บทที่ 900 - ควบคุมกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอด! เทียนจุนลิ่วหมาง!

บทที่ 900 - ควบคุมกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอด! เทียนจุนลิ่วหมาง!

เมื่อหลี่เสวียนสัมผัสได้ถึงอำนาจในการควบคุมต้นไม้เซียนแห่งความว่างเปล่าของตนเอง เขาก็รู้สึกแปลกใหม่เป็นอย่างมาก

ราวกับว่าตัวเขาเองได้กลายเป็นต้นไม้เซียนแห่งความว่างเปล่า คอยรับรู้ทุกสรรพสิ่งในความว่างเปล่า ในสภาวะเช่นนี้ เขาพบว่าความเข้าใจของเขาที่มีต่อกฎเกณฑ์แห่งความว่างเปล่านั้น ได้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว!

มันเข้าใกล้การหลอมรวมกฎเกณฑ์แห่งความว่างเปล่าทั้งเก้าสายให้กลายเป็นหนึ่งเดียว และบรรลุถึงพลังแห่งกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอดเข้าไปทุกที!

"บางที ข้าอาจจะสามารถยืมพลังของต้นไม้เซียนแห่งความว่างเปล่า มาทำความเข้าใจและบรรลุถึงกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอดได้!"

หลี่เสวียนลอบคิดในใจ

ในเมื่อเพิ่งจะหลอมรวมกับต้นไม้เซียนแห่งความว่างเปล่ามาหมาดๆ เขาก็ขอตีเหล็กตอนร้อน ทำความเข้าใจกฎเกณฑ์แห่งความว่างเปล่าต่อไปเลยก็แล้วกัน!

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด อาจจะหนึ่งปี สิบปี หรืออาจจะหลายร้อยหลายพันปี!

ความเข้าใจในกฎเกณฑ์แห่งความว่างเปล่าของหลี่เสวียนก็ยิ่งลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด พลังกฎเกณฑ์แห่งความว่างเปล่าทั้งเก้าสายในร่างกายของเขาก็เริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกัน!

เก้าสายหลอมรวมเป็นหนึ่ง!

พลังกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าสายใหม่ ก่อกำเนิดขึ้นภายในร่างกายของเขา!

พลังแห่งกฎเกณฑ์สายใหม่นี้ ช่างลึกล้ำสุดจะหยั่งเดา!

มันแข็งแกร่งกว่าพลังกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าเก้าสายก่อนหน้านี้อย่างเทียบไม่ติด!

หลี่เสวียนลืมตาขึ้น ภายในดวงตาของเขาทอประกายแสงสีเงินขาวแวบหนึ่ง เพียงแค่เขาขยับมือไม้ ก็สามารถดึงดูดพลังแห่งความว่างเปล่ามาสั่นสะเทือนฟ้าดินและจักรวาลได้แล้ว!

ไม่เพียงแค่นั้น หากนำพลังแห่งความว่างเปล่าสายนี้ไปผสานเข้ากับต้นไม้เซียนแห่งความว่างเปล่า มันยังสามารถยกระดับความแข็งแกร่งขึ้นไปได้อีกขั้น!

"พลังแห่งกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอด สำเร็จแล้ว!"

หลี่เสวียนพึมพำกับตัวเอง

มุมปากของเขาโค้งขึ้น "ดีจริงๆ! ไม่นึกเลยว่ากฎเกณฑ์สายแรกที่จะได้รับการยกระดับเป็นกฎเกณฑ์ขั้นสุดยอด จะเป็นกฎเกณฑ์แห่งความว่างเปล่าเสียนี่!"

เขาลองสัมผัสถึงพลังของกฎเกณฑ์ขั้นสุดยอดดู และรู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ ได้เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวเลยทีเดียว!

