บทที่ 626 กลยุทธ์คลื่นมนุษย์ หลิงหยุนไม่เคยกลัว

บทที่ 626 กลยุทธ์คลื่นมนุษย์ หลิงหยุนไม่เคยกลัว

มีเพียงหลิงหยุนเท่านั้น ที่สามารถสังหารกองกำลังชั้นยอดของเขาได้ง่ายดายราวกับการเชือดไก่ "ไอ้หมอนี่ผลุบๆ โผล่ๆ ราวกับภูตผีจริงๆ ดันมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่อย่างเงียบเชียบได้ แต่ก็ดีเหมือนกัน จะถือโอกาสนี้ปิดบัญชีแกซะเลย" "ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้ลอร์ดเผ่ามารทุกคนวางมือจากการต่อสู้ตรงหน้า แล้วทุ่มเทกำลังทั้งหมดเข้าปะทะกับหลิงหยุน" "แล้วก็ให้ลอร์ดเผ่ามารทั้งหมดที่อยู่ใกล้เคียง รีบมุ่งหน้ามาสนับสนุนทางนี้ทันที" "ศึกนี้ พวกเราต้องจัดการหลิงหยุนให้ได้ เร็วเข้า เร็วๆ!"

มอรัสถือว่าได้ประจักษ์ถึงความน่าสะพรึงกลัวของหลิงหยุนอย่างแท้จริงแล้ว หากไม่กำจัดไอ้เวรนี่ สงครามเผ่าพันธุ์ในครั้งนี้ พวกเขาอยากจะชนะ มันก็เป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ ในทางกลับกัน ความแข็งแกร่งโดยรวมของดาวเคราะห์สีน้ำเงินอยู่ใต้เผ่ามาร ช่องว่างระหว่างสองเผ่าพันธุ์ยังถือว่าห่างกันมาก ทั้งหมดพึ่งพาหลิงหยุนแบกอยู่แค่คนเดียว ขอเพียงแค่สามารถฆ่าหลิงหยุนให้ตายได้ สงครามเผ่าพันธุ์ในครั้งนี้ เผ่ามารก็จะชนะอย่างแน่นอน ยังมีอีกจุดหนึ่ง หลิงหยุนปรากฏตัวอยู่ที่นี่ด้วยตัวเองในเวลานี้ ดูจากเส้นทางการเคลื่อนไหวของหมอนี่ก่อนหน้านี้ เขาต้องพุ่งเป้ามาที่มอรัสอย่างแน่นอน ศึกนี้ ไม่มอรัสตาย ก็หลิงหยุนตาย ทั้งสองฝ่ายมีเพียงคนเดียวที่รอด ดังนั้น มอรัสจึงต้องทุ่มเทอย่างสุดกำลัง

จุดเริ่มต้นทั้งสามข้อนี้ ได้ทำให้ความตั้งใจในการสังหารหลิงหยุนของมอรัสแน่วแน่ขึ้นอย่างถึงที่สุด พอดีเลย ที่เขาคือลอร์ดที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่ามาร มีความแข็งแกร่งที่สุด และมีพลังในการระดมพลมากที่สุด ในช่วงสามวันก่อนหน้านี้ หลังจากทราบว่าหลิงหยุนกำลังสังหารหมู่ลอร์ดระดับคุมสมรภูมิเผ่ามาร มอรัสก็กระจายข่าวถึงลอร์ดเผ่ามารทั้งหมด เรียกให้ลอร์ดเผ่ามารจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ข้างกายเขา มีกำลังคนมากมาย มีผู้แข็งแกร่งอยู่เป็นจำนวนมาก มอรัสจึงมีความมั่นใจในระดับหนึ่งว่าจะสามารถเอาชนะหลิงหยุนได้

