาการได้เลยว่า รอจนกระทั่งกลืนกินน่านฟ้าทั้งหมดที่ได้จากการยกระดับเผ่าพันธุ์ และการคว้าชัยชนะในสงครามเผ่าพันธุ์ไปจนหมดแล้ว พลังรบของลอร์ดในสมรภูมิระดับสองดาวเคราะห์สีน้ำเงิน จะถูกยกระดับขึ้นไปจนถึงระดับที่น่าสยดสยองเพียงใด

จะต้องเป็นหลายเท่าของตอนนี้อย่างแน่นอน และสิ่งเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ได้รับมาจากความดีความชอบของหลิงหยุน เป็นเขาที่ใช้พลังของตัวเองเพียงคนเดียว แบกทั้งดาวเคราะห์สีน้ำเงินให้พุ่งทะยาน นำพาดาวเคราะห์สีน้ำเงินเข้าสู่ช่วงการพัฒนาด้วยความเร็วสูง บางที ในอีกสิบปี หรือร้อยปีให้หลัง ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็อาจจะกลายเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาหมื่นเผ่าพันธุ์แห่งจักรวาลก็เป็นได้นะ! แน่นอนว่า นั่นเป็นเรื่องของอนาคต ตอนนี้ขอพักเอาไว้ก่อน