พลังแห่งกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอด เมื่อนำมาผสานเข้ากับพลังแห่งกฎเกณฑ์อื่นๆ ที่เขาทำความเข้าใจมา หากต้องเผชิญหน้ากับจักรพรรดิเซียนขั้นสุดยอดอย่างซวีเสินเฟิงอีกครั้ง เขามั่นใจว่าสามารถสังหารอีกฝ่ายได้ในพริบตาเดียว! แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้หลงระเริงไปกับความคิดที่ว่าตนเองไร้เทียมทาน เพียงเพราะทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ขั้นสุดยอดได้สำเร็จหรอกนะ

ตามที่หลิวเทียนเสวียนเคยบอกเอาไว้ กฎเกณฑ์ขั้นสุดยอดนั้นแบ่งออกเป็นห้าระดับ ได้แก่ ขั้นต้น ขั้นสูง ขั้นสูงสุด ขั้นสมบูรณ์แบบ และครึ่งก้าวสู่ต้นกำเนิด!

ตอนนี้เขาก็เพิ่งจะอยู่แค่ระดับขั้นต้นเท่านั้น

บนเส้นทางของกฎเกณฑ์ขั้นสุดยอด เขายังมีระยะทางอีกยาวไกลให้ก้าวเดิน

"ข้าสามารถควบคุมพลังของต้นไม้เซียนแห่งความว่างเปล่าได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือกลับไปยังแดนเซียน และลองนำพลังของต้นไม้เซียนแห่งความว่างเปล่าในแดนเซียนมาหลอมรวมด้วยกัน! บางที การหลอมรวมพลังของต้นไม้เซียนแห่งความว่างเปล่าทั้งสองต้นนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยให้พลังกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอดของข้าก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นเท่านั้น แต่มันยังเป็นกุญแจสำคัญในการหลอมรวมโลกทั้งสองใบเข้าด้วยกันอีกด้วย!"

หลี่เสวียนลอบวางแผนในใจ

ในจังหวะนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงหันไปมองยังภายนอกความว่างเปล่า "โอ้ มีโลกกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้โลกเทียนเสวียนงั้นรึ?"

เขาร่างวูบไหว พุ่งออกไปนอกโลกเทียนเสวียนในทันที

เพียงแค่มองดูความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ไพศาล ฟองโลกขนาดมหึมาใบหนึ่งกำลังพุ่งตรงมายังโลกเทียนเสวียนราวกับดาวตก ด้วยความเร็วที่เหมือนตั้งใจจะพุ่งเข้าชนให้แหลก!

หลี่เสวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย "น่าสนใจดีนี่ พุ่งเข้าชนมาด้วยความเร็วแสงขนาดนี้ เจตนาร้ายมาเต็มเลยแฮะ!!"

โลกที่กำลังพุ่งเข้าชนใบนี้ มีระดับชั้นที่ไม่ธรรมดาเลย ต่อให้มันจะด้อยกว่าโลกเทียนเสวียนหรือแดนเซียน แต่มันก็จัดว่าเป็นหนึ่งในโลกชั้นแนวหน้าของจักรวาลนับหมื่นนับพันแล้ว!

ถ้าปล่อยให้มันพุ่งเข้าชนเต็มๆ โลกเทียนเสวียนแม้จะไม่ถึงขั้นพังพินาศ แต่ก็ต้องได้รับความเสียหายอย่างหนักแน่นอน

เมื่อมองดูโลกที่พุ่งตรงเข้ามา หลี่เสวียนก็ขยับปลายนิ้วสร้างปราณกระบี่ เขาปลดปล่อยพลังกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอดที่เพิ่งจะทำความเข้าใจมาได้หมาดๆ ออกมา ดึงดูดพลังแห่งความว่างเปล่ารอบด้านให้มาก่อตัวเป็นม่านพลังปิดกั้นเป็นชั้นๆ อยู่กลางความว่างเปล่า!

ม่านพลังปิดกั้นนับไม่ถ้วน ตั้งตระหง่านขวางหน้าโลกที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา!

ตูม!!

ตูม!!

โลกใบนั้นพุ่งทะยานเข้าชนกับม่านพลังความว่างเปล่าที่หลี่เสวียนสร้างขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ม่านพลังแตกร้าวไปทีละชั้น!

ทว่าท้ายที่สุดแล้ว มันก็ถูกม่านพลังชั้นสุดท้ายสกัดกั้นเอาไว้ได้สำเร็จ!

พลังความว่างเปล่าอันบ้าคลั่งพุ่งทะลักออกมา ก่อตัวเป็นพายุทอร์นาโดอันแสนน่าสะพรึงกลัวขึ้นมากลางความว่างเปล่า!