ในขณะนี้ ภายใต้คำสั่งเดียวของมอรัส ลอร์ดเผ่ามารที่หมดความอดทนกับหลิงหยุนมาตั้งนานแล้ว ก็ราวกับถูกฉีดเลือดไก่ (ฮึกเหิม) ขึ้นมาทันที พากันเปิดฉากบุกโจมตีอย่างดุเดือดใส่หลิงหยุนที่อยู่บนท้องฟ้า ลอร์ดเผ่ามารที่เดิมทีกำลังบุกตะลุยไปรอบๆ เพื่อสังหารลอร์ดดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ต่างก็พากันวางมือจากการต่อสู้ตรงหน้า แล้วพุ่งทะยานเข้ามาทางหลิงหยุน ทั้งบนฟ้าและบนดิน แน่นขนัดไปด้วยกองทัพของเผ่ามารเต็มไปหมด มีจำนวนมากมายจนนับไม่ถ้วน

กลางอากาศ หลิวเยียนหรานมองดูกองทัพเผ่ามารที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งคลื่นสมุทรอยู่เบื้องล่าง ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "เจ้าหนู พวกเราไปแหย่รังแตนเข้าให้แล้วล่ะ" แต่หลิงหยุนกลับมีสีหน้าผ่อนคลาย: "ไม่เป็นไรหรอก ค่อยๆ ฆ่าไปก็แล้วกัน หากจัดการลอร์ดเผ่ามารที่นี่ได้หมด รับรองว่าจะต้องสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับเผ่ามารทั้งเผ่าได้อย่างแน่นอน" จริงอยู่ที่ว่า มีลอร์ดเผ่ามารมารวมตัวกันอยู่ที่นี่เยอะมาก ซึ่งในนั้นก็มีลอร์ดเผ่ามารที่แข็งแกร่งรวมอยู่ด้วยเป็นจำนวนมาก หากจัดการพวกเขาลงได้ ก็เท่ากับเป็นการทะลวงกำลังรบหลักของเผ่ามารไปแล้ว เทียบเท่ากับการสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับเผ่ามาร

อะไรนะ? คุณบอกว่าในเมื่อเป็นกองกำลังหลัก งั้นลำพังแค่หลิงหยุนกับหลิวเยียนหรานสองคน จะไปรับมือไหวได้ยังไงน่ะเหรอ? อืมมม คำตอบของหลิงหยุนก็คือ รับไหว รับไหวแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วย ปัญหาเพียงอย่างเดียว ก็คือเรื่องของเวลาเท่านั้นแหละ ในเมื่อมีตำหนักอมตะและคทาโครงกระดูกอยู่ ก็ใช้กลยุทธ์เครื่องจักรนิรันดร์ทำงานไปเลยสิ หากแย่ที่สุด หลิงหยุนก็แค่เปิดประตูแห่งความว่างเปล่า แล้วเรียกระดมทีมย่อยทีมอื่นๆ ให้มาที่นี่ให้หมดก็สิ้นเรื่อง

ถึงเวลานั้นเมื่อรวมทีมได้ครบชุด การต่อสู้กับลอร์ดเผ่ามารก็จะยิ่งง่ายขึ้นไปอีก แน่นอนว่า หากไม่ถึงสถานการณ์ที่เข้าตาจนจริงๆ หลิงหยุนก็คงไม่เรียกระดมทีมย่อยทีมอื่นๆ มาหรอก ถ้าใช้คำพูดของเขาก็คือ ลำพังแค่เขากับหลิวเยียนหราน ก็เพียงพอที่จะจัดการกับกองกำลังหลักที่นี่ได้แล้ว ไหนเลยจะต้องใช้ทีมแบบเต็มพิกัดกันล่ะ

เมื่อเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของหลิงหยุน หลิวเยียนหรานก็ทำได้เพียงเก็บความกังวลกลับคืนสู่ใจ จากนั้นก็พากองทัพของตัวเองร่วมกับหลิงหยุน พุ่งเข้าโจมตีลอร์ดเผ่ามารเบื้องล่าง กองทัพของหลิงหยุน และกองทัพของลอร์ดเผ่ามาร ความแข็งแกร่งแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่ว่าการโจมตีจะพุ่งไปที่ใด ล้วนเป็นการสังหารในพริบตาทั้งสิ้นอย่างไม่มีข้อยกเว้น ลอร์ดเผ่ามารต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง "เวรเอ๊ย ไอ้หมอนี่มันทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้วะ?" "ฉันได้ยินมาว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงินเพิ่งจะเลื่อนขั้นเป็นเผ่าพันธุ์ระดับกลางได้แค่สองเดือนเองนะ ส่วนพวกเราคือเผ่าพันธุ์ระดับกลางรุ่นเก๋า ไอ้หมอนี่มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะไล่ต้อนพวกเราซะจนมุมแบบนี้?"

"ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้หรอก ความแข็งแกร่งโดยรวมของดาวเคราะห์สีน้ำเงินอยู่ใต้พวกเรา คนที่แข็งแกร่งก็มีแค่หลิงหยุนคนเดียวเท่านั้นแหละ" "ใช่แล้ว หลิงหยุนคือตัวตนที่สามารถกดหัวเหล่าอัจฉริยะจากเผ่าพันธุ์ระดับสูงในสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์ จนสามารถคว้าอันดับหนึ่งในกระดานส่วนบุคคลมาได้ การที่เขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้มันก็เป็นเรื่องปกติ" "แต่มันก็คงต้องจบลงแค่นี้แหละ หมอนี่ตัวคนเดียว จะมาสู้กับกองกำลังหลักของเราทั้งกองได้ยังไง พี่น้องทั้งหลาย บุกตามฉันมา สับมันให้เละ!"

ต้องยอมรับเลยว่า ลอร์ดเผ่ามารนั้นช่างห้าวหาญและดุดันจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่ากองทัพของหลิงหยุนมีพลังทำลายล้างสูงมาก เข้าไปก็รังแต่จะตายเปล่า แต่ถึงกระนั้น พวกเขากก็ยังคงฝ่าดงการโจมตีอันหนาแน่น พุ่งทะยานเข้าหาหลิงหยุนอย่างไม่ขาดสาย หวังที่จะใช้กลยุทธ์คลื่นมนุษย์ ถมหลิงหยุนให้ตายอยู่ตรงนั้น แต่ทว่า! สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ สิ่งที่หลิงหยุนไม่กลัวมากที่สุด ก็คือกลยุทธ์คลื่นมนุษย์นี่แหละ

เผ่ามารจะมีจำนวนคนเยอะแค่ไหน คลื่นมนุษย์จะใหญ่โตแค่ไหน มันจะไปเยอะกว่า จะไปใหญ่กว่าการคืนชีพอย่างไม่จำกัดของตำหนักอมตะ และการอัญเชิญอย่างไม่จำกัดของคทาโครงกระดูกของหลิงหยุนได้เหรอ? หากพูดถึงสงครามยืดเยื้อ สงครามหมาหมู่ สงครามคลื่นมนุษย์ หลิงหยุนไม่เคยกลัวใครหน้าไหนเลยจริงๆ

เขาสะบัดมือใหญ่ พาหลิวเยียนหรานพุ่งเข้าปะทะโดยตรง คทาโครงกระดูกและตำหนักอมตะก็เดินเครื่องเต็มกำลังเช่นกัน ทำการคืนชีพกองทหารและอันเดดที่ตายในสนามรบในทันที ส่งพวกเขากลับเข้าสู่สนามรบเพื่อเข้าร่วมการต่อสู้อีกครั้งในทันที ด้วยเหตุนี้เอง กองทัพของทั้งสองฝ่ายจึงเปิดฉากปะทะกันอย่างดุเดือด เห็นได้ชัดว่าทางฝั่งหลิงหยุนมีคนน้อยกว่า แต่ไม่ว่าลอร์ดเผ่ามารจะพุ่งเข้าโจมตีสักกี่ครั้ง กองทัพของเขาก็ยังคงยืนหยัดไม่สั่นคลอน ยังคงแข็งแกร่ง ยังคงต้านทานได้อย่างเหนียวแน่น ป้อมปราการไม่มีวันพังทลาย!