บทที่ 643 เผ่ามารแตกคอ แยกทางกันเดิน

บทที่ 643 เผ่ามารแตกคอ แยกทางกันเดิน

แล้วคำถามก็ตามมา ในสถานการณ์ที่คริสตัลเผ่ามารกำลังถูกลอร์ดดาวเคราะห์สีน้ำเงินลอบโจมตีจากทางด้านหลังเช่นนี้ เหล่าลอร์ดเผ่ามาร ควรจะอยู่เพื่อบุกโจมตีคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินต่อไปดี? หรือควรจะจากที่นี่ไป เพื่อกลับไปป้องกันคริสตัลเผ่ามารดี?

แนวทางการแก้ปัญหาทั้งสองแบบนี้ ทำให้เกิดความเห็นแตกแยกในหมู่ลอร์ดเผ่ามารทันที “พี่น้องทั้งหลาย บ้านพวกเรากำลังจะถูกขโมยแล้ว ตามฉันกลับไปป้องกันบ้านโดยด่วน เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้า!” “ป้องกันบ้าน? ป้องกันกะผีแกสิ แม่งเอ๊ย จากตรงนี้จะกลับไปถึงสนามรบคริสตัลเผ่ามาร ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวัน พวกเราไม่มีเวลาให้เสียขนาดนั้น ฉันเสนอให้ทุกคนอยู่ที่นี่ต่อ บุกถล่มคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินให้หนัก รีบทำลายคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินให้ได้ภายในสองวัน”

“พูดได้ดี ฉันคำนวณดูแล้ว กองกำลังหลักของดาวเคราะห์สีน้ำเงินรวมตัวกันอยู่ที่นี่ นั่นหมายความว่าลอร์ดดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่อ้อมไปตีท้ายครัวมีจำนวนไม่มากหรอก ฝั่งนั้นพวกเรายังมีลอร์ดคอยป้องกันอยู่บ้าง แถมคริสตัลยังมีค่าความทนทานสูงลิบลิ่ว ต้องทนไปได้อีกสักพักแน่นอน”

“ตราบใดที่เราสามารถทำลายคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้ในช่วงเวลานี้ พวกเราก็จะเป็นฝ่ายชนะ และแผนการลอบตีท้ายครัวของลอร์ดดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็จะล้มเหลวไปเอง” “แต่ปัญหาก็คือ ถ้าลอร์ดดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่อ้อมไปหลังคริสตัลเรามีจำนวนมากและแข็งแกร่งมากจะทำยังไง? ดูเหมือนพวกมันจะอยู่ในสถานะล่องหนด้วย ไม่สามารถตัดสินจำนวนที่แน่นอนได้เลย” “ถ้าพวกมันมีมากและแข็งแกร่งมาก เวลาที่คริสตัลของเราจะทนได้ก็น้อยลง แล้วเราจะรับประกันได้ยังไงว่า ในเวลาที่จำกัดนี้ เราจะสามารถทำลายคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินมาได้?”

“ดังนั้น ฉันเสนอให้กลับไปป้องกัน กลับไปด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อปกป้องคริสตัลเอาไว้ให้ดีก่อน แล้วค่อยว่ากันใหม่” “กลับไปป้องกันไม่มีความหมายอะไรมากหรอก สู้ปักหลักอยู่ที่นี่เพื่อบุกโจมตีคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินให้หนักต่อไปดีกว่า ใช้ความเร็วสูงสุดทำลายคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินมาให้ได้ ลอร์ดดาวเคราะห์สีน้ำเงินจะได้ลอบตีบ้านเก้อไปเลย” “ไอ้โง่ หัดใช้สมองบ้างสิ สถานการณ์ไม่ชัดเจน เราต้องเน้นความชัวร์ไว้ก่อน ตอนนี้ให้รีบกลับไปป้องกันเดี๋ยวนี้ พี่น้องทั้งหลายตามฉันมา” “เหอะ ใครอยากกลับไปป้องกันก็ไสหัวไปเลย ยังไงซะฉันก็จะอยู่ที่นี่ต่อ จะใช้พลังทั้งหมดทำลายคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินมาให้ได้”

ชั่วขณะนั้น ในช่องแชทเผ่ามารเกิดการโต้เถียงกันไม่หยุด ตรงนี้เองที่เผยให้เห็นถึงข้อเสียของการไม่มีลอร์ดระดับผู้บัญชาการ หากเผ่ามารยังมีลอร์ดระดับผู้บัญชาการหลงเหลืออยู่สักคน เรื่องราวก็คงไม่บานปลายมาถึงจุดนี้ เป็นเพราะไม่มีลอร์ดระดับผู้บัญชาการ ไม่มีคนคอยออกคำสั่ง ไม่มีคนคอยตัดสินใจขั้นเด็ดขาด ลอร์ดเผ่ามารที่เหลืออยู่ต่างก็มีความแข็งแกร่งพอๆ กัน ไม่มีใครยอมใคร ต่างคนต่างคิดว่าสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นถูกต้องที่สุด

ความเห็นต่างจึงเกิดขึ้นด้วยประการฉะนี้ และรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็นำไปสู่ความวุ่นวายและโกลาหลในหมู่ลอร์ดเผ่ามารที่เดิมทีเคยร่วมแรงร่วมใจกันบุกโจมตีคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ถึงขนาดที่มีลอร์ดเผ่ามารส่วนหนึ่งที่ยืนกรานจะกลับไปป้องกันบ้าน ได้พากองทัพทหารของตนแยกตัวออกจากกองทัพใหญ่ไปโดยตรง