ในตอนนั้นเอง

จากภายในโลกใบนั้น จู่ๆ ก็มีฝ่ามือขนาดยักษ์ข้างหนึ่งพุ่งแหวกอากาศออกมา หมายจะคว้าจับร่างของหลี่เสวียนอย่างรวดเร็ว ภายในฝ่ามือข้างนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังแห่งความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว และเปล่งประกายด้วยแสงแห่งกฎเกณฑ์อันเจิดจรัส!

ราวกับจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่งให้แหลกสลาย!

เมื่อหลี่เสวียนเห็นดังนั้น ก็ขยับปลายนิ้วสร้างปราณกระบี่ ก่อตัวเป็นกระบี่หมื่นธรรม ฟาดฟันฝ่ามือแห่งกฎเกณฑ์ข้างนั้นจนแตกกระจาย!

ไม่นานนัก จากภายในโลกที่พุ่งเข้ามาชนใบนั้น ก็มีร่างหลายร่างเหาะเหินออกมา

คนเหล่านี้ แต่ละคนล้วนมีความแข็งแกร่งที่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

โดยเฉพาะคนที่เป็นผู้นำนั้น ระดับพลังของเขาได้ก้าวไปถึงขั้นจักรพรรดิเซียนขั้นสุดยอดแล้ว!

ตอนแรกหลี่เสวียนยังคิดว่าอีกฝ่ายคือคนของเผ่าความว่างเปล่า แต่เมื่อสังเกตดูดีๆ ก็พบว่าไม่ใช่เผ่าความว่างเปล่า!

บนหน้าผากของอีกฝ่าย มีรอยสักรูปดาวหกแฉกปรากฏอยู่ บนรอยสักนั้นมีพลังแห่งธรรมชาติไหลเวียนอยู่!

หลี่เสวียนปรายตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "พวกเจ้าเป็นใครกัน ทำไมถึงมาล่วงล้ำโลกเทียนเสวียนของข้า?!"

"พวกเราคือขุมกำลังใต้สังกัดของเทียนจุนลิ่วหมาง! ได้รับคำสั่งจากเทียนจุนลิ่วหมางให้มาดูแลโลกเทียนเสวียนแห่งนี้!"

แววตาของหลี่เสวียนเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจเล็กน้อย "เทียนจุนลิ่วหมาง? (พ้องเสียงกับคำว่านักเลง/อันธพาล) ชื่อนี้ฟังดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นะ"

"ลิ่ว ที่แปลว่าหก! หมาง ที่แปลว่าแสงสว่างต่างหากโว้ย!" จักรพรรดิเซียนที่เป็นผู้นำแค่นเสียงฮึดฮัด

"โอ้ แล้วเทียนจุนลิ่วหมางของพวกเจ้าเป็นใครกันล่ะ? ทำไมถึงต้องมาดูแล แล้วเอาสิทธิ์อะไรมาดูแลโลกเทียนเสวียนของข้ากัน?"

"หึ เทียนจุนลิ่วหมางคือหนึ่งในตัวตนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาลนับหมื่นนับพัน ระดับพลังบำเพ็ญเพียรของท่านสูงส่งเกินกว่าที่เจ้าจะคาดเดาได้ สิ่งที่เจ้าต้องทำ ก็แค่ยอมส่งมอบโลกเทียนเสวียนมาให้พวกเราแต่โดยดี! หากทำเช่นนั้น พวกเราอาจจะยอมไว้ชีวิตเจ้า แต่ถ้าเจ้าขัดขืน ไม่ใช่แค่เจ้า แต่โลกเทียนเสวียนทั้งใบจะต้องถูกเทียนจุนลิ่วหมางลงทัณฑ์!"

"หึ น่าสนใจดีนี่ ข้าล่ะอยากจะเห็นจริงๆ ว่าพวกเจ้าจะสามารถทำอะไรข้าได้บ้าง"

"ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!"

คนผู้นั้นแค่นเสียงเย็น จากนั้นก็เปิดฉากโจมตีทันที

เห็นเพียงเขายื่นมือออกไปคว้าอากาศกลางแจ้ง พลังเซียนอันกว้างใหญ่ไพศาลก็ระเบิดออก ภายในนั้นปรากฏพลังของธาตุดิน ลม น้ำ ไฟ และธาตุอื่นๆ อีกมากมายโผล่ขึ้นมา!

พวกมันแปรสภาพกลายเป็นหินโม่หลากสีขนาดยักษ์ กลิ้งบดขยี้เข้าหาหลี่เสวียน! เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีเช่นนี้ หลี่เสวียนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาขยับปลายนิ้วสร้างปราณกระบี่ กระบี่หมื่นธรรมฟาดฟันออกไป บดขยี้หินโม่จนแตกกระจาย!

จักรพรรดิเซียนผู้นั้นเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "โอ้ มิน่าล่ะถึงได้กล้าอวดดีขนาดนี้ ที่แท้ก็มีฝีมือขนาดนี้นี่เอง! แต่น่าเสียดาย ที่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกข้า เจ้าก็มีแต่ต้องพ่ายแพ้เท่านั้น!"

พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ คนอื่นๆ ก็พุ่งทะยานเข้าสังหารหลี่เสวียนพร้อมกัน

หลี่เสวียนเผชิญหน้ากับพวกเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ "ดีเลย เอาพวกเจ้ามาเป็นหนูทดลองพลังกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอดที่ข้าเพิ่งจะทำความเข้าใจมาก็แล้วกัน!"

พลังกฎเกณฑ์ขั้นสุดยอดในร่างกายของเขาปะทุขึ้นมาในพริบตา!

ตูม!!

ความว่างเปล่ารอบด้านสั่นสะเทือน ฟ้าดินปั่นป่วน จักรวาลสะท้านสะเทือน!

เมื่อนำไปผสานเข้ากับพลังแห่งกฎเกณฑ์ชนิดอื่นๆ มันก็ก่อตัวเป็นมหาสมุทรแห่งกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด ครอบคลุมร่างของจักรพรรดิเซียนที่พุ่งเข้ามาทั้งหมด!

คนเหล่านี้รู้สึกราวกับว่าร่างกายของตนตกลงไปในบ่อโคลนดูด ขยับเขยื้อนตัวแทบไม่ได้!

หลี่เสวียนเร่งเร้ากระบี่หมื่นธรรม ฟาดฟันออกไปอย่างต่อเนื่อง!

แทบจะฟันจักรพรรดิเซียนตายได้ในดาบเดียว!

เพียงไม่นาน จักรพรรดิเซียนสิบกว่าคนก็ตายตกไปจนเกือบหมดสิ้น!

เหลือเพียงแค่จักรพรรดิเซียนขั้นสุดยอดที่เป็นผู้นำเพียงคนเดียว!

เขามองดูหลี่เสวียน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา "อะไรกัน?! เจ้าถึงกับควบคุมกฎเกณฑ์ความว่างเปล่าขั้นสุดยอดได้เลยรึ?! ไม่ถูกสิ นี่มันไม่ตรงกับที่ข้อมูลบอกไว้นี่นา!"

"ข้อมูลรึ? ดูเหมือนว่าจะมีคนเอาข้อมูลของโลกเทียนเสวียนไปบอกพวกเจ้า แล้วล่อลวงให้พวกเจ้ามาที่นี่สินะ!"

นัยน์ตาของหลี่เสวียนทอประกายวาบ เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตวัดกระบี่ตัดแขนของจักรพรรดิเซียนผู้นั้นขาดกระเด็น แล้วเอากระบี่หมื่นธรรมไปจ่อที่คอของอีกฝ่าย พลางเอ่ยเสียงเรียบ "เอาล่ะ ทีนี้ก็บอกข้ามาสิ ว่าใครเป็นคนบอกเรื่องของโลกเทียนเสวียนให้พวกเจ้ารู้ ถ้าไม่ยอมปริปากบอกมาล่ะก็ ข้าจะทำให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตายเลยคอยดู!"

"เอ่อ..." จักรพรรดิเซียนผู้นั้นสีหน้าเปลี่ยนไปมา ดูเหมือนกำลังลังเลใจ

[จบแล้ว]