พวกเขามารวมตัวกันที่จุดหนึ่ง แล้วเร่งทัพมุ่งหน้าไปยังทิศทางของคริสตัลเผ่ามารอย่างเร่งด่วน ส่วนลอร์ดเผ่ามารที่เหลืออยู่ที่คิดจะปักหลักบุกโจมตีคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินต่อ ก็พากันด่าทอสาปแช่งตามหลัง

บริเวณรอบนอกคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงิน แนวป้องกันที่ประกอบด้วยกลุ่มประเทศพันธมิตร แรงกดดันลดฮวบลงทันที เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ที่ปรากฏสู่สายตาของเหล่าลอร์ดประเทศพันธมิตร ทำให้พวกเขาถึงกับตกตะลึง บนท้องฟ้า อัลเลนและลอร์ดระดับคุมสนามรบอีกหลายคนของประเทศพันธมิตรรวมตัวกัน มองดูความวุ่นวายของกองทัพเผ่ามารด้วยความงุนงง “อาชิ เกิดอะไรขึ้น? พวกลอร์ดเผ่ามารพวกนั้นทำบ้าอะไรกัน? ทำไมถึงแยกตัวกันไปแล้ว?” คิมจงฮวามีสีหน้าเหลอหลา อูเมคาวะ อุจิคิ ที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็หัวเราะด้วยเล่ห์เหลี่ยม: “โยชิ แบบนี้ก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ? เผ่ามารแตกคอกันเอง พอดีเลยช่วยลดแรงกดดันให้พวกเราได้เยอะ”

อัลเลนกลับขมวดคิ้วแน่น: “แต่ปัญหาก็คือ ทำไมลอร์ดเผ่ามารหารถึงได้แตกคอกันเอง?” เมื่อสิ้นคำพูด ทุกคนต่างเงียบกริบ นั่นสินะ ทำไมจู่ๆ ลอร์ดเผ่ามารที่กำลังไปได้สวยถึงได้แตกคอกันกะทันหัน พวกเขาคิดไม่ออก หลังจากเงียบไปพักใหญ่ คิมจงฮวาก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ: “อาชิ จะไปสนพวกมันทำไม! สรุปว่าเผ่ามารแตกคอกัน สำหรับพวกเราแล้วมันคือเรื่องดี” “พวกเราอาศัยจังหวะนี้แหละ รีบเสริมแนวป้องกันให้มั่นคง ปกป้องคริสตัลดาวเคราะห์สีน้ำเงินของเราไว้ให้ดี” ทันทีที่เขาพูดจบ สแตนลีย์ที่เงียบมาตลอดจู่ๆ ก็เปิดปากขึ้น: “ฟัก! ฉันรู้สาเหตุที่เผ่ามารแตกคอกันแล้ว”

ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็หันไปมองสแตนลีย์พร้อมกัน ฝ่ายหลังกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก แล้วแชร์ข้อความหนึ่งจากช่องแชทสาธารณะให้คนอื่นๆ ดู “ไอ้พวกลอร์ดดาวเคราะห์สีน้ำเงินขยะ หน้าตัวเมียไร้ยางอาย บังอาจอ้อมมาตีท้ายครัว” ข้อความแบบนี้ไม่ได้มีแค่ข้อความเดียว มีข้อความมากมายที่ไหลทะลักอยู่ในช่องแชทสาธารณะ เพียงแต่ว่า ข้อมูลในช่องแชทสาธารณะนั้นมีมากเกินไป ก่อนหน้านี้พวกเขาเลยไม่สังเกตเห็น ในตอนนี้ อัลเลนและคนอื่นๆ มองดูข้อความนี้ด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด

ลอร์ดดาวเคราะห์สีน้ำเงินอ้อมไปตีท้ายครัว? มันเกี่ยวข้องกับการที่ลอร์ดเผ่ามารเกิดความเห็นแตกแยกในตอนนี้หรือเปล่า? เวลาที่เกิดเหตุการณ์ทั้งสองเรื่องนั้นตรงกันพอดี ส่วนใหญ่คงจะมีความเกี่ยวข้องกัน “บาก้า คงไม่ใช่หลิงหยุนหรอกนะ! เจ้านี่ก่อนหน้านี้ก็ตะโกนปาวๆ ว่าจะอ้อมไปตีท้ายครัว ตอนนี้ลอร์ดประเทศเซี่ยสามร้อยล้านคนหายสาบสูญไปหมด หรือว่ากำลังไปแอบตีคริสตัลเผ่ามารอยู่จริงๆ?...” อูเมคาวะ อุจิคิ พูดด้วยสีหน้าพิกล

คิมจงฮวากลับมีท่าทางไม่เชื่อถือ: “อาชิ มันจะเป็นไปได้ยังไง? วงล้อมของเผ่ามารก่อตัวเสร็จสมบูรณ์แล้ว การจะอ้อมไปตีท้ายครัวน่ะมันเป็นไปไม่ได้เลย” “นี่มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ หลิงหยุนกับลอร์ดประเทศเซี่ย ป่านนี้คงถูกกองทัพเผ่ามารบุกทะลวงจนพ่ายแพ้ตกรอบไปตั้งนานแล้วล่ะ”